Brussel, 11.1.08: Onverwachte effekten van regeringsformatie-drama en terrorisme-alarm

Nu blijkt het tenenkrommende drama van de mislukte regeringsformaties in België toch nog ergens goed voor te zijn geweest. Er is een run op Nederlandse taallessen van franstalige kant. (De Morgen, 11.1.08). Politiek en media in Brussel en Wallonië hebben inderdaad systematisch naar hun franstalige navel gekeken tot nu toe. In de geest voelde men zich al een natie, een woord dat FDF-voorzitter Maingain vandaag zelfs niet meer wilde gebruiken voor Fanstalig België. Om "historische redenen," zei de Brusselse radikaal-francofiele kartelpartner van de MR (Franstalige liberalen).
Datzelfde is overigens het geval bij de Nederlandstaligen: Franse lessen worden minder gegeven. Nieuwe generaties kennen te weinig Frans om in een tweetalig land deel te nemen aan de federale regering en andere nationale instellingen. Dat geeft de oudere generaties een "voorsprong", die nog tot heel wat moeilijkheden zal leiden.

Misschien komt er nu ook een doorbraak bij de arbeidstoeleiding. Vlaanderen heeft 6% werklozen, Wallonië 13% en Brussel 19%. Een moeizaam tussen Vlaamse en Waalse instanties overeengekomen plan, om binnen 5 jaar 20.000 franstalige werklozen in het nederlandstalige deel van het land aan werk te helpen, leverde in 2006 ongeveer 600 plaatsingen op (cijfers over 2007 nog niet bekend). Er is in het Vlaamse landsdeel een structureel en groeiend tekort aan kandidaten voor (geschoolde) arbeidsplaatsen. 4000 Belgische Franstaligen zouden jaarlijks kunnen helpen om dat tekort te verminderen. Regionalisering van de arbeidsbureaus (ook opgenomen in de nota-Verhofstadt) zou moeten leiden tot werkbare overeenkomsten tussen de taalgemeenschappen.
Ik betwijfel dat. Wie komt er dan voor het tweetalige Brussel op? En wie gaat Vlaamse werving in Wallonië en Brussel betalen? Het is een recept om ook hier privatisering van de arbeidsbemiddeling te forceren. Vooralsnog zie ik een flinke groei van bureaucratie en ondoorzichtige overeenkomsten waar niemand op wordt afgerekend. En wat gebeurt er bij een economische dip? Wordt dan de werving stopgezet en de franstalige werknemers het eerst naar huis gestuurd? Arbeidsbemiddeling hoort bij wat men in België noemt: de "interpersonele solidariteit". Daaraan wordt al, zij het tot nu toe vergeefs, geknabbeld vanwege de ouderdomspensioenen en de werkloosheidsuitkeringen. Regionalisering van de arbeidsbemiddeling leidt tot ondergraving van het uitkeringenstelsel.
En, zoals gezegd, Brussel dreigt weer het kind van de rekening te worden.

Alle kwade zaken hebben hun goede kanten. Niet alleen de regeringscrisis, ook het terrorisme-alarm in Brussel, dat sinds 21 december van kracht is, levert een niet verwacht en positief effect op. De helft meer arrestaties na betrapping op heterdaad en een flinke daling van het aantal gerapporteerde misdrijven. Het effect van ongeveer 2000 politiemensen meer op straat dat normaal. Daar moet iets mee gedaan worden, zou ik zeggen.

Overigens is over dit plotselinge terreur-alarm dat op de dag van de installatie van de tijdelijke regering-Verhodfstadt III werd uitgeroepen, het laatste woord nog niet gezegd. Hardnekkige geruchten willen, dat het dient om de verloren greep van het CD&V op politie- en veiligheidsdiensten te herstellen. Er is ook sprake van een machtsstrijd tussen enerzijds politie en justitie, en anderzijds de OCAD, die de veiligheidsdiensten overkoepelt (zonder werkende computers, naar ik verneem).

