- Hongarije
- Israël
- Rusland
- Florida
- Venlo
- Spanje
- Kosovo
- Afghanistan
- Soerabaja
- Monschau
- Arhus
- Volendam?
De oplossing van deze prijsvraag wordt morgenochtend, 4 januari 2011 om 9:30 uur gepubliceerd.
Weird Gilders vertelt:
"Ik bezocht voor het eerst een katholiek land in 1976. Ik was 15 jaar en was met een Nederlandse vriend van Venlo naar het Waalse Stavelot gereisd. We waren twee studenten met rugzakken en we hadden bijna geen cent. We sliepen langs de weg en vonden gastvrijheid bij Walen, die ons spontaan op frieten en Piedboeuf uitnodigden. Ik herinner me nog duidelijk mijn eerste indruk van België: ik was overdonderd door de vriendelijkheid en behulpzaamheid van de mensen.De jonge Geert kon toen nog niet weten, hoezeer die in burka's gehulde viezerds, zich dagelijks aan dienstboden, koorknapen en misdienaars vergrepen.
Ik herinner me ook nog mijn tweede sterke indruk van Wallonië: het viel me op hoe bang die aardige, vriendelijke mensen waren. Terwijl wij in Stavelot waren, kwam de bisschop van Namen er toevallig op bezoek. Ik herinner me de angst nog die de stad opeens overspoelde toen werd aangekondigd dat de bisschop onverwacht op bezoek zou komen; ik zie nog de stoet zwarte auto’s op de dag van zijn bezoek en voel nog het bijna lichamelijke besef van de angst, als een koude rilling op die snikhete zomerdag."
"De Belgische bisschoppen worden niet als de ergste roomse tirannen beschouwd. Ik ben benieuwd hoe de Italianen zich voelen als de paus in de stad is, hoe de Polen zich voelen als één van de twee PIS-leiders zijn komst aankondigt, hoe de Spanjaarden zich gevoeld moeten hebben als Franco in de buurt was. Een paar jaar later las ik in de Bijbel hoe de Hebreeën zich voelden in aanwezigheid van de schuinsmarcheerder Koning David, die zoals verscheidene verzen beschrijven, „terreur in hun harten wierp” en het, zoals we weten, op hun echtgenotes gemunt had (Bath Sheba).
Van Stavelot ging ik met mijn vriend naar Brussel. Mijn vriend en ik waren verbaasd dat dit arme en smerige België een buurland kon zijn van Nederland, dat zo schoon was. De uitleg van de Belgen, met wie we over hun armoede spraken, was dat deze toestand hun op geen enkele wijze te verwijten viel: volgens hen waren ze het slachtoffer van een mondiale samenzwering van de ‘grote mogendheden’ en de ‘zionisten’, bedoeld om de gewone Belg arm en onderdanig te houden. Ik vond die uitleg niet overtuigend. Volgens mijn intuïtie had het iets te maken met de verschillende culturen van Nederland en België."Wordt Vervolgd 1!
Het is terecht dat de PVV geen rol meer speelt bij de onderhandelingen voor een nieuw kabinet.Het heeft dus geen zin meer, om onder schuilnamen te komen toeteren in de reactie-rubrieken van De Telegraaf, Nu.nl, Krapuul en deze site. Meld je aan als vrijwilliger bij je regionale PVV-kamerlid en help hem/haar om onze joods-christelijk-humanistische wortels in het land, een PVV-kleurtje te geven.
59 procent van de NU-stemmers vinkte ‘oneens’ aan bij de stelling ‘Het is onterecht dat de PVV geen rol meer speelt in het formatieproces’.
Dat is meer dan de 39 procent ‘eens’-stemmers die dus vinden dat er serieuze onderhandelingen hadden moeten worden gevoerd met de partij van Wilders. 2 procent had geen mening.
• Op 4 mei gedenken wij de slachtoffers van het (nationaal) socialisme. Op 5 mei vieren
wij onze bevrijding. Dat blijft zo. ...
Die Heilige Inquisition war jung und fortschrittlich, war frauenfreundlich, war effizient, hatte recht, war heilig. Der all dies in einem Buch behauptet, heißt Hans Conrad Zander und war Mönch im Dominikanerorden (das ist der Gründerorden der Inquisition).
Nicht zu vergessen: Die Katharer waren die Ursozialisten und Urkommunisten, die schon Friedrich Engels als Vorgänger erkannt hatte. Sie waren keineswegs die sanften Prediger und blütenweiß-unschuldigen Freigeister, sondern Psychosektierer und Putschisten mit extrem totalitären Zügen. Sie zwangen alte Mitglieder ihrer Gruppen zum Selbstmord, etwa durch Verhungern, durch Essen von Glasscherben oder Selbstvergiftung. Sie förderten Abtreibung und Kindsmord. Und sie galten schon zu ihrer Zeit als die fünfte Kolonne des Islam – “Lieber den Türken gedient als dem Papst” war eine ihrer meistgebrauchten Losungen, z.B. bei den Bogumilen auf dem Balkan.Kijk, dat zijn de ideeën die opgeld doen op een blog, die op z'n voorpagina wel zes verschillende keren voor Wilders werft en die eind maart een anti-Nederland en pro-Wilders demonstratie organiseerde voor de Nederlandse ambassade in Berlijn.
