Posts tonen met het label Institutions. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Institutions. Alle posts tonen

27 juli 2010

Weird Gilders vindt een afdoend antwoord op de dreigbrief aan gesubsidieerde Haagse instellingen van PVVer Machiel De Graaf!

Weird Gilders krijgt alle PVV-formats onder de knie!  
Haags PVV-raadslid  Machiel de Graaf benutte de komkommertijd om een dreigbrief te sturen aan Haagse gesubsidiëerde instellingen.
Daarin verzoekt hij hen "dringend" om transparantie de betrachten. (Zie Krapuul van heden).
Ze moeten hun jaarverslagen aan Machiel opsturen.
Die gaat dan onderzoeken, of er misschien geld aan "linkse hobbies" en/of muzelmannen en -vrouwen wordt besteed.
De pers sprong als een hongerige hond op het bericht, maar verzuimde, zoals gewoonlijk, om er even aan te denken, dat het verzoek afkomstig is van de Nederlandse instelling (de "partij" PVV), die zelf aanspraak mag maken op het kampioenschap NON-Transparantie....

Onze vriend Weird Gilders kon beslag leggen op een leuk antwoordschrijven van één van de door Machiel bedreigde instellingen en maakte het openbaar in de discussierubrieken van Krapuul en van NuJij:
Haagse Naturistenvereniging “De Scheveningse Borstjes”
Geachte heer Machiel de Graaf,
Betreft: Wederzijdse Transparantie :oops:

Wij hebben uw brief met het verzoek om transparantie in goede orde ontvangen. U zult het met ons eens zijn, dat er niets transparanter is dan het naakte menselijk lichaam. Meer kunnen we niet laten zien, zonder ons open te snijden. :grin:
Wij zijn dan ook gaarne bereid om u alle financiële gegevens van onze Vereniging (die wordt beheerd in de vorm van een Stichting, waarvan het Bestuur wordt benoemd en ontslagen door onze Ledenvergadering) toe te zenden, maar onder één voorwaarde:
:cool:“Transparantie is wederzijds!” :cool:
Wij hebben vernomen, dat uw partij, de PVV, haar financieringsbronnen en uitgavenstructuur niet wenst bekend te maken en daarom zelfs afziet van rijkssubsidie. Uw partij heeft, anders dan onze vereniging, geen ledenvergadering en geen democratisch gekozen bestuur. Uw financiën worden beheerd door één of meer Stichtingen, waarvan de heer Geert :cry: Wilders enig bestuurslid is. Verschillende betrouwbare persberichten melden, dat uw partij voor een groot deel wordt gefinancierd met giften vanuit het buitenland. :evil:
Wij raden u dan ook dringend aan, om uw sympathieke verzoek om financiële transparantie eerst tot de heer Geert Wilders te richten.
Wanneer uw Partijleider zijn financiën inzichtelijk heeft gemaakt, komen wij gaarne aan uw verzoek tegemoet!
Met de meest doorzichtige groeten,
namens het Bestuur,
(onleesbaar)
de Penningmeester.
P.S.: De jaarrekeningen van alle Haagse stichtingen liggen voor u ter inzage bij de Kamer van Koophandel. Waarom dan toch zulk een initimiderende brief aan ons geschreven?
Het zou niet een slecht idee zijn, vindt Weird Gilders, als dit nieuwe format, het antwoord-machiel-de-graaf-format, aan de betrokken Haagse instellingen ter beschikking zou worden gesteld. :mrgreen:

09 juli 2010

Elk nadeel heb z'n voordeel: Nu de PVV eruit ligt, heeft ze tijd om zich te democratiseren

.
In Limburg begint de victorie!

Als zelfs Prins Carnaval in elke gemeente jaarlijks wordt gekozen, waarom kan dat dan niet met de plaatselijke PVV-voorzitter?
Je zou die verkiezingen in 2010 zelfs kunnen laten samenvallen. Nog gemakkelijker!

De grote fractie van prima geïndoctrineerde PVVers hoeft niet met de armen over elkaar te gaan zitten. Hero Brinkman heeft al eerder de weg gewezen. Er is werk aan de winkel! Een democratische partij opbouwen! Wilders wees dat idee voorlopig af, omdat "we het nog te druk [hadden] met andere dingen". Die drukte is nu voorbij. De PVV ligt uit de regeringsformatie. "Ledigheid is des duivels oorkussen", zegt een oude vaderlandse wijsheid. "Voorkomen is beter dan genezen", zegt een andere. "De handen uit de mouwen!" "Niet bij de pakken gaan neerzitten!"
Dan, ja dan, kun je één van de stichters van onze ethnisch verwante apartheidsstaat nazeggen: "Alles zal reg kom!"

Nu onze PVV-vrienden langzamerhand zijn uitgehuild over het zogenaamde "cordon sanitaire" dat de PVV buiten de regeringsonderhandelingen houdt, is het tijd om de rug te rechten en de realiteit kalm onder ogen te zien.
Een teken aan de wand: De reageerders bij een site als Nu.nl zijn er in grote meerderheid niet ingetrapt. Ik bedoel: in de laatste manoeuvres van de Grote Leider, om zichzelf af te schilderen als een soort onbegrepen messias.
Kijk maar: PVV volgens NU-lezer terecht geen gesprekspartner meer

Het is terecht dat de PVV geen rol meer speelt bij de onderhandelingen voor een nieuw kabinet.
59 procent van de NU-stemmers vinkte ‘oneens’ aan bij de stelling ‘Het is onterecht dat de PVV geen rol meer speelt in het formatieproces’.
Dat is meer dan de 39 procent ‘eens’-stemmers die dus vinden dat er serieuze onderhandelingen hadden moeten worden gevoerd met de partij van Wilders. 2 procent had geen mening.
Het heeft dus geen zin meer, om onder schuilnamen te komen toeteren in de reactie-rubrieken van De Telegraaf, Nu.nl, Krapuul en deze site. Meld je aan als vrijwilliger bij je regionale PVV-kamerlid en help hem/haar om onze joods-christelijk-humanistische wortels in het land, een PVV-kleurtje te geven.

Nu het nadeel omzetten in een voordeel!
De PVV-kamerleden kunnen hun tijd en ons geld beter besteden aan gesprekken met alle Henks en alle Ingrids die op hun gestemd hebben. Dat kan, als men niet in de rechtse schuilkerk van de Wilders-sekte in het Kamergebouw in Den Haag blijft zitten, om daar idiote schriftelijke vragen aan de regering te stellen.

Samen met Hero Brinkman het land in!
  • Partij-afdelingen oprichten. 
  • Uitleggen, waarom de AOW toch niet op 65 jaar moet blijven. 
  • Uitleggen, waarom op uitkeringen moet worden gekort. 
  • 4-mei herdenkingen organiseren, waarbij ook de "slachtoffers van het socialisme" (van de PvdA dus) worden herdacht. 
  • Uitleggen, waarom het hoofddoeken-verbod (of-taks) een zwaarder breekpunt is dan de hypotheekaftrek.