In elk geval hebben politie en justitie nu eens goed werk afgeleverd bij het oprollen (en gisteren veroordelen) van een jihad-groepje dat het heeft bestaan om een Belgisch meisje naar Irak te sturen, om zich daar bij een Amerikaans convooi in Bakuba op te blazen. Er ius dus toch echt wel wat verbeterd, sinds twee Belgische Marokkanen in 2001 ongestoord naar Afghanistan konden vertrekken, om daar in opdracht van Bin Laden de concurrerende krijgsheer Massoud te doden.
Ik ben benieuwd, of vriend Ulfkotte van Akte-Islam hieruit nu eens een positief berichtje zal puren.

Overigens heeft internationaal terrorisme weinig of niets te maken met achterstelling en criminaliteit onder jonge migranten. Het heeft er maar in beperkte mate een voedingsbodem aan. Bij de terreurgroep waren het trouwens twee tot de Islam bekeerde mensen van Belgische afkomst (de zelfmoordterroriste en ene meneer Vuylsteke) die (mede) een centrale rol speelden.

Daarom heeft de Mechelse blogger Abdelhay (te vinden onder "Blogs Of Interest" in de zijkolom van Huibslog) zo gelijk, als hij zegt:

De laatste jaren is het de gewoonte geworden om de islam als schuldige aan te wijzen voor al wat misloopt in de integratie. Het is een manier om het niet meer over cultuur of ras te hebben. Sommige opiniemakers en analisten zien hier vooral de zogenaamde ethische redenering van vrijdenkers en van partijen die zich achter abstracte neutraliteit en gedepolitiseerde morele principes schuilhouden, maar ik ben ervan overtuigd dat het veel verder gaat dan dit.(Abdelhay's blog: Het onbestaande probleem van Gent, 28 november 2007).

Eigenlijk is het nog erger dan dat. Niet alleen "ras" zou taboe moeten zijn. Ook "cultuur", als het gebruikt wordt om een etnische en/of religieuze bevolkingsgroep te discrimineren. De navolgers van Pim Fortuyn in het Nederlandse taalgebied gebruiken "cultuur" om godsdienst en ras, waarvan discriminatie immers bij (grond)wet verboden is, om alles wat onder de noemer van de Islam te brengen is, op één hoop te gooien met terrorisme en criminaliteit. dat zou dan de schuld van de "cultuur" zijn. De Islam is echter geen "cultuur" en ook geen "beschaving", en nog minder een "burgerschap". Gelukkig zijn het maar enkele "vrijzinnigen" (in Nederland spreekt men eerder van bewust ongelovigen, vrijdenkers) die zich voor het karretje van de islamofoben laten spannen.

Dat laatste bleek vandaag ook nog weer eens duidelijk voor wat betreft de Joodse organisaties in België. Ze zijn het zat om op hypocriete wijze door het Vlaams Blok als excuus te worden gebruikt voor heimelijk antisemitisme. Het VB doet aan opvrijing van Israelisch extremisme, en heeft daar sinds enige jaren succes mee bij een klein aantal Antwerpse Joden. De grootste Joodse organisaties van België eisten vandaag in een verklaring excuus van het VB voor enkele stiekeme nazi-activiteiten, zoals een bezoek aan Hitler's geboorteplaats in Oostenrijk. Het werd tijd, dat wel.

Op 15 januari komt het moeizaam bijeengegaarde "Octopus" gezelschap onder leiding van Leterme bijeen, om de Belgische Staatshervorming te van "contouren" te voorzien. Oude rot Dehaene (van zijn eigen partij...) heeft onder anderen voor de inktvis bedankt. Yves Leterme wordt langzaam maar gestadig "afgebroken" door het Belgische establishment. Onlangs kreeg hij als minister nu ook het onoplosbare vliegtuig-lawaai probleem rond Zaventem door de rechter op zijn bord geschoven. Overigens zit er, voorzover ik kan nagaan, behalve de hierboven genoemde Maingain, niemand uit Brussel (of voor Brussel) in die werkgroep. En door Maingain voel ik me helemaal niet vertegenwoordigd.

Ook gepubliceerd in De Lage Landen


Technorati Tags: Brussels, Belgium, Vlaams Belang, Terrorism, Governance

Powered by ScribeFire.