U hebt er weer eens niets van begrepen, meneer de linkse journalist! Natuurlijk keuren wij van de PVV het stiekeme gerommel van paters en nonnen met onze kinderen niet goed. Dat doet de Kerk zelf ook niet.
En kijk, dat is nou het verschil. Kindermisbruik bij de moslims is er dank zij de criminele Koran. Kindermisbruik bij de paters en de nonnen is er ondanks de joods-christelijke cultuur van de Bijbel. Dat is het grote verschil dat voor de PVV van belang is.
Dat is een demoniserende en demagogische vraag van een èchte dhimmi! Ik zal er nog één keer op antwoorden en dan wil ik u hier niet meer zien.
Het is hetzelfde als met de hoofddoekjes. De grote meerderheid van de gewone Nederlanders die u al tientallen jaren in de steek hebt gelaten, wil geen hoofddoekjes, omdat die niet tot onze cultuur behoren. Keppels en nonnenkappen behoren wel tot onze cultuur. Onze grote rechtskundige Raymond van Roon heeft dat in Almere nog eens duidelijk gezegd. En de kiezers hebben hem gelijk gegeven.
Pedofiel misbruik door niet-moslims behoort tot onze cultuur. Daar gaan we beschaafd mee om.
Het pedofiele gevaar van de Koran wordt ons opgelegd door terroristen. Daarmee moeten we omgaan, zoals je met terroristen hoort om te gaan.
Nu houden de moslims in Nederland zich nog in, maar als hier straks met jullie hulp de sharia wordt ingevoerd, dan is het piemelemuisje van uw zoontje z'n leven niet zeker. En uw dochtertje wordt de derde bijvrouw van Ali.
First things first! Het gaat om de vernietiging van de Islam. Dat staat voorop. We laten ons niet afleiden door kleine weeffoutjes in onze eigen cultuur!
03-02-2009
Oostelijk Middellandse Zee bekken: Wieg van beschavingEen beschaving is een geheel van arrangementen (Abram de Swaan), dat mensen in staat stelt om driften, instincten en slechte gewoonten te overstijgen. Arrangementen zijn cultureel. Ze zijn gebouwd op interpretaties en sublimaties van de natuur. Het vroegste beschavingselement, nog bijna instinctmatig, is de familie- en de stam-solidariteit. Het incest-taboe ligt eraan ten grondslag. Naar buiten toe, berust de familie-, clan- en stam-solidariteit, op partijkiezen en op jaloerse bewaking van eigen territoir, vrouwen en kinderen.
Arrangementen hebben van begin af aan een religieuze inhoud, omdat de zin ervan niet anders aan de stamleden te verklaren valt. De onuitsprekelijke god van het Oude testament is "jaloers": Hij kiest partij voor één bepaalde stam, of stammen. Alle dorpen en steden hadden zo'n eigen godenwereld. Dat is eigenlijk niet veranderd: Nog steeds hebben steden en andere instellingen hun eigen patroonheiligen. Voetbalclubs hun eigen symbolen.
Ergens bij horen, is blijkbaar een levensbehoefte. M'n kop eraf, als dat niet iets te maken heeft met de levensnoodzakelijke meute of roedel, waarin de primitieve mens zich moest voortbewegen, om te overleven.
Zoals meer dan een filosoof of socioloog heeft aangetoond, bestaat de stam- of nationale- gemeenschap bij de gratie van grenzen. Men heeft een eigen territoir nodig om zich veilig te voelen. Een gemeenschappelijke vijand, een vreemde die er niet bijhoort, is steeds weer nodig, om de roedel bijeen te houden. Wie braaf meedoet met zijn gemeenschap, wordt, eens, beloond met een plek in het koninkrijk der hemelen.
Anders dan gelovigen in een "clash of civilizations" denken, is de mens niet erfelijk belast met de genen van zijn culturele afkomst. Mensen kunnen zich, gelukkig, heel erg goed aanpassen aan hun omgeving. Dat komt, enerzijds, omdat de culturen en beschavingen van de wereld fundamenteel niet heel erg verschillend zijn. Anderzijds komt dat doordat mensen beschikken over een hoge mate van rationaliteit (denkvermogen). Robinson Crusoe overleeft op een obewoond eiland en in een onbekende natuur via zijn analytisch vermogen. De Europese emigrant in Amerika doet hetzelfde. De economische migranten die vanuit Afrika en het Midden-Oosten naar Europa komen, doen het niet anders.
Michel Foucault onderzocht op het laatst van zijn leven, hoe de mens in de klassieke oudheid ertoe kwam, om "voor zichzelf te zorgen". Het resultaat van de omgang op vrijwel gelijke voet van deze autonome, renaissancistische, mens met de godheden, was een hoge mate van onafhankelijkheid en verantwoordelijkheidsgevoel - voor zichzelf, maar: uitsluitend binnen een kleine elite.
De zich emanciperende massas aan het einde van de klassieke oudheid hadden meer nodig, dan een innerlijke dialoog. Ze omhelsden het verfijndere systeem van de monotheïstische godsdiensten. Kerkelijke instellingen doodden vrijwel elk initiatief als prijs voor geborgenheid. Dat heeft weinig met de religie zelf te maken (noch Jezus, noch Mohammed stichtten een kerk, dat deden hun navolgers). het was het resultaat van het wegvallen van de staat en van de wetten. Burgerschap, staatsburgerschap verloor zijn inhoud.