Kortom, in Limburg gaan uitleggen, waarom de economisch zo succesvolle Euregio van de Europese Unie (Maastricht-Heerlen-Aken-Luik-Hasselt) moet worden afgeschaft, omdat anders "Eurabia" uitbreekt.

Succes, mannen!

22 mei 2010

PRO BRUXSEL BLOG: Brussel moet zich bevrijden van elke communautaire inmenging van buitenaf

Brussel is België's weeskind. ProBruxsel heeft een helder en duidelijk program voor de a.s. verkiezingen:

Sticht een eigen gewestelijke "gemeenschap", die onderwijs, culturele zaken en persoonsbelastingen autonoom regelt. 

Volstrekt realiseerbaar, indien tenminste de grote Brusselse partijen zich emanciperen van hun regionalistische commandocentra in Wallonië en Vlaanderen!


Ziehier het programma:
Doordat we het failliet van een vergelijk tussen de Gemeenschappen hebben moeten constateren wordt Brussel nu gedwongen om zelf een fundamentele hervorming van de Belgische staat te eisen zodat ze over voldoende financiële middelen kan beschikken om de toekomst van haar bewoners en hun kinderen veilig te stellen. Er is voor het Brussels Gewest geen enkele reden meer om afhankelijk te blijven van zowel de Franse als Vlaamse Gemeenschap. Brussel moet nu eisen dat het zich op een onafhankelijke manier binnen het nieuwe België kan besturen.

Binnen het België van morgen zijn de enige entiteiten die moeten blijven bestaan de Gewesten. Indien die dat nodig achten kunnen ze, samen, over de bevoegdheden beslissen die toevertrouwd zouden moeten worden aan het federale niveau, dat op haar beurt de Staat op het Europese en internationale vlak zou vertegenwoordigen.

Brussel moet vrij zijn om, volledig onafhankelijk, alle culturele bevoegdheden, inclusief het onderwijs en de persoonsgebonden materies van haar bewoners, te beheren.

Brussel moet de vrijheid hebben om zelf te beslissen wat ze nodig acht om een goed beheer en administratie, gebaseerd op respect van eenieder en met gegarandeerde rechten voor alle minderheden uit te bouwen.

Brussel zou eindelijk vrij moeten zijn om een meertalig onderwijs te kunnen organiseren om zo de jongeren de beste kansen te geven binnen een internationale Stads-Gewest, een plek waar al decennia lang de Latijnse en Germaanse culturen elkaar ontmoeten en waar, meer recentelijk, ook de Europese en mondiale culturen elkaar tegenkomen.

Brussel moet de vrijheid hebben zelf personenbelasting te kunnen heffen op de plaats van tewerkstelling.

Brussel moet de vrijheid hebben haar mobiliteit op een adequate manier te beheren om zo een betere levenskwaliteit van zowel haar bewoners als haar bezoekers te garanderen, en wel door middel van het heffen van een stadstol, net zoals Londen en Stockholm reeds met succes hebben ingevoerd.

Brussel moet de mogelijkheden krijgen om, ten voordele van alle bewoners en bezoekers, een harmonieuze samenleving te organiseren. In samenwerking met haar buren moet Brussel, wederom in het belang van allen, de mobiliteit, veiligheid, ruimtelijke ordening en economische vernieuwing van haar hinterland kunnen beheren.

Pro Brussel wil, als Wallonië en Vlaanderen dat ook wensen, een gemeenschappelijke toekomst met de andere Gewesten opbouwen. Maar als deze wil er niet meer is, dan moet Brussel vrij zijn om, onafhankelijk, haar lot in eigen handen te nemen.

En om dit project voor een autonoom Brussel en dat voor de toekomst van België te verdedigen, heeft Pro Bruxsel besloten om een lijst van 22 Brusselse Nederlands- en Franstalige kandidaten voor te dragen voor de volgende verkiezingen om ook in het federale Parlement de stem van de Brusselaars te laten weerklinken.
Bron:
PRO BRUXSEL BLOG: Brussel moet zich bevrijden van elke communautaire inmenging van buitenaf.

Ik ontwikkelde een dergelijk voorstel al in januari 2008: Stel je voor, dat de Brusselaars zelf een Gemeenschap stichtten? (De Lage Landen)

11 februari 2010

Eindelijk: Onverantwoorde ABP-beleggingen die onze pensioenen in gevaar brengen, in discussie!

Het zijn niet alleen VVDers die verantwoordelijk zijn voor de risicovolle beleggingen van het grote Nederlandse ambtenaren-pensioenfonds ABP. Het kwaad is al oud. In de tachtiger jaren hadden we te maken met quasi privé-investeringen in sporthallen door de toenmalige chef van ABP-beleggingen. Onlangs bleek, dat het ABP tot zijn nek betrokken was bij FORTIS, waarbij opnieuw miljoenen verloren werden. Rechtstreeks, werden ook ondoorzichtige obligatie-pakketten uit Amerika aangekocht, waarvan spoedig bleek, dat er allerlei oninbare hypotheken in zaten. Gevolg: Miljarden verloren en verhoging van de pensioenbijdragen per 1 juli 2009 voor werkgevers en werknemers.
Wie, zoals ik, hoofdzakelijk afhankelijk is van het ABP voor zijn pensioen, merkt het ook: Geen indexatie over het jaar 2009. Een minimale indexatie voor 2010 (0,28%!).
Er moet dus nodig iets veranderen. FNV en CNV zwijgen stil. Maar de pers heeft (geholpen door wie?) de schuldigen gevonden: Edje Nijpels, ooit de hoop van de VVD, en Robin Linschoten, ooit ook zo een jonge Turk.
Het Nederlandse ons-kent-ons systeem (dat mij, als oud-wethouder van Amsterdam, ooit ook wilde plaatsen als secretaris van de Waterschappen, goed betaald en lekker rustig) heeft, zoals gewoonlijk, weer gefaald. Deze keer met grote financiële gevolgen. Maar waarom Ed alleen verantwoordelijk maken? Mijn vakbondsvertegenwoordigers bij het ABP zijn even schuldig, of misschien nog meer, want juist ZIJ hadden moeten tegenhouden, dat het ABP belegde in onverantwoorde Amerikaanse hypotheken!
Enfin, nu er een schuldige kan worden aangewezen, zegt het ANP dit, terwijl het de DSB-oplichterij verwart met het ABP-falen (Ambtenaar-Blog):
De VVD’ers Ed Nijpels en Robin Linschoten hebben gefaald als commissaris van de DSB Bank. Dat blijkt uit een brief van de Nederlandsche Bank (DNB) waarop RTL Z beslag heeft weten te leggen.