Nederland en België: CDA- en CD&V zetten christelijke solidariteit op zijn kop (1)

Toen in 1999 voor het eerst na ongeveer 100 jaar vrijwel ononderbroken regeringsdeelname, de Christelijke Volks Partij in de oppositie belandde, was de crisis en de desoriëntatie er minstens even groot als in het Nederlandse CDA, nadat in 1993 de eerste paarse regering aantrad. Traditionele invloedssferen vielen weg, onderling geruzie ontstond en partij-boegbeelden, die eerst onverwoestbaar leken, gingen stuk voor stuk voor de bijl. Bij de Noorderburen: Lubbers, Brinkman, Heerma; bij de Zuiderburen: Dehaene en een hele rits andere grootheden.

1. Hoe het Nederlandse CDA in de jaren voor 2002 corporatisme moderniseerde tot communitarisme. En vervolgens niets anders produceerde dan afbraak van de soldariteit.
Bij het CDA kwam de vernieuwing van een informeel Haags denktankje, waarvan met name een medewerker van het wetenschappelijk bureau van de partij, Balkenende, deel uitmaakte.
Het partijprogramma werd resoluut omgebogen in de richting van het neoconservatieve denken, waarbij de christelijke solidariteitsgedachte als het ware op haar kop werd gezet. Ik parafraseer:

Werklozen, ongehuwde moeders, steuntrekkende immigranten, zieken en hulpbehoevenden staan per definitie onder verdenking, dat hun toestand hun eigen schuld is. Daarom zijn ze niet soldair met de rest van de maatschappij, die voor hun het geld moet opbrengen. De soldariteitsgedachte vergt derhalve, in deze opvatting, dat er streng moet worden opgetreden en dat niet de staat voor hen kan instaan, maar dat hun "eigen kring" (de familie, de stadswijk, het dorp) verantwoordelijk is. En als het gaat om gemarginaliseerden, die geen eigen kring hebben, dan is dat laatste ook hun schuld, want ze behoorden "samen te doen", in plaats van alleen. Er ontbreekt iets aan hun normen- en waarden-besef.

Kortom, de hulpbehoevenden bleken niet meer solidair met de niet-hulpbehoevenden. Waarom? Omdat ze hulp behoefden! - "Solidariteit is mooi, maar ze kan niet van één kant komen!"

"De hulpbehoevenden zijn onsolidair met de niet-hulpbehoevenden"
Daarom hoeven, zo luidt de redenering, de middengroepen ook niet meer via het automatisme van de door de Staat beheerde sociale voorzieningen solidair te zijn met de ontvangers daarvan. "Links" besteelt de hardwerkende mensen, om hun luiwammesende, drugsverslaafde en subsidieverslaafde clientèle te onderhouden. Zeker, we laten de echte (volgens onze morele normen) hulpbehoevenden niet verrekken, maar het verstrekken van onderstand aan deze mensen moet voortkomen uit eigen vrije wil en keuze en mag niet te lang duren. En liefst worden verbonden aan sterke stimulansen tot gehoorzaam gedrag.
Presidentskandidaat Bush noemde dat in 1999 "caring conservatism". Dat vertaalde zich later in het inschakelen van kerken bij het geselecteerd uitdelen van staats- en collectieve verzekeringsgelden aan hulpbehoevenden. Een terugkeer naar de "steun" die colleges van rijke heren en dames tot aan het einde van de negentiende eeuw naar eigen willekeur verschaften. Liefst aan "Keesjes", het bekende diakenhuismannetje van Nicolaas Beets, dus aan mensen die van onderdanigheid en kruiperigheid een tweede natuur hadden moeten maken.