De beschaving ging er bijna aan onderdoor: De vroege Middeleeuwen zijn primitief, gewelddadig en a-cultureel. De indrukwekkende wedergeboorte van de beschaving, die "Renaissance" genoemd wordt, speelt zich af aan het einde van de Middeleeuwen en luidt in Europa de Nieuwe Tijd in. De Verlichting, begonnen in de Zeventiende eeuw (Spinoza, Descartes), zet zich voort in de Achttiende. Religieuze binding (religie betekent trouwens niets anders dan "band") neigt ernaar, te worden vervangen door als rationeel beschouwde relaties: de markt van Adam Smith, het sociale burgercontract van Rousseau, de klassensolidariteit van Karl Marx.
Maar, zoals onlangs nog weer door John Gray betoogd, dergelijke ideologieën hebben de sterke neiging om teleologisch te worden: gefixeerd op een eindtoestand, zoals ongecontroleerde markten waar een Onzichtbare Hand het geluk verzekert, verabsolutering van de saamhorigheid van de natie in een staat, en uitroeiing van bevolkingsklassen om een klassenloze maatschappij te bereiken. De ideologieën die uit de Verlichting komen, hebben de neiging om totalitair te worden. Ze rechtvaardigen de meest gruwelijke en inhumane daden. Daarin verschillen ze niets van een totalitaire kerk, die ook geen dissentie duldt.
Moet daarom de Verlichting verworpen worden? Helemaal niet! In de beschavingen die overal ter wereld zijn opgebouwd, in China, in India, in Perzië en in Europa, bestaan ook belangrijke elementen die het mogelijk maken, om uit te stijgen boven ideologische systemen, religieuze eigenaardigheden en mechanische (markt-) wereldbeelden.
Er is een wereldbeschaving, die tot uitdrukking komt in het Handvest van de Verenigde Naties (1945).
Uitgaande de Amerikaanse Constitutie van de vrijmetselaars-founding fathers en die van de Franse revolutionairen, worden eenvoudige waarheden vastgelegd, zoals die, dat ieder gelijk en vrij wordt geboren. Wat ontbreekt, excusez du peu, is het grootste deel van wat nodig is voor een effectieve toepassing van die grondregels. Met name ontbreekt een regulering van de wijze waarop we met zijn allen meer geluk kunnen nastreven, zonder anderen ongelukkig te maken (US Constitution, 1787), of, anders gezegd, van de "Broederschap" van de franse revolutie (1789) die op gelijke hoogte zou moeten staan met Vrijheid en Gelijkheid.
In beginsel, hebben we al een beschaving die voor zichzelf zorgen kan. Solidariteit en verantwoordelijkheid vragen om moed, om ze te organiseren en, zo nodig, af te dwingen.
Dat is wat nu nodig is: Moed, om impopulaire dingen bij de naam te noemen. Onverantwoordelijken verantwoording laten afleggen. Zorg om de ander. Verantwoordelijkheid nemen, niet alleen voor de eigen stam, het eigen volk, de eigen kerk, de eigen natie, maar voor iedereen.
......

Zogenaamd grappige waarschuwing tegen terroristische moslims ...
Er is meer reden dan ooit om tegen haatzaaiers op te treden. De meesten zien zichzelf weliswaar oprecht als kunstenaar, humorist, anarcho-kapitalist of nieuwe Voltaire - hun functie is, gewild of ongewild, altijd aanwezige angsten te mobiliseren in een fatale richting. Ze zijn daar zelf verantwoordelijk voor, dienen zich dan ook in open debat te verantwoorden en, als dat allemaal niet helpt, moet de rechter eraan te pas komen.
Waarom vind ik dat? - Betoog hieronder.
Er is alledaagse haat en angst jegens anderen. Die bestaat. Is altijd aanwezig. Niet omdat de mens van nature "slecht" zou zijn. Maar omdat de mens een angstig wezen is, dat sinds een evolutionair gezien nog maar heel korte tijd onderweg is naar een situatie waarin individuele- en groeps-instincten worden gecontroleerd door beschaving en inzicht. (Pessimistisch daarover is: Sigmund Freud, 1930 Civilisation and Its discontents, en moderner: Saskia Sassen's "Territory-Authority-Rights").
De oorzaken daarvan liggen heel diep in het collectieve bewustzijn opgeslagen. Het zijn overlevingsstrategieën van meutes mensapen, wier leven afhankelijk was van de controle over een territorium, van de samenwerking binnen de eigen groep, stam en grootfamilie, herkenbaar aan geur, taal en gedeelde geschiedenis. Voorlopig onuitroeibaar. Maar wel controleerbaar en stuurbaar via de rede en de beschaving, ja zelfs, onder bepaalde voorwaarden, de godsdienst.
Die "stuurbaarheid" kan echter twee tegengestelde kanten opgaan. Sociale controle, wetshandhaving, een beroep op de rede, goede opvoeding en het ideaal van godgelijk- en almachtig worden dat in de monotheïstische godsdiensten belichaamd wordt, kunnen de vernietigingsdriften controleren, sublimeren en vervangen door andere-, ook bij mensen aanwezige, eigenschappen als openheid, nieuwsgierigheid, creativiteit en zelfinzicht.
Maar er bestaat ook een al dan niet bewuste sturing, die sociale controle inzet voor totalitarisme: "help de politie deze (allochtone) boef te vangen!".