Dat betekent dat we op korte termijn het aftreden van Nijpels als bestuursvoorzitter van het ambtenarenpensioenfonds ABP tegemoet kunnen zien. 

Nijpels heeft immers verklaard op te zullen stappen als uit onderzoek naar zijn DSB-verleden ‘feiten’ blijken die zijn functioneren als voorzitter belemmeren.

En de brief van DNB impliceert dat die feiten er zijn.

Wat heb ik eraan, als Edje Nijpels aftreedt? M'n geld is weg. Edje is niet schuldiger dan de Gortzakjes en de Balkenende-aanhangers die de ABP-raad bemannen en bevrouwen. Wat nodig is, is een helemaal andere beleggingsstrategie. Die bestaat. De kleur is groen. Het beginsel is: Concrete waarde. Onroerend goed, productie van eerste levensvoorwaarden, staatsobligaties. Het lijkt erg op "islamitisch beleggen". Daar kan ik ook niets aan doen.
Misschien had Mohammed heel erg gelijk, in dit opzicht.
Geef Mister Ed een kans, om het veel beter te doen!
En laat m'n pensioentje met rust...

Technorati Tags: , , , , ,

05 december 2009

Brussel: Wat zijn de echte problemen? 4/12 [NL]

Brussel is altijd het weeskind gebleven van de Belgische compromissen.
De verschillende nationale overeenkomsten sinds de zeventiger jaren, apaiseerden (bevredigden) de twee grote regios/gemeenschappen met onverantwoorde overdrachten van geld en bevoegdheden.
Dat ging ten koste van de centrale (federale) regering en, zoals steeds meer blijkt, van de regio van het Brussels gewest.
Ter gelegenheid van het Verdrag van Maastricht, waarschuwden de belangrijkste Europese leiders (Thatcher, Schröder en Mitterrand) al de toenmalige Belgische premier (Dehaene), dat de enorme Belgische staatsschuld (meer dan 100% van het jaarlijks nationaal product), veroorzaakt werd door de "Belgische compromissen" en maar moeilijk tot de verdragsgrens van 60% zou kunnen worden teruggebracht voor het fatale jaar 1999.
Dat is dan ook niet gebeurd. De staatsschuld is nog steeds veel te hoog.
Maar de andere twee regio's (Vlaanderen en Wallonië) zwommen in het geld, tot voordat de crisis vorig jaar toesloeg.
Vlaanderen stelde bij voorbeeld een "jobkorting" in, exclusief voor inwoners van het gewest. Belastingkorting voor niet-werklozen, uitsluitend voor Vlamingen. De niet-Vlaamse collega's van de 300.000 Vlamingen die in Brussel werken, hadden het nakijken! Deze maatregel is nu door de nieuwe Vlaamse regering teruggedraaid, maar de separatistische NVA-component in die gewestregering zoekt dagelijks naar nieuwe "Vlaamse" regelingen, die het federale niveau in verlegenheid zouden kunnen brengen. Bij voorbeeld op het vlak van de ziekteverzekering en dat van de pensioenen.
Het arme Wallonië, lijdend onder de tweede industriële revolutie, die mijnen en zware industrie uit ontwikkelde landen heeft verjaagd, heeft desondanks financiële ruimte (en terecht!) om via haar "Marshall-Plan" de massa's werklozen te engageren in nieuwe productieve activiteiten. Voorbeeld: De luchthaven van Charleroi ("Brussel-Zuid") op bijna 60 kms van het Brusselse centrum. Niet alleen de luchthaven zelf, maar vooral de diensten die erdoor worden aangetrokken, jagen de Waalse economie aan. Terecht. En gelukkig. Het lijkt als twee druppels water op wat in het Duitse Ruhrgebiet gerealiseerd wordt.

Maar Brussel? Op dit moment de economische long voor zichzelf en de beide gewesten? Producent van 25% van het nationaal inkomen! (Met 11% van het nationale inwonersaantal.) "Ondergefinancierd". Dat is een politiek correct woord voor: VERWAARLOOSD!

Die verwaarlozing uit zich op vele gebieden. Het ONDERWIJS is een voorbeeld. Stel je even voor dat 800 (acht honderd) leerlingen in Brussel GEEN school kunnen vinden!! Het Brusselse onderwijs wordt dan ook niet gemanaged door de regio, maar door een surrealistische cluster van organen die door de Vlaamse en Waalse regio's worden bemand. Ongelofelijk! Niet verbazingwekkend, dat ouders die het zich kunnen veroorloven, Brussel ontvluchten. De tienduizenden Europese ambtenaren en - functionarissen in de regio vinden gemakkelijk hun oplossing: De EU financiert de extra kosten voor het privé-onderwijs aan hun kinderen.
En verwaarlozing uit zich ook in de economie: De oproepen van Brusselse werkgevers om de werking van het Gewest uit te breiden, taalvereisten te versoepelen, enz.: zelfs die oproepen worden genegeerd.
Ik spreek nu maar niet over de ruimtelijke ordening (de infrastructuur), die ofwel verwaarloosd, ofwel overontwikkeld wordt, tegen de belangen van de Brusselaars in.
En de cultuur? De KVS, de Koninklijke Vlaamse Schouwburg, past zich aan aan het Brusselse en internationale publiek. Ze creëert een schouwtoneel van Nederlandstalige Europese cultuur in het centrum van Europa. Reactie van de Vlaamse subsidiegever (de Vlaamse NVA-minister Bourgois)? - Dreigement om de subsidies in te trekken!! Het Nederlandse culturele Centrum "De Buren" probeert tegenwicht te geven, maar ontvangt slechts weinig steun uit eigen land.

Deze Nederlandse Brusselaar heeft zich aangesloten bij een Brusselse beweging die voor Brusselaars Brussel voorop wil stellen (ProBruXsel). Ik ben het niet altijd met de standpunten van mijn partijgenoten eens. Er zijn meerdere wegen die naar een terechte positie voor Brussel leiden.
Maar wat ons verbindt, dat is een besef van de onrechtvaardigheid die de positie van onze stad en onze regio heeft verslechterd tot een peil, dat onmenswaardig is.
Het zou beter zijn, als de Brusselse afdelingen van de grote partijen (de Parti Socialiste, het Mouvement Réformateur met zijn FDF-filiaal, de CDH) zich zouden inzetten voor Brussel als gemeenschap en gewest. Helaas is dat niet zo. Zelfs als men geëngageerd is in de Brusselse politiek, zoals CDH-voorzitster Joëlle Milquet, die schepen is in Brussel-stad, zelfs als men intelligent is als Elio di Rupo, voorzitter van de PS, kan men zich alleen maar een nauwere relatie Wallonië-Brussel voorstellen als oplossing van de problemen.
De kleinere partijen, vanuit Brussels perspectief, zijn de Vlaamse: De SP.a heeft zijn lot aan de anti-Brusselse standpunten van het NVA verbonden. NVA-voorzitter Bart de Wever oordeelt, dat Brussel geen bestaansrecht heeft, omdat het "het product is van 1830". De stad is "besmet" door het "Belgicisme" van de Belgische elite. Is dat de schuld van de 1,2 miljoen inwoners? De typisch Brusselse integratie is, naar mijn bescheiden mening, het resultaat van jarenlange inspanningen van de gewone Brusselaar. Een inwoner van de Marollen begint zijn zin in het Vlaams en eindigt hem in het Frans. Wat is daar mis mee? Om Brussel te verklaren tot Vlaamse stad (ook-Vlaamse stad) is het voldoende om in de Vlaamse gewestelijke constitutie op te nemen, dat er ook Franstalige en tweetalige Vlamingen zijn. West-Vlamingen en Limburgers zijn bij voorbaat akkoord.
Maar dat is te veel voor de oude Flaminganten die De Wever's achterban vormen.

