We kennen een Nederlandse politicus die zich niet schaamt, om het kleed van nationale helden aan te trekken. Michiel de Ruyter ontzag zich niet, om een pact te sluiten met de mohammedaanse Barbarijse zeerovers tegen het katholieke Spanje en het Anglicaanse Engeland. Onze nationale tradities zijn even a-moraal als die van welke grootmacht dan ook. Een grootmacht, dat waren de Nederlanden eventjes, in de eerste helft van de zeventiende eeuw. Dank zij de dertigjarige oorlog en onrust in Engeland en Frankrijk.
In 1599 veroverde de Nederlandse kaper Johan van der Does het Spaanse stadje Las Palmas de Gran Canaria op de Canarische Eilanden. De inwoners, voornamelijk Spaanse Joden, gevlucht voor de Inquisitie van Philips II, werden verjaagd, uitgemoord en verkracht. Dat hoor je nooit in onze geschiedenislessen. Van der Does eiste 400.000 goudstukken van de gouverneur van Gran Canaria, anders zou hij de boel in brand steken. Toen hij die niet kreeg, voerde hij zijn dreigement uit. Er stond geen huis, geen kerk, geen kapel meer overeind.
De oorspronkelijke inwoners van Gran Canaria, de Guanches, grepen de mogelijkheid om zich te ontdoen van de Spaanse bezetters met beide handen aan. Maar dat lukte niet.
Een eerste bevolking van de eilanden voor de kust van de Sahara, had plaatsgevonden vanuit Midden-Amerika. De Indianen, zelf van Oost-Aziatische afkomst, arriveerden in de zesde of zevende eeuw voor Christus. Even later kwamen de Phoeniciërs die er handelsposten vestigden en zich vermengden met de Indianen. Enkele eeuwen later, na het verval van het Phoenicische handels-netwerk, kwamen Moren en Berbers uit Noord-Afrika. Duizend jaar lang bleef het stil. In 1402 kwamen Spaanse en Portugese kolonisatoren. In 1599 bestonden nog altijd haarden van verzet. Een hoofdman van de Guanches zette zich in om de oude hoofdstad van het oostelijke Guanches-rijk, Telde, te heroveren. Wat jammerlijk mislukte.
Een plaquette (foto) onder het standbeeld van de laatste vrije Guanche in Telde, meldt: "Los raicanes". Een eerbewijs van de trotse stad Telde aan zijn voorgangers, de Guanches. Het was een volk met vele wortels. Hebreeuws-Kanaänitisch-Filistijns, Indiaans en Berbers. Alleen het christelijke ontbrak.
Dat betekende hun ondergang, slavernij en uitroeiing.
Rechtsboven op het straatnaambord in Telde, waar het monument staat, zien jullie het symbool van de Guanches. Een phalliforme beeltenis van de uitgestorven Canarische beer. De veroveraars hebben dat symbool behouden en bewaard. Waarschijnlijk omdat het zo algemeen menselijk is en appelleert aan macho-gevoelens die van alle tijden zijn.
Jammer dus. Geen Geert op de Canarische Eilanden. Of, misschien, toch een beetje? Als je uitgaat van de wortels, bedoel ik?
Geert Wilders heeft toch maar een stel rare kostgangers.
De "arabist" Hans Jansen was in de negentiger jaren bij het Nederlandse volk bekend als de vaste commentator op tv, als het om het Midden-Oosten ging. Zijn wat hijgerige elocutie voerde een stroom nietszeggende commentaren de vreedzame huiskamers in.
Jansen was en is nog steeds niet echt pro-Israël, maar de barbarist was toen ook nog niet erg anti-moslim.
Zoals vele andere leden van de linkse elites, begon hij na de moorden op Pim en Theo echter het licht te zien. En hoe!
De mythe van de islamitische erfzonde ("Wie eenmaal met de Koran besmet is, geneest nooit meer. En zijn kinderen en kleinkinderen ook niet..." - ik parafraseer) werd onderbouwd in een haatpamflet in boekvorm waarvan de titel iets met apen en varkens vermeldt.
Najaar 2008 begaf Jansen zich naar Brussel, om aldaar in de lokalen van het Vlaams Belang samen met beroepsmoslimhaters als Bat Ye'or een internationaal congres toe te spreken (Antijihad), waarvoor zelfs Hans' nieuwe held Wilders bedankt had wegens het rechtsextremistische karakter ervan.