Een opiniemakerskliek zet zich in, of zich laat inzetten (zie Pepperdine, 2007), om wetten te interpreteren als middelen om een "Leitkultur" te handhaven ("advocacy").
Filosofen van de koude grond interpreteren de Verlichting als vrijbrief om hun maatschappelijke verantwoordelijkheid te ontlopen en "klammheimlich" sociale aktie aan te stoken tegen minderheden. (Hirsi Ali op de Pepperdine-conferentie en Wilders, onlangs, die zich distantieerde van de bedreigingen tegen Spong, die hij zelf veroorzaakte.)
Kortom, er zijn opiniemakers, en zelfs politici, die opvoeding willen gebruiken als middel tot hersenspoeling en die de godsdienst binden aan territorium, ras en "cultuur", onder uitsluiting van alle anderen, -en zo kun je doorgaan.
Dergelijke sturing kan de aanwezige angsten voor het vreemde omzetten in een collectieve vernietigingsdrift. Het is helaas eerder vertoond. Kerkelijke inquisitie, die de marteling en verbranding van andersdenkenden vroom aan pogroms van "sociale aktie" overliet. Postrevolutionaire Terreur (1793, 1919), en natuurlijk de jodenvervolging van 1933-1945.
De rol van dergelijke opiniemakers is heimelijk en indirect: het zijn Pilatussen die bij voorbaat de handen wassen in onschuld. "Dàt hadden we niet gewild!", zeggen de Heideggers na 1945. "Wir haben es eben nicht gewusst..."
We bespraken hier in september 2007 "La trahison des clercs" uit 1927. De auteur, Julien Benda, gaat wel heel erg ver. Hij wil verbieden dat opiniemakers, wetenschappers en religieuze leiders überhaupt stelling nemen in politieke en maatschappelijke vraagstukken. Dat is het tegendeel van wat ik hier wil betogen.
Maar hij analyseert met grote scherpte, waarom en hoe in de media optredende deskundigen maar moeilijk de verleiding kunnen weerstaan om hun eenzame posten te verlaten en zich "in te schrijven" in de beweging van de dag. Zo meende de filosoof van de individuele bevrijding en van de mens en diens empowerment vanuit het Niets, Heidegger, dat in de dertiger jaren plots een heel volk zich collectief bevrijd had. Het geweldige collectieve enthousiasme van de Duitsers tijdens de eerste Hitlerjaren, deed hem het antisemitisme op de koop toe nemen. Als rector van de universiteit (1937) ontsloeg hij joodse collega's.
De individuele vrijheid van meningsuiting is losgemaakt van de maatschappelijke en staatsburgerlijke verantwoordelijkheid. Men is zelfs niet meer gedwongen om, als men een bevolkingsgroep aanvalt, karikaturaal voorstelt en beledigt, zich voor diskussie, hoor en wederhoor, open te stellen. Wilders gaat nooit het openbaar debat met moslims aan. De hier veelbesproken Duitse anti-islam publicist Ulfkotte heeft de commentaarrubriek op zijn website afgesloten. En àls een provinciale CDU-grootheid de luisteraars naar één van Ulfkottes lezingen waagt uit te nodigen, om ook eens naar de plaatselijke moskee te gaan om die vreselijke moslims van nabij te zien, dan is het huis te klein. De man wordt op zijn minst van landverraad beschuldigd. (Mössingen, oktober 2008).
De uitwerking van dergelijke opportunistische uitingen kan men dagelijks zien in de commentaarrubrieken van de pers, of in Nederland bij NuJij: Gesterkt door de Wilders, de Ulfkottes, de Broders, de Zwagermans e tutti quanti, slaan roedels vaste commentatoren er racistisch op los. Gelukkig nog alleen maar op schrift.
Een manier om dergelijke verwording goed te volgen is het lezen van Politisch Korrekt, een Duitse blog, die dagelijks het wel en wee analyseert van de infame anti-islam en anti-vreemdelingen blog (Duits) "Politically Incorrect". Daar blijkt telkens weer, dat de agitatie van opiniemakers echt werkt op de manier die ik hierboven aangaf. De intellektuelen houden zich buiten het schot van de wet. Ze hebben het niet over ras of godsdienst, maar over "cultuur". Waarbij cultuur verdacht veel wordt geïnterpreteerd als een overerfbare set van (in het geval van de Islam: slechte) eigenschappen.
Wat de Nederlandse Partij van de Arbeid in haar ontwerp-"integratienota" (hier ook besproken) helemaal weglaat, is de noodzaak voor een democratie, om tijdig tegen dergelijke stiekeme agitatie op te treden. Naar mijn mening, had men dat heel goed in het parlement kunnen doen. Wilders' sterkte (zijn mandaat als volksvertegenwoordiger) is ook zijn zwakte: hij zou kunnen worden verplicht, om zich tegenover de grote meerderheid telkens te verantwoorden. Dat is niet gebeurd. Of: te weinig. Nu moet men het aan de rechter overlaten. Dat is een nederlaag.