Daarom moet er een NIEUWE speler komen in het Belgische politieke spel: Brussel.
Vlamingen in Brussel zouden er beter aan doen, om niet te vertrouwen op schijnbare voordelen die hun oorsprong vinden in de Egmont-achtige compromissen. Het is een vergiftigd "geschenk". Hun echte bondgenoten zijn hun Franstalige buren.
Franstaligen in Brussel, zouden er beter aan doen, niet meer te geloven in hun capaciteit om Franstalige Walen te overheersen. Olivier Mangain (van het FDF) wordt terecht door de Luikenaars en de inwoners van Namen en Bergen, gewantrouwd als een vertegenwoordiger van de vroegere overheersing door Brusselse bourgeois.
De Franstalige Brusselaars hebben niets te winnen bij een oudmodisch Belgicisme. Ze zijn ertoe veroordeeld, hun eigen stad te verdedigen. Samen met de niet- of half- Franstaligen.

Alain Deneef heeft vorig jaar een lovenswaardige campagne gevoerd, om de enen en de anderen te overtuigen. Tevergeefs. Op korte termijn. Maar wat niet is, zal nog komen. Begrijpelijkerwijs, heeft hij ervan afgezien, om het fragiele Brusselse bewustzijn over te leveren aan een enkele politieke beweging. Het zijn de Brusselse partij-afdelingen, die moeten veranderen. De Deneef-actie heeft daartoe bijgedragen. Vruchten te oogsten bij de volgende gemeentelijke- en regionale verkiezingen.

Hopelijk...

Technorati Tags: , , , , , ,

12 november 2009

Ongewenste bondgenoten tegen Wilders: De werkgeversorganisaties

Moeten we er blij mee zijn?
De werkgeversorganisaties (VNO-NCW èn de MKB van het midden- en kleinbedrijf) doen ook een duit in het paniekzakje dat "Wilders Komt!" heet. De NRC doet kond van een uitspraak van het "gezamenlijk beleidsbureau" van deze organisaties:
Met de PVV in de regering komt volgens ons de continuïteit van het bestuur in gevaar. En instabiliteit is schadelijk voor het Nederlandse bedrijfsleven. Het is niets minder dan onze taak om dan aan de bel te trekken.”
Ja, dat is natuurlijk de taak van de werkgeversvertegenwoordiging. Waarschuwen voor mogelijke aantasting van het beeld van Nederland als handelsnatie, die afhankelijk is van ongestoorde export. Zuivel naar Saoedi-Arabië, bij voorbeeld. (In concurrentie met de Denen, wier producten wegens de Mohammed-cartoons daar een tijd lang geboycot werden).
Maar het is tegelijk ook een inmenging in de vrijheid van meningsuiting en in de onafhankelijkheid van de politiek. Daarom ben ik sinds jaar en dag tegen de overdreven "polderij" in Nederland, waarbij regering en parlement zich verschuilen achter de "sociale partners", als er moeilijke beslissingen genomen moeten worden. De politiek kan daarmee weglopen voor haar verantwoordelijkheid. Trouwens, de werkgevers matigen zich ook aan, om te waarschuwen voor een regering met de SP. Foute boel. Daar hebben ze niets mee te maken. De politieke keuze is vrij en onafhankelijk. De taak van werkgevers is: "te roeien met de riemen die ze hebben". Een goede handelsman vindt altijd wel een gaatje in een veranderende wereld, niet waar?

De uitspraak van een middenveldbureaucraat (de directeur van het genoemde "beleidsbureau" heet: Niek Jan van Kesteren) krijgt een te hoog soortelijk gewicht door het falen van de Nederlandse democraten, om zelf maatschappelijke actie te genereren tegen de gevaarlijke plannen van de ondemocratische "partij" van Wilders.
Deze laatste laat zich dan ook de voorzet voor open doel niet ontgaan:
Wilders laat in een reactie weten dat de kiezer „zich niet laten misleiden door de valse informatie van deze nepwerkgevers van de overlegeconomie die zelf nog nooit een fabriek van binnen hebben gezien”.
Jasses! De man heeft hier nog eens een keer gelijk ook.

O, wat is het toch hoog tijd, om de stem des volks te laten spreken, in plaats van de stem van een verdeeld front van "gestelde lichamen" (Belgische-, pardon: Vlaamsche, benaming van officieel erkende organen).
Pak Wilders aan op z'n Amerikaanse financiering. Sluit eenmanspartijen uit van de verkiezingen. Val z'n uitspraken (in Kopenhagen en Florida) aan over zijn steun aan een "ethnische cleaning" van de Palestijnen, die maar naar Jordanië zouden moeten gaan. Zelfs Netanyahu durft zoiets niet openlijk te zeggen. Ageer tegen de "kopvoddentaks": Hoe kan de politie nagaan, of betrokken vrouw de taks wel betaald heeft? Met een halve maan en ster op de doek, te verstrekken door het belastingkantoor? Of door het onuitwisbaar inbranden van het belastingnummer in de hals van de vrouw? Ergens in Oost-Silezië heeft men daar veel ervaring mee opgedaan.

Kom op, linkse vrienden. De "Linkse Kerk" is geen schuilkerk!

30 september 2008

Verdonk loog over PSP: Uitburgeren uit TON!

Toen in 2006 bleek, dat Ajaan Hirsi Ali twaalf jaar geleden gejokt had over het land waar ze vandaan kwam, en over de reden, waarom ze van land en opvattingen wilde wisselen, was minister Rita Verdonk onverbiddelijk: Het lidmaatschap van de Nederlandse burgermaatschappij ontnemen. En wel: Onmiddellijk!