PVV-ideoloog Martin Bosma presenteerde op 29 september zijn boekje over het verraad der linkse intellectuelen in de oude vergaderzaal van de Tweede Kamer. De NRC valt van de ene verbazing in de andere bij het beluisteren van de haatdragende kreten van deze ex-professor aan de Utrechtse universiteit:
"Rivieren van Bloed"
Den Haag, 29 sept.
Nederland heeft met het akkoord tussen PVV, CDA en VVD een „D-Day” bereikt in de strijd tegen de islamisering. Dat neemt niet weg dat er nog strijd zal volgen, mogelijk met „rivieren van bloed” , zoals de rechtse Britse politicus Enoch Powell die in 1968 voorspelde als gevolg van de immigratie uit niet-Europese landen.
Dat zei de arabist Hans Jansen vandaag in Den Haag bij de presentatie van het boek De schijn-elite van de valsemunters van PVV-Kamerlid Martin Bosma.
1967. De student theologie Hans Jansen was samen met de oprichter van de Studentenvakbeweging Ton Regtien, twee andere studenten en ondergetekende onderweg naar Parijs, waar we een solidariteitsmeeting in de Mutualité met het Vietnamese verzet tegen de Amerikaanse oorlog gingen bijwonen. Zo'n autorit was toen nog een hele onderneming, want de autoroutes waren nog lang niet klaar. Vijf of zes uur lang in een nauwe auto met een onophoudelijk kwebbelende toekomstige barbarist - ik geef het jullie te doen. Daar kwam nog bij, dat Hans ons geheel onnodig trachtte te overtuigen van het ongelijk van Israël in de Zesdaagse Oorlog en, volstrekt ten onrechte, van de weldaden, die een verblijf in een Arabisch trainingskamp voor stadsguerrilleros wel zou opleveren.
Soms had ik het gevoel, dat we met een provocateur van de BVD van doen hadden. Maar het was vooral irriterend. Zo irriterend, dat Ton op een gegeven moment Hansje dringend verzocht om z'n mond te houden. Het Verraad der Klerken
Maar je ziet: Het kan verkeren. Nadat Hans Jansen nog jarenlang allerlei Palestina-comitees met z'n links-elitaire gepraat (ik gebruik maar eens een term van Martin Bosma) onveilig had gemaakt, volgde de omslag. Eerst naar een soort GBJ Hilterman pastiche, vervolgens naar een grove afspiegeling van het evangelie van Ajaan Hirsi Ali. Je zou kunnen genieten van de ironie van het geval, als er niet zo veel tragiek bij te pas kwam, als je bedenkt, dat het eerste deel van het boekje van Bosma nu juist gaat over die generatie van uit de werkelijkheid losgezongen intellectuelen als de barbarist er een is (NRC):
In dat boek verwijt Bosma de linkse elite, Nederland vanaf de jaren zestig, een multiculturele ideologie te hebben opgedrongen, die onder het volk geen steun geniet en die nu ten einde is. "
Het is intussen duidelijk geworden, dat er ook bij Martin Bosma veel autobiografische afrekening met een "links" (althans niet ideologisch-conservatief) verleden in zijn boekje zit. Bij de oude Hans neemt het echter wel heel pathetische vormen aan. "Zichzelf overschreeuwen" duidt het effect daarvan aardig aan. Jansen lijkt er wel op uit te zijn, gastheer Bosma te overtreffen in politiek incorrecte statements en citaten. Overcompensatie? Jaloezie? - Kortom:
De arabist Jansen, die al lange tijd banden onderhoudt met Wilders, zette zich scherp af tegen de „linkse elite en hulptroepen” die critici van de multiculturele samenleving de mond proberen te snoeren. Hij noemde de milieubeweging „de groene Khmer” en verwees naar het multiculturele „sultanaat van Amsterdam-West”.