Maar ik ben ook gelukkig, dat het eindelijk zover komt. De eerste resultaten van een democratische rechtsstaat die zich verdedigt, zien we al. Wilders heeft moeten afzien van een kamerdebat over de Amerikaanse sjeik. Er is aan paniek grenzende agitatie merkbaar bij zijn Israelische en Amerikaanse vrienden. (WSJ: "Collapse of Europe: Dutch court introduces saudi-Arabian norms!", hier van commentaar voorzien) Ulfkotte, die in maart 2008 verklaarde dat Wilders' film Fitna ""een juist beeld" zou geven van de moslim-werkelijkheid, ziet na het nieuws van Wilders' vervolging wegens onder meer het haatzaaiende karakter van Fitna, blijkbaar af van verder commentaar. Geen woord over Wilders' vervolging op Akte Islam of bij Kopp Verlag. Het is waar, dat Wilders' eventuele veroordeling Ulfkottes positie in Duitsland zal aantasten... Van de vervolging en eventuele veroordeling van Wilders is eenzelfde positief effect te verwachten als van de veroordeling wegens racisme van het Vlaams Blok, nu Vlaams Belang. Het VB is in de verdediging gedrongen en kalft langzaam af.
Het is in de huidige tijd van intensieve en wereldomspannende communicatie, belangrijker dan ooit, dat het duivelse samenspel tussen onverantwoordelijke, opportunistische intellektuelen en existentiële angsten bij de massa van de bevolking, wordt bijgestuurd. De effekten kunnen sneller en massaler zijn, dan ooit tevoren. Daar komt nog bij, dat de middelen waarover opgehitste massas beschikken, om wraakoefeningen op minderheden uit te voeren, in deze tijd krachtiger, onmenselijker en massiever zijn dan ooit. Honderd jaar geleden beperkte een pogrom zich tot een dorp of een streek en werd uitgevoerd met hooivorken en bijlen. Via de technologie die de Nazis inzetten, werden het miljoenen slachtoffers, die op "cleane", vrijwel onzichtbare, manier werden afgemaakt.
Ik ben er dus van overtuigd, dat we in 2009 leven in een Europese samenleving, die opnieuw riskeert, dat het duivelse samenspel tussen haat-zaaiers en haat-moordenaars tot uitbarsting komt. Etnische cleaning is het smerige resultaat van twee wereldoorlogen in de eerste helft van de vorige eeuw. (Zie Mazower). Smerig, want het resultaat is nooit "clean". Rancunes, rouw, angst om het bestaan blijven en worden versterkt. En het was niet afgelopen in 1950: de joegoslavische burgeroorlogen van de negentiger jaren leidden ook tot etnische cleaning, racistisch moorden en verdrijven. De NATO-interventie tegen Servië van 1999 leidde niet tot een geciviliseerd samenleven in kosovo, maar tot een etnische cleaning die nog niet afgesloten lijkt.
Daarom meen ik, dat alle soorten van haatzaaiers, of het nu moderne "spinners" zijn van het type dat onder Dick Cheney woedde, ofwel min of meer naïeve, ijdele, intellectuelen, in een zo vroeg mogelijk stadium moeten worden aangepakt. Door hun collegas aan de universiteit, op de krant, in het parlement, in de eerste plaats. Maar, als dat niet lukt, via de wet.
Omdat beschaving zo breekbaar is.
De tekenen stapelden zich op, de laatste maanden. Partijleider Bos vroeg zijn volgelingen, minder op de "toon" van Wilders cum suis te letten, en harder te zijn over de "inhoud" van de cultuurstrijd met de immigratie. Er was de afdanking van integratieminister Vogelaar, hier meermaals besproken. Vlak daarop de notitie van PvdA-kamerlid Dijsselbloem. De eerste beleidsdaden van Vogelaar's opvolger Eberhard van der Laan wezen ook in de richting van verharding van de standpunten.
Nu is er een partijbestuursstandpunt van 18 pagina's, waarover in maart 2009 een partijcongres zich moet uitspreken. De nieuwe partijvoorzitster Lilliane Ploumen is in de media naar voren geschoven, om de voornemens van de partij toe te lichten.
(PvdA-partijvoorzitster Lilliane Ploumen, foto NRC, source)
Het is naar mijn mening een fout gebaar, op een fout moment, maar als je de tekst rustig bekijkt, is er inhoudelijk weinig mis mee. Alleen jammer, dat er zo weinig inhoud in zit. Daarom is het begrijpelijk, dat de media en het publiek vooral kijken naar de betekenis van het gebaar en het moment. Beide zijn rampzalig.
De lege tolerantie
Een centraal onderdeel van het historische Nederlandse erfgoed, ook wel met "cultuur" omschreven, is datgene wat ooit treffend is omschreven als "lege tolerantie". In de inleiding van de nieuwe partijbestuursnota Verdeeld verleden, gedeelde toekomst wordt die aardig gekarakteriseerd:
Lange tijd hebben oorspronkelijke Nederlanders en nieuwe Nederlanders elkaar grotendeels vermeden.
Integratie was een zaak van tolerantie en uiteindelijk zou het dan allemaal vanzelf wel goed komen. In de praktijk betekende die tolerantie vooral wegkijken bij problemen. De gevoelens van verlies en onbehagen werden weggestopt.
En, eerlijk is eerlijk, die gevoelens werden ook niet erkend door de overheid en de politiek. Pas toen mensen die gevoelens uitschreeuwden werd er geluisterd – pas toen Pim Fortuyn ze verwoordde, kwam het conflict waar mensen elke dag mee te maken hadden, nadrukkelijk op de politieke agenda.