Bericht van hedenavond:
Rita Verdonk geeft lidmaatschap PSP toe



AMSTERDAM - Rita Verdonk heeft maandag toegegeven dat zij toch lid is geweest van de Pacifistische Socialistische Partij (PSP).
Nova heeft de hand weten te leggen op de ledenadministratie van de PSP, waaruit blijkt dat Verdonk zich in april 1978 aanmeldde als lid van de partij.
Vorige week ontkende Verdonk nog stellig ooit actief lid te zijn geweest van de PSP. "Ik heb me vergist", gaf de politica maandag in het tv-programma toe. [...]
Behalve Wilders, was de hele Kamer het met haar oneens. pas na hevige druk van de regering en van haar toenmalige partijgenoten van de VVD, gaf ze half en half toe.
Als blijkt dat je gejokt hebt over je herkomst: Regels zijn Regels! 't Zijn niet MIJN regels. Voor mij hoeft 't niet. Maar:
Het Partijcomité van Toezicht (als zoiets tenminste in TON bestaat), weet nu wat er te doen staat: Rita royeren!

Technorati Tags: , ,

09 mei 2008

Nogmaals: De Meertalige Gewestelijke Gemeenschap van Brussel

Dacht ik wat nieuws te hebben uitgevonden, toen ik op 15 januari hier schreef: "Stel je voor, dat de Brusselaars zelf een meertalige Gemeenschap stichtten...". (Overgenomen in Medium4You 15.1.2008
evenals de Franse versie Et si les Bruxellois s'armaient d'une Communauté bilingue? van 13.1.08.)

Een oud idee, blijkt me nu. Al op 4 februari 2003 kwam Het Brussels Manifest uit. En daarvan zijn de slotwoorden:
In die optiek - en bovenop de voorstellen uit de voorgaande punten - stellen we de oprichting van een 'Brusselse Gemeenschap' voor. Zo'n instelling zou namelijk toelaten om meertalig onderwijs, interculturele activiteiten, meertalige Brusselse openbare diensten en media te ondersteunen. Ze zou het mogelijk maken het Brusselse institutionele landschap te vereenvoudigen door het geheel van communautaire bevoegdheden in Brussel in één instelling te verenigen. Ten slotte zou de oprichting van een dergelijke instelling een herziening met zich meebrengen van die aspecten van onze federale structuren die te eenzijdig gericht zijn op de twee grote Gemeenschappen.
Precies wat ik ook dacht. Maar toch met één belangrijk verschil: De ondertekenaars van het manifest denken aan een soort compromis "van bovenaf" ontwikkeld en uitonderhandeld in het kader van de eeuwige Belgische staatshervormingen.

Ik geloof daar niet (meer) in. Brusselaars zouden het eens op z'n Amsterdams moeten proberen: Gewoon zelf doen. Initiatiefcomité oprichten, verkiezingen uitschrijven, en aan de slag!

Onlangs is het initiatief weer nieuw leven ingeblazen met het bruXselforum* - "baas in eigen stad". Anders, dan in 2003, is er nu gelukkig wel veel meer sprake van eigen initiatief. Lees de drietalige website! Op 18 maart werd het "Platform" uitgebracht, geheten "Ons Project voor Brussel". Het is opgesteld door een indrukwekkende combinatie van gevestigde civiele instellingen:
De vakbonden ACV-Brussel en ABVV-Brussel,
de bedrijven en handelaars van BECI,
de leden van het Brussels Kunstenoverleg en het Réseau des Arts à Bruxelles
de bewonerscomités Bral en Inter-Environnement Bruxelles
de initiatiefnemers van de “Oproep tot de Brusselaars”, Aula Magna, bruXsel forum* en Manifesto,

reiken een gemeenschappelijk platform aan voor de toekomst van het Brussels Gewest [...]
Na vaststellingen over het bijzondere en dynamische karakter van de "kleine wereldstad" Brussel, haar onoplosbare knelpunten en de beginselen van gelijkheid en solidariteit die het Brusselse leven behoren te regeren, volgen er twaalf voorstellen.

De constructieve aanpak van het Platform spreekt mij in elk geval erg aan.
Helaas echter, valt het voorstel ver de "persoonsgebonden materies" (de verantwoordelijkheden van de Gemeenschappen dus) wat bleekjes uit. Uit Voorstel nummer 4:
Wat de ‘persoonsgebonden’ materies betreft moet het in Brussel gevoerde beleid de taalkloof, die momenteel een bron is van ongelijke behandeling en discriminatie, overstijgen. Meer in het bijzonder moeten de hulp aan personen, sportactiviteiten, jeugdhuizen en Brusselse sociaal-educatieve initiatieven open ontmoetingsplaatsen worden van de verschillende gemeenschappen en culturen die in dit Gewest leven. Meertalige en intercommunautaire initiatieven moeten worden toegelaten en verdienen zelfs aanmoediging.
We vragen de beide Gemeenschappen om in samenspraak de intercommunautaire dialoog in Brussel te bevorderen en te zorgen voor meer coherentie tussen hun promotie-activiteiten in de eigen taal en de promotie-activiteiten van het Gewest.
Maar iedereen weet toch, dat "samenspraak", "dialoog" en "meer coherentie" al jarenlang een leger van samensprekers, dovemansoren en andere coherenten volop bezighouden in organen als de Coördinatiecommissie voor de Communautaire Samenwerking, tussen CoCoF en CoCoN? Langs die weg, verzeker ik u, komt er nooit en te nimmer "meer coherentie". Alleen meer conferentie en concurrentie.

Waarom zou datgene wat in het Platform terecht wordt verlangd voor de niet-persoonsgebonden zaken (zoals Verkeer, Milieu en Ruimtelijke Ordening), namelijk dat het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
een mate van constitutieve autonomie moet genieten die gelijk is aan wat aan beide andere Gewesten is en zal worden toegekend [Voorstel 12, slot],
niet ook juist gelden voor de gevoelige wèl-persoonsgebonden zaken als onderwijs, zorg en cultuur, die onder de taalgebonden "Gemeenschappen" vallen?

Het is goed, dat er een knuppeltje in het hoenderhok geworpen is. Het zou interessant zijn, om een dialoog (jazeker, een èchte!) te organiseren tussen de bruXselaars en het koppel Piqué-Demotte over hun beider manifesten...

10.5.08: Bovenstaand artikel is overgenomen op de bruXselforum* website en in de dagelijkse nieuwsdienst bruXsel Press Review

Technorati Tags: , ,

15 januari 2008

Stel je voor, dat de Brusselaars zelf een meertalige Gemeenschap stichtten...

"Elk nadeel heb z'n voordeel": Nadeel van de Brusselse tweetaligheid is, dat je, als niemand anders dat voor je doet, zelf je stukken moet vertalen. Dat doe ik dus nu.

Het moet. Want ik doe niet mee aan het pasklaar maken van opinies, al naar gelang die in het Frans of in het Nederlands verschijnen. Ik geloof vast, dat mijn bescheiden opinie zowel franstaligen als nederlandstaligen kan aanspreken. Dit is de proef op de som. Er zijn twee dagen voorbijgegaan sinds ik m'n franstalige noodkreet, die hier wordt vertaald, openbaar maakte. Er zijn reacties, ook via medium4you, en er zijn nieuwe Nederlandstalige aanknopingspunten, die ik in dit stuk zal verwerken. Dat is een voordeel. Een voordeel van het nadeel, dat je minstens twee keer spreken moet, zou je kunnen zeggen.