Het zwakke punt van de geïndividualiseerde staatsondersteuning: Bureaucratie en het negeren van bestaande kleinschalige soldariteitsverbanden
Maar laten we er niet helemaal een karikatuur van maken. Al valt de traditionele familie, waaraan het Christendom graag de zorg zou teruggeven, gewoon fysiek weg, er bestaan wel degelijk kleinschalige solidaire structuren tussen buurtgenoten, tussen collega's, tussen sportvrienden en tussen mensen die tot eenzelfde kerkgenootschap of andere filosofische overtuiging behoren.
Die worden inderdaad op grote schaal verwaarloosd bij zorgverstrekking, arbeidstoeleiding, volwassenonderwijs en het scheppen van nieuw betaald werk. De staat heeft in principe alleen te maken met de abstractie van de individuele burger. Dat draagt bij tot de isolatie en de vereenzaming, van de werkloze, de langdurig zieke of gehandicapte. En daarmee ook tot asociaal gedrag. "Bowling Alone", is het krachtige beeld dat R.D. Putnam meegaf aan zijn fascinerende beschrijving van het ineenstorten van het Amerikaanse gemeenschapsleven in de twintigste eeuw. Veel "Social Capital" wordt zodoende ongebruikt gelaten en zelfs vernietigd.

Terug naar het Leger des Heils?
De aartsvader van de Neoconservatieven, Irving Kristol, bepleitte vanaf de zeventiger jaren een "conservatieve welvaartsstaat", waarin politie en sociale diensten de sociale controle in bij voorbeeld achterbuurten zouden versterken door een lik-op-stuk beleid, gepaard aan "discriminatie" tussen moreel goedgekeurde hulpbehoevenden en zij die dat in hun ogen niet zijn, zoals ongehuwde moeders en niet-werkwillige drugsgebruikers. "Die moeten maar naar het Leger des Heils" (Kristol, 1993, in The Wall Street Journal).
Schrijver dezes is er uit eigen ervaring maar al te zeer van overtuigd, dat op een positieve, opbouwwerk-achtige manier engageren van de vrijwillige en onafhankelijke organisaties van het gemeenschapsleven, noodzakelijk is, om zorg- en hulpverlening niet in bureaucratie te laten verzanden. Maar dat is heel wat anders, dan vooraanstaande buurtbewoners sytematisch ombouwen tot een soort morele politie met zeggenschap over het wel en wee van hun buurtgenoten!

Communitarisme los van emancipatie en empowerment is een excuus voor sociale afbraak
Als ik Balkenende goed begrijp, gelooft hij er echt in, dat door het verpreiden van waarden en normen, het "samen-doen" in kleine gemeenschappen er vanzelf komt, en veel staatszorg overbodig maken. Maar je kan natuurlijk dat zelfbeheer niet normloos overlaten aan de
kleine gemeenschappen. Die behoren doordrongen te zijn van waarden en
normen, anders worden het kleine maffia's (hoewel: die hebben ook
normen en waarden, zij het, dat enkele daarvan op gespannen voet staan
met, zeg, de Tien Geboden).
Idealisering van economisch, sociaal en moreel zelfbeheer in kleine gemeenschappen, die de "grote", de "echte" politiek overlaten aan de elite, sluit prachtig aan bij de oer-calvinistische idealen van "souvereiniteit in eigen kring". Die gold voor de "kleine luyden" (Abraham Kuyper), die hun plaats moesten weten ten overstaan van de "grote luyden", die aan de top over hun hoofden heen de èchte politiek bedisselden, dus onder anderen, wat onder waarden en normen moest worden verstaan.

Tussen de grote en de kleine luiden stond en staat het "maatschappelijk middenveld": de toppen van corporatieve organisaties die bemiddelen tussen "groot" en "klein".

Corporatistische wortels
Na een korte opbloei in de vijftiger- en het begin van de zestiger jaren in Nederland (de Publiekrechtelijke Bedrijfs Organisatie, oftewel PBO), werd er van deze in wezen corporatistische gedachtengang weinig meer vernomen, al bleven her en der dergelijke structuren bestaan, en worden nu "netwerken" genoemd. Hoe ze ook heten, ze hebben met elkaar gemeen, dat ze ondoorzichtig, hierarchisch en immobiel zijn. In feite gaat het om toegang tot-, uitwisseling van- en controle over: Macht en Geld.