De aanpak van de nota, zoals blijkt uit de titel, is radikaal anders dan die van de xenofoben. De Wildersen en de Verdonks willen niet weten van een gedeelde toekomst. Ze houden de illusie in stand, dat de tegenwoordige toestand slechts een bange droom zal blijken te zijn geweest, als we de immigranten kunnen terugsturen of minstens apart zetten als tweederangs burgers.
Dat is op zich positief. Maar op de invulling die de nota geeft van zo een realistisch beleid, valt nog heel wat aan te merken, zoals verderop zal blijken.
Het eervol vermelden van Pim Fortuyn in het tweede deel van het citaat, brengt de afscheidsbrief van Vogelaar in herinnering, die immers verklaarde, dat het partijbestuur van de PvdA blijft steken bij Fortuyn. Inderdaad gaat de nota hier twee keer in de fout.
In de eerste plaats is het jaar 2008 niet het jaar 2001. Er is in de tussenliggende jaren werkelijk meer dan genoeg ingehakt op hypocriete immigrantenknuffelarij en meer dan genoeg de schuld voor de -zogezegd- mislukte integratie verlegd naar minderheden in het algemeen, hun organisaties, hun "cultuur" en hun veronderstelde neiging tot slachtofferschap.
Een natie van kankeraars en immer verongelijkten, zou dit laatste eerder hebben moeten begroeten als een blijk van verregaande acculturatie met de nederlandse cultuur en eigenaardigheden bij de minderheden. Maar dit terzijde.
Vogelaar heeft dus gelijk, als ze zegt, dat er niet zozeer nood is aan een late adoptie van het warrige "gedachtengoed" van Fortuyn, als wel aan een aantal concrete handvatten, om de emancipatie van immigranten verder te bevorderen en bevolkingsgroepen (bewoners van achterstandswijken) te ondersteunen bij het "delen" van de onvermijdelijke gezamenlijke toekomst.
In de tweede plaats, is de bewustwording van de verkeerde weg die de onderlinge aanpassing (dat is: integratie) insloeg, helemaal niet begonnen bij Pim Fortuyn. De vorig jaar overleden partijgenoot Henk Molleman pakte het integratiebeleid al in 1979, als directeur Minderhedenbeleid op het Ministerie van Binnenlandse Zaken, niet meer aan als een welzijns-probleem, maar als een keiharde poging tot grondige omvorming van overheidsingrijpen in situaties waarin etnische spanningen de cumulatie van achterstandsproblemen dreigden te verergeren. Ondergetekende heeft zelf in belangrijke mate, als medewerker van Molleman in de tachtiger jaren, daaraan bijgedragen als verantwoordelijke voor het Achterstandsgebiedenbeleid. De poging stuitte op tegenwerking in het overheidsapparaat (ministeries en stedelijke beleidsafdelingen wilden niet meewerken aan de noodzakelijke gebiedsgerichte integrale aanpak), maar kon, daar waar gemeentelijke gekozenen en projectleiders de kansen oppakten, toch aantonen, dat je met immigranten en oorspronkelijke bewoners samen een heel eind kunt komen.
De economische recessie hielp natuurlijk ook niet mee. Uiteindelijk werd in 1990 de Molleman-aanpak afgeschoten door een WRR-commissie onder leiding van CDA-prominent Wil Albeda.
Het onderscheid "allochtonen-autochtonen" werd ingevoerd. De overheid moest "op afstand" en, in plaats van gezamenlijk integrerende en emanciperende bevolkingsgroepen, werden "allochtonen" apart gezet als voorwerp van beleid.
Het eerste signaal vanuit de politiek over (tegen) integratie, kwam trouwens ook niet van Fortuyn (hoewel beschermeling van Albeda), maar van Frits Bolkestein, die vanuit Zwitserland, ik meen in 1991, ex cathedra vaststelde, dat de "moslim-cultuur" onverenigbaar zou zijn met de "westerse waarden". Een paar jaar later was er dan nog (het huidige PvdA-kamerlid) Paul Scheffer, die de schuld voor het immigratie-"drama" voluit legde bij cultuur en karakter van de moslim-immigranten. En natuurlijk bij de te softe beleidsmakers.
Te veel eer voor Pim dus. Hij was niet de eerste, noch de beste. En zijn gedachtengoed is lang voorbij de versheidsdatum.
Verderop (blz. 2) erkent het partijbestuur dat impliciet ook zelf in een passage die van groot begrip getuigt voor de problemen van immigranten in die onduidelijke en onvoorspelbare Nederlandse samenleving:
Nu het debat, het conflict, zo scherp wordt aangezet, hebben veel migranten en kinderen van migranten die hier al jaren wonen, de indruk dat ze meer dan ooit worden afgerekend op hun achternaam, huidskleur, afkomst of geloof. Hoe kun je je nog langer Nederlander voelen als anderen je steeds als allochtoon zien? Of als potentiële potenrammer, vrouwenbesnijder of terrorist? Hoe kun je vertrouwen hebben in je toekomst als het uitmaakt of je solliciteert met een verzonnen Nederlandse achternaam of met je eigen achternaam? Van Nederlander word je weer allochtoon in eigen land. “Tot 2001 voelde ik me Nederlander maar nu wordt ik niet meer zo gezien. Terwijl ík niet ben veranderd wordt er wel anders naar mij gekeken”, is dan een pijnlijke constatering.