Het begon allemaal op eeen Brusselse dag, een dag als elke andere. Een schijnregering gevormd, iedereen gerustgesteld, maar mijn stad nog verder gemarginaliseerd. In october nog, had ik m'n franstalige lezers opgeroepen, om niet bang te zijn: De Belgen redden zich wel zelf, op onnavolgbaar surrealistische wijze. Maar ik begon te twijfelen aan mijn eigen geruststellende woorden. De twee grote gewesten/taalgemeenschappen komen er misschien wel samen, over onze hoofden heen, uit, dat is waar. Maar België is meer, veel meer, dan Namen en het Martelaarsplein.

Daar is met name het fenomeen Brussel: Internationale stad, economie geglobaliseerd, levend bij practische tolerantie van anderstaligheid, van de ontmoeting van culturen, terend op het cosmopolitisme van haar grote bourgeoisie, die unieke stad, die al lang het onbetwiste economische, sociale en culturele keurmerk is van België, ja, ook meer en meer van de Europese Unie - wat moet er van haar worden, als provinciale politici over haar hoofd heen surrealistische compromissen gaan sluiten?

Neem me niet kwalijk, gulle Belgische gastheren en -vrouwen, dat ik het woord neem. Ik denk echt niet dat u er zelf niet uit kan komen. In 2008 zal uw nieuwste surrealistische oplossing van de communautaire vraagstukken, vriend en vijand verbazen, daar ben ik zeker van.
Ik deel evenwel met mijn Brusselse stadgenoten, die me het gemeentelijk stemrecht hebben toegekend in mijn kwaliteit van EU-burger, een groeiende ongerustheid over wat er van Brussel moet worden, nu er onder de onderhandelaars over de nieuwste staatshervorming, niemand is, die echt voor Brussel gaat, en dan hebben we het over 20% van het nationaal product. Zonder Brussel is België nergens, en dat geldt voor beide grote gemeenschappen, in Noord en in Zuid nog meer.

Brussel is niet vertegenwoordigd aan de onderhandelingstafels die over haar lot beschikken
De twee grote gewesten en gemeenschappen, die respectievelijk territoria en taalgemeenschappen bestrijken, gedragen zich, via degenen die zich als hun federale politieke vertegenwoordigers beschouwen, als twee gehuwden die in scheiding liggen, maar trachten een "leef-arrangement" te arrangeren. Daarbij wordt in de hitte van de discussie voorbijgezien aan de kinderen, de huisdieren, de opinie van de buren en de diverse huishoudboekjes. De stad Brussel, die van beide ouders wellicht het beste uit hun chromosomen verenigt, is een mondig kind. Als het echtscheidingsrecht toepasbaar zou zijn, dan zou ze al lang haar eigen plek hebben aan de onderhandelingstafel.

Maar Brussel is er niet echt bij. En wat misschien nog wel erger is: Als ze erbij was, wat zou ze naar voren brengen? Want Brussel heeft geen project. De Brusselaars zijn op geen enkele manier gemobiliseerd. - Nee, ik vergis me: Er is een indrukwekkend protest geweest, maandenlang, van Brusselaars die de nationale driekleur (zwart-geel-rood) over ramen en balkons hebben gehangen. Een echt, indrukwekkend en beschaafd Belgisch protest. Zoals mijn nieuwe landgenoten, die van Zuid en die van Noord, die weten op te zetten, bouwend op een historie van vreemde overheersing en ervaring met zelfredzaamheid. Edoch, het vlaggenprotest heeft één groot nadeel: 't Verwijst naar een historisch België, een harmonisch België dat nooit bestaan heeft. Je zou het opnieuw kunnen bedenken, maar niet meer kunnen maken. Mooi als symbool, maar geen enthousiasmerend project. En er is nood aan een project, hoe bescheiden ook, voor een land en een stad in het raamwerk van het Eureopa van de 21ste eeuw, niet dat van de negentiende of de twintigste...

Wat er op het spel staat en wat er kan worden uitgespeeld
't Gaat om een stedelijke agglomeratie van 1,2 miljoen inwoners (op de Belgische 10 miljoen), die, zoals gezegd, 20% van het nationale product voortbrengt, internationaal beschouwd wordt als de (toekomstige) hoofdstad van Europa en die nu al "hoofdstad" is van vrijwel alles en niets: de NATO, Vlaanderen, de EU... De economische uitstraling van Brussel domineert zeker in een perimeter van 100 kms, zowel in Noord als in Zuid. maar de invloed van de nieuwe rol van Brussel gaat verder: tot in Luik, Aken, Maastricht, Eindhoven, Luxemburg, Valenciennes, Rijsel, Oostende doet ze zich gevoelen. Daar zou je voorzichtig mee moeten zijn. Misschien een beetje meer luisteren naar de inwoners van de agglomeratie en naar al degenen die er direct (als pendelaars - 360.000!) of indirect (dienstverlening) van afhankelijk zijn?

't Moge zonder veel betoog duidelijk zijn, dat noch de Waalse- noch de Vlaamse regio ooit exclusief eigenaar van Brussel kunnen worden. Ze zijn het nu, een beetje te veel, "gezamenlijk". Een eventuele echte scheiding zal zich dus voltrekken zonder Brussel als hoofdprijs. De gevolgen daarvan worden noch door Wallonië, noch door Vlaanderen, ooit berekend. Maar vraag eens aan echtelieden die in scheiding liggen, om rationeel te zijn?

Rudy Aernoudt
is de bekende tweetalige en hyperactieve filosoof, communicatiedeskundige en econoom, die laatstelijk (in het Frans, komt er een Nederlandse uitgave?) een boek uitgaf met als titel: "Bruxelles, l'enfant mal-aimé de la Belgique" (Brussel, het onbeminde kind van België). Slachtoffer van Leterme's geborneerdheid en weggezonden als hoge Vlaamse ambtenaar en op dit moment ambteloos burger, lanceert de man uitdagingen die me best bevallen. Maar het zijn niet de mijne, noodzakelijkerwijs. Aernoudt gelooft in vrije marktwerking, ook, en dat vind ik discutabel, als het gaat om concurrentie tussen overheden op een kunstmatige markt. Zijn voorstellen voor oplossingen projecteren rationeel-kiezende eenheden, die opereren vanuit winstmaximalisatie binnen een gegeven kader. Zij zouden moeten denken als "klanten", niet als gekozen vertegenwoordigers en beschermers van de belangen van hun kiezers. Dat is fout. En de werkelijkheid van "Intercommunales" bewijst dat.