In de VS bestaat een "communitaristische" beweging, die wat betreft haar sociale conservatisme (de omkering van de solidariteitsgedachte) gelijkloopt met het neoconservatisme. Sommige varianten daarvan combineren dit met antiglobalistische- en antikapitalistische gedachtengangen, terwijl andere communitaristen op economisch gebied een ultra-, ja zelfs anarcho-, kapitalisme voorstaan.
De jonge CDA-Turken rond Balkenende opteerden voor een gematigd, maar strikt marktconform, denken. Wat goed uitkwam, want dat maakte hen een uitgelezen partner voor de liberalen van de VVD.

Waarden-en-Normen
De Amerikaanse goeroe van het "Communitarianism", Amitai Etzioni, werd door Balkenende tijdens het Nederlandse EU-voorzitterschap zelfs als keynote-speaker naar Den Haag gehaald, om de verzamelde Europese staats- en regeringsleiders toe te spreken op de door hun gastheer belegde "Normen-en-Waarden" - conferentie. Terzelfdertijd evenwel, maakte de Nederlandse Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid brandhout van het hele normen- en waarden-gebazel: De Staat dient zich alleen bezig te houden met waarden, voorzover die in de Grondwet zijn vastgelegd en in internationale verdragen. En de normen? Wel, die staan in de wet. En de wetten worden gemaakt en zo nodig aangepast door de wetgever, het verkozen parlement. Niet door het kabinet dus.

Sindsdien wordt er weinig meer vernomen van regeringsgestuurd waardenproeven bij afhankelijke burgers (waardencontrole bij rijkere burgers is nooit aan de orde), noch van pogingen tot hun "norm"alisering. Erkend moet worden, dat samen met de VVD, en in eerste instantie ook de LPF, de verschraling van de verzorgingsstaat ook heel goed zonder communitaristische rimram kon worden doorgevoerd.

In plaats van kleinschalig zelfbeheer van de solidariteit, is de Nederlandse zorg overgedragen aan grote banken en verzekeringsmaatschappijen
Zulks is het lot van de Nederlandse Christendemocratie. Ze heeft een conservatief project doorgevoerd, dat naar alle waarschijnlijkheid door de eigen achterban bepaald niet werd gewild. De zorg, bij voorbeeld, is niet omgezet in een kleinschalig netwerk van cooperatieve soldariteitsorganisaties (dat zou communitaristisch zijn geweest), maar is in handen gegeven van de grootste banken en pharmaceutische bedrijven, voor wie het grootste deel van de inkomsten wordt gegenereerd door de Belastingdienst. Nauwelijks bedrijfsrisico dus. En wegens de oligopolistische markt (regionaal verdeeld ook nog) is er van het verhoopte prijsdrukkende concurrentie-effect geen sprake. Wat wel gebeurt, is bezuinigen aan de uitgavenkant, door het strippen van ziekenhuizen, het ontslaan van (te duur) geschoold thuiszorgpersoneel en dat vervangen door ongeschoolde minimumloners uit de schoonmaakbranche. De zogenaamde (individuele) keuzevrijheid is in werkelijkheid het tegendeel daarvan, want voor een gewoon mens is vergelijking van de aangeboden contracten onbegonnen werk.

Vakorganisaties nieuw leven ingeblazen
Het enige lichtpuntje zou kunnen zijn, dat met name vakorganisaties de "vraagzijde", de consumentenzijde dus, grotendeels hebben weten te bundelen, waardoor consumenten via hen nog enigszins een onderhandelingspositie hebben kunnen opbouwen tegenover de ondernemers. Ironisch genoeg, is dat nu juist een vorm van niet-communitarisme, want grootschalig en behept met macht op staatsniveau, die, door de Balkenendse omkering van de solidariteit, nieuw leven wordt ingeblazen.

Conservatieve invulling van programma voor kiezers verhuld door middel van "kartel" met de LPF onder Fortuyn
Een ander kenmerk van de werkwijze van het CDA onder Balkenende is bijzonder interessant voor de komende vergelijking met de Vlaamse Christendemocratie.
Dat is het zich verbinden met populistische stromingen, one-issue partijen, om de structureel tanende trouwe kiezersschare (tijdelijk) wat aan te vullen. Daarover in deel 2.


Technorati Tags: Neoconservatism, Corporatism, Communitarianism, Netherlands, Belgium, Populism

Powered by ScribeFire.