Al die verschillende gevoelens - van verlies, onbehagen en onrechtvaardigheid - komen bijeen in het integratievraagstuk. De uitdaging is duidelijk. Na de fases van vermijding en conflict hoort het te gaan om acceptatie. En acceptatie kan niet zonder perspectief.
Perspectief. Helaas is het perspectief dat de nota biedt, niet een perspectief van empowerment voor de betrokken groepen mensen, grondslag van emancipatie, zelfbewustzijn edn echte verdraagzaamheid.
Wat dat betreft, had men misschien toch eens naar een merkwaardig hoofdstuk in het voorlaatste boek van Pim Fortuyn moeten kijken. Gewoonlijk kankert en tiert hij over vaderlandsloze sociaaldemocraten, criminele culturen en belemmeringen van de vrije marktwerking. Maar hier verandert de toon plotseling, alsof hij onze regeringsnota "Buitenkans" (grondslag van het achterstandsgebiedenbeleid, zie boven) uit 1984 gelezen heeft. Fortuyn zingt de lof van een wijksgewijze aanpak, in projectvorm, geïntegreerd over alle beleidsvelden, met inspraak en participatie van alle bewoners. Precies datgene ook, waarde partijgenoten, waar de afgeserveerde Vogelaar zich zo voor inzette met haar kracht-, respectievelijk pracht-wijken!
Maar van een dergelijke intensieve, dicht bij de mensen staande opbouw van geloofwaardig perspectief ("Change we can believe in" - Obama was niet voor niets oorspronkelijk opbouwwerker) is in de partijbestuursnota geen sprake.
Het is geen perspectief voor de betrokken mensen, maar een "beleidsperspectief": De kern van de nota is het in drie stukken hakken van de weg naar integratie (onderlinge verdraagzaamheid). De NRC vat het als volgt samen:
[..] Stap één: verbieden. Twee: confronteren, ofwel „het benoemen en actief verdedigen van waarden”. En alleen als opties één en twee niet mogelijk zijn, niet gepast of geen soelaas bieden, dan volgt de laatste mogelijkheid: tolereren. „Het grote verschil met vroeger”, zegt Kamerlid Jeroen Dijsselbloem (PvdA), een van de auteurs, „is dat we niet beginnen met het verzinnen van argumenten om de derde strategie te rechtvaardigen. Eerst moeten de andere stappen zijn doorlopen, alvorens je iets tolereert.”
Onzinniger herindeling van de wereld is zelden vertoond. 't Is een nauwelijks verhulde bureaucratische rekstokoefening, om het verdraagzaamheidsdebat niet te hoeven voeren. Alsof je in stap één je nieuwe wetten en regels niet zou moeten toetsen aan wat qua aantasting van de vrijheid van anderen wel en niet door de beugel kan (dus aan wat tolereerbaar is)! En blijven we ook steken bij stap één, het verbieden, als de handhaving, zoals meestal het geval is, problemen oplevert?
En dan stap twee, waarom zijn waarden plotseling "confronterend"? Een abstract debat over waarden heeft inderdaad geen enkele zin. Als er problemen tussen bevolkingsgroepen zijn, volgt vaak een al dan niet terecht beroep op "eigen" waarden en normen. Als men dan "confronterend" gaat roepen:"Mijn waarden en normen zijn superieur, want ze behoren tot onze Nederlandse "Leitkultur" en ze zijn gepokt en gemazeld in de Verlichting, die jullie (moslims) niet hebben gehad", ja, dan kun je een verhelderende dialoog wel op je buik schrijven. Trouwens, één van de grote verworvenheden van diezelfde Verlichting is nu juist religieuze verdraagzaamheid. Een Verlichting die het heeft klaargespeeld, om min of meer met christelijke religieuze geborneerdheid af te rekenen en de godsdienst grotendeels naar het privédomein heeft verbannen, die zou in gevaar komen, als hetzelfde met delen van de Islam moet worden uitgediscussiëerd?
In de praktijk van het leven, zijn natuurlijk alle drie "stappen" tegelijk aan de orde. En nog een paar meer, die met emancipatie te maken hebben. Een sociaaldemocratische partij die zichzelf respecteert, zou dat hardop moeten durven zeggen. Er is geen gemakkelijke weg naar "integratie". In plaats van bij het ministerie van justitie ("verbieden") te beginnen, voordat over de rest kan worden gesproken, moet men de wijken en buurten in, om onderling samenhangende problemen samen met betrokkenen op te lossen. Het lijkt wel, alsof dit een poging is om de "Zwarte Piet" van de interetnische ergernissen bijtijds naar justitieminister Hirsch ballin (CDA) toe te spelen.
Aan de 'lokale politici', de PvdA-wethouders en burgemeesters dus, zou door deze drieslag 'houvast' geboden worden. Dat zou helaas wel eens waar kunnen zijn voor die lokale politici, die argumenten zoeken, om zich aan hun verantwoordelijkheid te onttrekken. "Eerst wetten en regels maken om te verbieden (justitie), dan de politie om ze te handhaven (justitie en de korpsburgemeester). Wat er dan nog nodig is, zien we wel...", zouden deze lieden kunnen redeneren. Lastig om duidelijk te maken aan goed geïntegreerde minderheden en bewoners van probleembuurten. Daarom staan er wat slecht doordachte demagogische voornemens in de nota die de schijn moeten wekken, dat er hard gewerkt wordt. Daarover een volgende keer.