Maar dat neemt niet weg, dat Aernoudt's boek aan de Belgen waarheden voorhoudt, die ze eigenlijk niet willen horen. Op basis van cijfers en statistieken, toont Aernoudt aan, dat de "overdrachten" van Vlaanderen naar Wallonië binnen de huidige federale staat, waar iedereen zich zo over opwindt, niets voorstellen. 3% van het PIBR (het regionale jaarlijkse regionale product per persoon) gaat op de een of andere manier naar de federale regering of naar Brussel en Wallonië! "Et Alors?", zou je kunnen zeggen. Een hypothetisch onafhankelijk Vlaanderen zou ongeveer hetzelfde extra moeten bijdragen aan de vereveningsfondsen van de Europese Unie ten behoeve van landstreken als Wallonië die zich moeten herstellen van de technologische ommezwaai van de 21ste eeuw...

Tel uit, je winst...

En wat zou dit allemaal betekenen voor Brussel? De personele belastingen in Brussel-19 brengen weinig op, want er zijn veel uitkeringstrekkenden en grote gezinnen. Maar de heffingen op consumptie (BTW) en op ondernemingen, des te meer. Als ooit al die zaken zouden worden geregionaliseerd naar de drie gewesten, dus ook naar Brussel, dan zouden Wallonië en Vlaanderen er bekaaid afkomen. Als we dan ook nog meerekenen, dat de 360.000 pendelaars die dagelijks Brussel binnenstromen om hun salaris te verdienen, niet in hun woonplaatsen, maar in de regio Brussel belast zouden worden, blijft er helemaal niets anders dan armoede over voor de Belgische Gewesten.

Daarom is het naar mijn mening helemaal niet nodig om bescheiden te blijven als Brusselaars. We hoeven echt niet mee te gaan met de oplossingen die Aernoudt, en ook Verhofstadt, voorstellen. Die oplossingen komen erop neer, dat een federale staat gunstige voorwaarden schept voor prestatiecontracten en andere ondoorzichtige dingen tussen gewesten, gemeenschappen en andere prachtige nieuwe configuraties, zoals stedenbanden (stadsgemeenschappen - communautés urbaines).

"Ende gij geleuft dat?"
Dat komt neer op een zandbak-kapitalisme, zoals ik dat maar al te goed ken vanuit mijn praktijk als (her)ontwikkelaar van stedelijke probleemgebieden. Ondoorzichtig, en daarmee ondemocratisch. Vreselijk vatbaar voor regionalisme en erger: combines en zelfs corruptie (denk aan Charleroi!). Een federale autoriteit die dat alles zou moeten reguleren, is afhankelijk van plaatselijk en regionaal gekozenen. De laatsten, zelfs als ze van goeden wille zijn, kunnen zich niet onttrekken aan regionale belangen en die van hun herverkiezing. Dat werkt van geen levensdagen. Het zou een ideaal speelveld worden voor de Van Cau's.

Wil je verkozenen laten handelen als ondernemers? - Onmogelijk en gevaarlijk!
Ik begrijp de mensen die in de ondoorzichtige Belgische chaos, geen andere uitweg zien dan "marktwerking". Aernoudt, die van de Chicago-school is, bejubelt in zijn boek te pas en te onpas die belegen manier van evocatie van de "invisible hand", die voor ons alles gladstrijken zal. Als het om overheden van verschillende niveaus gaat, geloof ik daar voor geen meter in. Als ambtelijk verantwoordelijke voor het Nederlandse wijkontwikkelingsbeleid van grote steden in de tachtiger jaren, heb ik meegemaakt, wat "contracten" tussen overheden (en het bedrijfsleven, zoals ook Aernoudt zich voorstelt) werkelijk betekenen. Gemeenschappelijke objectieven zijn snel vergeten en niet of nauwelijks afdwingbaar, honderden miljoenen verdwijnen in ongetwijfeld nuttige zaken, maart blijven onnaspeurbaar en on-evalueerbaar. Voor dergelijke projecten heb je een sterke staat nodig, zoals in Frankrijk of in Engeland. De Belgische federale staat, zoals die nu is, zal geen enkele controle hebben.

Solidariteit ondergeschikt maken aan gewestelijke hobbies?
Dit alles speelt zich af binnen het kader van een ideologie, die de solidariteit trussen personen op zijn kop zet. De Christendemocratie (niet alleen in België), heeft zich bekeerd tot de idee, dat de "profiteurs van de sociale voorzieningen" de solidariteit ondermijnen. De èchte solidairen zouden diegenen zijn, die weigeren om ongehuwde moeders, drugsverslaafden en veronderstelde werkonwilligen verder te subsidieren. Ze beschermen de welvaart tegen profiteurs. De laatsten moeten zich maar tot het Leger des Heils wenden. De onderstandsbehoeftigen zijn de ondermijners van de solidariteit. Waarom? Juist, omdat ze onderstandsbehoeftig zijn...

Aernoudt positioneert zich duidelijk aan de kant van die verontwaardigde burger. Zijn boek staat vol van excursen daarover. Ik vind, dat het gaat over een vergelijking van appelen en peren: Natuurlijk is het nodig, om misbruik van sociale voorzieningen à la Dutroux te bestrijden. Geen twijfel daarover. Maar sociale voorzieningen, interpersonele solidariteit, zijn nu juist wel datgene wat het Europese project onderscheidt van het Amerikaanse. organisatie van de solidariteit is een uitdaging, maar het is geen onmogelijke. We zijn rijk genoeg, oml iedereen een bestaansminimum te garanderen. Je moet het alleen wel willen.

Een "vermarkting" van de verhoudingen tussen lokale entiteiten lost niets op
Aernoudt citeert met welgevallen Thomas Friedman, een journalist van The New York Times die een boek schreef, getiteld: De Wereld is Plat. Platter analyse van de huidige wereldproblemen is zelden opgeschreven. Alles komt goed, als je de economie maar haar gang laat gaan. Delocalisering, bij voorbeeld van de spraaktechnologie (Lernout & Hauspie), naar India zou goed zijn, zolang het Westen maar de leiding houdt. Het Westen? De CIA, zal je bedoelen! Bij het huidige proces in Gent blijkt, dat L&H door Duitse en Amerikaanse geheime diensten werd ondermijnd. De globale markt is geen voetbalveld, waar een onbevooroordeeld scheidsrechter beslist. 't Is hard knokken, om jezelf te handhaven. Brussel speelt mee in de top liga van de wereld. Gaan provinciale en geborneerde politici als Leterme en [MR] nu de ruimte voor Brussel bepalen? De grootmachten zullen lachend hun dank betuigen voor dat cadeau.