Verhofstadt bouwt België om

Voor de laatste ontwikkelingen in het Belgische institutionele debat, dat eigenlijk tot nu toe een conversatie van doven was, zie mijn: In Europa Thuis: Verhofstadt bouwt België om.

En dat van die doven is geen grapje: In een klein straatje in Elsene (een gemeente van de stad Brussel) kwam ik eens langs het kantoor van "L'Association Francophone des Sourd-Muets", dus: De Franstalige Vereniging van Doofstommen. Je zou denken, als er nou één groep is, wie het een zorg zal zijn tot welke gemeenschap naar taal ze behoren, dan zijn het toch wel de mensen die geen enkele taal kunnen horen, noch spreken!
Maar aangezien het hier om "personnabele" aangelegenheden gaat, die uitsluitend door taal-gemeenschappen mogen worden behartigd, hebben de Belgen eendrachtig, handelend naar een nationale karaktertrek die Noord en Zuid gemeen hebben, het systeem ad absurdum doorgevoerd.
Zo ontstaat surrealisme, onze nationale sport.

Het Terpstra-Manifest: Waar blijven de progressieve partijen?

Doekle Terpstra (Tegen de Verwildering) [zie onze post daarover], heeft er geen gras over laten groeien. Op 2 januari was de hele voorpagina van het dagblad 'Trouw' gewijd aan de oproep van 57 bekende Nederlanders, om de problemen rond de integratie van immigranten in Nederland te benoemen en te bouwen aan initiatieven, om daaraan wat te doen:De ondertekenaars zijn vooral afkomstig uit christelijke (calvinistische-) kring. Oud-ministers als Elco Brinkman, Ben Bot (buitenlandse zaken) en Sybilla Dekker (VROM), maar ook uit progressief-liberale kring: Joris Voorhoeve (defensie), Hans Dijkstal (binnenlandse zaken) en Geert Dales (oud-wethouder van Amsterdam), sieren de lijst van ondertekenaars.

Opvallend afwezig (met uitzondering van Ella Kalsbeek, ex-staatsecretaris Justitie), zijn de progressieven, met name die van de PvdA. Parlementslid Paul Scheffer verklaart, waarom: "Ik teken niet, want deze verklaring verscherpt alleen maar de tegenstellingen. Er staan geen verplichtingen in die aan immigranten opgelegd zouden moeten worden." En vervolgens klaagt hij erover, dat immigranten niet vertegenwoordigd zouden zijn bij de ondertekenaars. Eén blik op de ondertekenaarslijst zou iedereen hebben overtuigd van het tegendeel.

De verklaring verscherpt inderdaad tegenstellingen, namelijk die tussen het populisme van een Wilders, een Rita Verdonk en sommige columnisten en zogenaamde progressieven tegenover een authentiek Nederlands cultuurgoed, namelijk: tolerantie. En dat is goed. Ieder kieze zijn plek. Als er iets authentieker Nederlands is, dan is het wel de Calvinistische traditie van verzet tegen autoritaire overheden, tegen gemakkelijk fascisme en voor een houding van opoenheid, verdraagzaamheid, zonder concessies aan fundamentele waarden. Dagblad Trouw komt niet voor niets voort uit het verzet tegen het Nazisme.

Tegenstellingen moeten worden benoemd, uitgesproken. Commentatoren als Sylvain Ephimenco bij hetzelfde dagblad Trouw, die jammeren, dat 'Trouw' zich zou hebben vergooid aan de opvattingen van Maxima ("ik zie geen nederlandse cultuur") en van koningin Beatrix, moeten nu kiezen: ofwel ze gaan in respectvolle dialoog met datgene wat authentiek Nederlands is, ofwel, ze dienen hun comfortabele commentaarposten bij kranten als Trouw te verlaten en zich aan te sluiten bij anti-islamhetzers als Wilders. Recht door Zee, geen halfslachtige compromissen meer!

Sinds 2 januari is er voor deze Brusselse Hollander weer meer reden om trots te zijn op Nederland. Hij zal helemaal trots zijn, als ook de progressieve Nederlanders zich uitspreken tegen Wilders en Verdonk, van PvdA, via Groen-Links tot de SP.