Intussen ken ik een hele serie Nederlandse lokale bestuurders en hun medewerkers, met name ook van de Partij van de Arbeid, die dagelijks keihard werken aan datgene, wat alleen de grondslag kan zijn voor emancipatie en integratie. Ik hoop, dat die hun mond open zullen doen in het komende debat. Ze kunnen dit ongelukkige partijbestuursinitiatief missen als kiespijn.
Technorati Tags: Netherlands, immigration, ethnic integration, tolerance
In de Belgische discussie over "staatshervorming", die nu al meer dan een jaar het land verlamt, is op 1 augustus een grens overschreden. Een Vlaams-nationalistische "kartel"-bondgenoot van de regeringspartij der Vlaamse christendemocraten bestempelde Franstalige Belgen, die toevallig in de Vlaamse regio wonen als "immigranten", die "net als Turken en Marokkanen", verplicht zouden moeten worden tot integreren.Voor de voorzitter van het NV-A, Bart de Wever, bestaat er geen franstalige minderheid in Vlaanderen, maar alleen « immigranten die zich moeten aanpassen ».
« Ik ben van mening, dat er geen franstalige minderheid is in Vlaanderen, alleen immigranten die zich moeten aanpassen. Dat wordt ook gevraagd van Marokkanen en Turken. We zeggen tegen hen ook niet: "Jullie zijn met velen , dus we maken van het Arabisch een officiële taal."Dat zou toch idioot zijn », verklaarde De Wever vanmorgen op de Belgische Franstalige radio, in antwoord op vragen van luisteraars.« Nergens ter wereld wordt er zo geredeneerd », vervolgde hij, terwijl hij ontkende dat hij een « intolerante persoon » genoemd mag worden.
« Iedereen is welkom in Vlaanderen. je kunt er gerust Frans blijven praten. Het enige wat wij willen, is dat de bestuurstaal Nederlands is », voegde de voorzitter van het NV-A eraan toe, waarbij hij eiste, dat nu eindelijk een einde moest komen aan "het kolonialisme" van Brussel ten opzichte van Vlaanderen.
[...]Wat Brussel betreft, "een historisch Vlaamse stad, die verfranst is", die stad is slechts het symbool van "de Belgische identiteit die men in de negentiende eeuw bedacht heeft", meent hij. En aangezien België "passé" is, moeten "de beide erfgenamen (het Vlaamse en Waalse gewest) zich met deze erfenis bezighouden", aldus weigerend, om het Brusselse Gewest als zodanig te erkennen.
(Volgens Belga)
Bart De Wever heeft geen enkel respect voor de culturele smeltkroes die Brussel is. Het is niet ééntalig, dus het past niet in zijn plaatje, dus het is kunstmatig, dus het mag niet meepraten over de staatshervorming. De "personnable aangelegenheden" van één miljoen inwoners (hun onderwijs, gezondheidszorg, enz.) moeten onder voogdij komen van een ondoorzichtig overlegorgaan van lieden die wij, Brusselaars niet gekozen hebben!
Dat is een aantasting van onze burgerrechten, misschien zelfs van onze mensenrechten! Ik zeg u, heren Leterme en De Wever, ik zal niet zonder slag of stoot het resultaat aanvaarden van wat u zonder mij en over mij eventueel bekokstooft. Ik zal een beroep doen op het Hooggerechtshof en, indien nodig op het Europese Gerechtshof.
U kunt wat mij betreft uw gang gaan, om een Vlaams mini-staatje op te richten, onder voorwaarde, dat u de Europese regels voor de rechten van minderheden onderschrijft en toepast (tot nu toe is België het enige land dat die voorschriften nog niet omgezet heeft in wetten). Van Brussel blijft u af.
Maar beter zou het zijn, als de grote Vlaamse democratische partijen ophouden met te flirten met vlaamsextremistische utopieën, accoord gaan met een België bestaande uit drie of vier (Duitstaligen erbij) regios, waar mensen van welke nationale taal ook, welkom zijn. Regionaal-particularisme naar het model van de Lega-Nord, dàt is pas "negentiende-eeuws" als constructie.
Zolang als u zich niet van het "immigranten"-standpunt van uw kartelgenoot De Wever distantieert, mijnheer Leterme, aanvaard ik u niet als mijn minister-president. Ik geef er ook kennis van, dat ik, als nederlandstalige Brusselaar, verbied aan een Vlaamse gewestregering waarin De Wever's partijgenoot Bourgois zetelt, om mijn "personnabele" aangelegenheden te behartigen. Daartoe mandateer ik de gekozen Brusselse gewestelijke autoriteiten. En ik doe een beroep op alle Brusselaars, om hetzelfde te doen.
Crossposted from (Franse versie): Toto Le Psycho; HUIBSLOG (NL versie: HUIBSLOG, In Europa Thuis)
< (Nee, ik geloof niet, dat we het droog houden.)
Goed begrepen: Het gaat dus helemaal niet om het veronderstelde Nederlandse cultuureigen, dat bedreigd zou zijn door ongebreidelde immigratie. Het gaat om de centen, om de euros, en om het behoud van een veronderstelde utopie van Hollandse waarden.
maar na afloop van het avontuur blijken we plotseling verzetshelden te zijn geweest.