Waarop we niet hoeven te wachten...
De ideale oplossing voor de huidige Belgische problemen zou ongetwijfeld bestaan uit een soort "reinventing government": de schepping van een regering die ook echt werkt, naar beneden, voor de burger, naar boven, naar het Europese vlak en horizontaal, met de landsdelen. Ik denk niet, dat zoiets voor morgen is. Misschien, dat het Europese niveau daaraan iets zou kunnen bijdragen. Ondertekening eisen van het minderheden-verdrag, dat België weigert te ondertekenen vanwege B-H-V. Interveniëren in het schandaal van de niet-benoemde burgemeesters in de Vlaamse Brusselse Rand. Maar het heeft geen zin om te wachten op een positieve interventie vanuit Europa. Naar mijn mening, moeten de Brusselaars beginnen, om het zelf te doen.

Brussel uitbreiden...
In de eerste plaats, zal het daarbij gaan, om de mensen die in de internationale Brusselse gemeenschap leven, te verenigen. Dat zijn niet alleen de inwoners van het huidige Brusselse Hoofdstedelijk Gewest (de 19 gemeenten), maar ook de inwoners van een hele rij gemeenten daaromheen. Het gaat om mensen, die zich sedert eeuwen NIET definieren vanuit de taal die ze thuis spreken, maar die zich deel voelen van een gemeenschap, die grootstedelijk is, los van taal en grond. In de afgelopen jaren is die gemeenschap versterkt (ja, versterkt, niet verzwakt!) door de instroom van tienduizenden anderstalige Europeanen. Het geldt, die te integreren, hen zich in Brussel thuis te laten voelen. Noch Vlaanderen, noch Wallonië, hebben zich ooit op geloofwaardige wijze opgeworpen om die operatie te laten slagen. We moeten dat zelf doen.

Houden we het dus bij Brussel zelf en laten we de gewesten/gemeenschappen van de provincies hun eigen ding doen. Niemand zal bestrijden, dat grote delen van Vlaams- en Waals-Brabant niets anders zijn dan Brusselse voorsteden. Daar wonen mensen die werken in Brussel en hun verdiensten meenemen naar de gemeente waar zij wonen. Maar vanwege het Belgisch-historische compromis, kunnen ze hun burgerrechten maar beperkt uitoefenen. Ze behoren te worden opgenomen in een niet-taalgedefiniëerd Brussels arrangement. De urbanistische en financiële problemen die de opsluiting van Brussel binnen de grenzen van de 19 gemeenten met zich meebrengen, rechtvaardigen een overeenkomst, waarbij degenen die objectief tot Brussel behoren, dat ook werkelijk kunnen zijn. Uitbreiding van het Brusselse Gewest dus, zo niet territoriaal, dan toch via een Gemeenschap, waarover we hieronder te spreken komen.

...door een eigen niet-linguistische Gemeenschap te vormen
De Belgische staatsordening kent Gewesten voor "niet-personnabele" aangelegenheden, zoals ruimtelijke ordening, etc., en Gemeenschappen, gedefinieerd naar taal, voor "personnabele" zaken, zoals uitkeringen en onderwijs. Brussel is een Gewest, maar geen Gemeenschap. Op zich logisch, want Brusselaars spreken niet allemaal thuis dezelfde taal. Als je de cijfers neemt, dan zijn 8.5% van de Brusselaars geheel Nederlandstalig en 36% geheel Franstalig. Geen puur franstalige meerderheid, dus. Meer dan de helft voelt zich tweetalig. Maar daar is geen Gemeenschap voor. Tweetalige partijen en taaltellingen zijn zelfs grondwettelijk verboden!

Afgezien van het feit, dat ik taalgedefiniëerde gemeenschappen onzin vind, kan ik begrijpen, dat met name de Vlaamse landstreken van België zich hebben willen ontworstelen aan de houdgreep van de franstalige bourgeoisie en adel. Voor de stad Brussel is die weg via de taal (talen) niet mogelijk. Brussel's emancipatie verloopt via niet-linguistische lijnen. dat behoort te worden erkend.

Niet: Vragen, maar: Doen!
Moet Brussel daarom aan de Frans- en Nederlands-taligen beleefd vragen, om een eigen statuut te mogen hebben? - Ik denk van niet. Dat heeft weinig zin. Ik denk, dat de enige uitweg is, gewoon zelf een Brusselse veeltalige Gemeenschap te stichten, n'en déplaise le FDF, en die van onderop te laten werken. Weg met de COCOF, weg met de Vlaamse bevoogding via de COCON! Weg met de intergemeenschappelijke coordinatiecommissie tussen de Gemeenschappen voor Brussel, waarvan ik de naam niet kan uitspreken!

Wat is dat voor onzin, dat een muziekconcert voorbehoudenn is aan een taalgemeenschap? Waarom kan ik niet me aansluiten bij hetzelfde ziekenfonds als mijn buren? Mijn gemeenschap, dat zijn de mensen die ik tegenkom in de bistrot om de hoek, de vuilnismannen die mijn zakken komen ophalen, de puur franstalige schepen van civiele zaken, die zo gevoelig het huwelijk van mijn logée sluit. Gemeenschappen, die gaan over het gemeen, het gemeenschappelijke, en niet over wat ons zou kunnen verdelen. Wij Brusselaars hebben weinig of niets met gemeenschappen in het verre Namen of Antwerpen. We hebben wel iets met ze, we willen hen niet kwijt, nee, maar we hebben zo onze eigen manieren om de zaken te regelen. Daarom hebben we een eigen gemeenschap nodig. Met alles erop en eraan: Tweetalig onderwijs gericht op Europa, een cultureel leven dat zich ent op datzelfde Europa, eenvoudige arrangementen met de instellingen voor sociale voorzieningen, enzovoort.

Hoe?
Daarom is naar mijn voorzichtig en bescheiden inzicht, dat toch niet losstaat van m'n Amsterdamse rebelse achtergrond, de meest eenvoudige en humane oplossing deze, dat we in Brussel gewoonweg zelf een "Gemeenschap" oprichten, daarvan de ministers verkiezen en het bijbehorende geld opeisen van de federale Staat. Die gemeenschap, ik zeg het er maar even voor de duidelijkheid in deze nederlandstalige versie bij, zou meer omvatten dan de 19 gemeenten van het Brusselse territoriale gewest: Grote delen van Vlaams- en Waals-Brabant horen erbij.

Maar zo kunnen de grondwettelijk geheiligde territoriale taalgrenzen in stand blijven, doch alleeen gelden voor "niet-personnabele" aangelegenheden. Iedereen die zich Europeaan, of Brusselaar voelt, daarentegen, zou moeten kunnen kiezen om te behoren to de derde, hybride "gemeenschap" van België. Dat zal pijn doen bij de verstokte francofielen en evenzeer bij de Vlamingen die via verstikking Brussel willen dwingen om voor hen te kiezen.

Ik denk dat niemand ons kan tegenhouden, als we echt, samen, willen.



Powered by ScribeFire.



Technorati Tags: , , , ,
Related Posts with Thumbnails