Net als de PVV, is de barbarist niet geïnteresseerd in oplossingen voor de spanningen en de conflicten die het samenleven van verschillende culturen vaak met zich meebrengt. Als Amsterdammer zou hij toch beter kunnen weten. De stad is altijd multicultureel geweest. Voor 1942, was 15% van de inwoners van joodse afkomst. Er was best veel antisemitisme. Jansen heeft zelf de bijbelse wortels daarvan onderzocht.*) Maar in de halve eeuw die aan de Duitse bezetting voorafging, vond een echte wederzijdse integratie plaats. Die had te maken met sociale en culturele emancipatie. Van twee kanten. De bijbelse wortels van het onderling wantrouwen speelden nauwelijks meer een rol. Die werden pas weer uit de kast gehaald door de bezetters en hun handlangers.
Kijk Hans, nu even luisteren, in plaats van kwetteren. Ik heb goede redenen, hierboven uiteengezet, om met argumenten en op democratische wijze, zonder oorlogsretoriek, inderdaad ernaar te streven, dat in het multiculti-debat aan de teksten van de bijbel of van de koran niet meer betekenis wordt toegekend dan ze hebben. Dat is niet: "de mond snoeren", maar open staan, ook voor argumenten die ontleend zijn aan het dagelijkse leven van mensen die in een multiculturele omgeving wonen of werken.
De man van jouw "Sultanaat van Amsterdam-West", Ahmed Marcouch, bewijst dagelijks dat dat kan. Zonder de problemen uit de weg te gaan en zonder aan onredelijke eisen van opgefokte jongeren toe te geven.
Aan een heruitgave van Julius Streicher is geen enkele behoefte.
*) Och heden! UPDATE. Ook ik ben in de domme val getrapt van de naamsgelijkenis tussen Hans Jansen en Hans Jansen. De professor Hans Jansen die NIET onze barbarist is, heeft geschreven over de nieuwtestamentische wortels van anti-semitisme. Dom van mij, om op amazon.com af te gaan. Ik zal het nooit meer doen. Beloofd!
Intussen versterkt dit gegeven de strekking van mijn betoog. Hans Jansen de barbarist heeft zich nooit echt beziggehouden met de wisselwerking tussen de teksten in heilige boeken en actueel racisme/discriminatie.
Hij beperkt zich tot het aandragen van vervuilde tekst-munitie, eerst aan Abu-Nidal, vervolgens aan Geert Wilders.
Ergens heeft Martin Bosma gelijk. (Zie Kustaw Bessems: Het evangelie van Martin Bosma...). Elke sociale beweging trekt in haar spoor bewuste of onbewuste opportunisten aan, die hun kunde en schrijfkunst prostitueren aan de heersende trend. Al in de twintiger jaren van de vorige eeuw, noemde men dat "La Trahison des Clercs", het verraad van de intellectuelen. Of dit op Bosma zelf van toepassing is, is niet uitgesloten, al doet zijn schrik bij de dood van Theo van Gogh authentiek aan. Maar ja, evenmin als men de geschiedenis kan stilzetten op de datum in de zomer van 1914, dat Jean Jaurès met een pistoolschot werd vermoord op een Parijs terras, zo kan men zich veroorloven met denken op te houden vanaf 2 november 2004.
Maar ik ben wel zeker, dat de barbarist een soort Julius Streicher Preis verdient.
Dat hij er nog lang van mag genieten in het bejaardenhuis van de inktkoelies!
-----
En over Streicher gesproken, de door Jansen met instemming opgevoerde Enoch Powell kon er aan de andere kant van het Kanaal ook wat van. Een echte haatzaaier die terecht door Edward Heath uit de Conservatieve Partij werd gezet. In 1968 hield Powell zijn beruchte rede in Birmingham. Daarin citeerde hij Vergilius' Aenaeis: "As I look ahead, I am filled with foreboding; like the Roman, I seem to see 'the River Tiber foaming with much blood.'" - Dus geen "rivieren van bloed", geachte professor, maar een citaat dat niets met immigratie te maken heeft. In Vergilius' tijd werd het Romeinse burgerschap aan mensen van om het even welke etniciteit verleend, als ze maar rijk genoeg waren. De joodse familie van Saulus (later Paulus) uit het nu Turkse Tarsos is daar een bekend voorbeeld van. Demagogie in commissie met de walgelijke Enoch dus, beste barbarist!
Wie de opkomende tsunami van haatzaaierij, discriminatie en tweedeling in de maatschappij grondig wil bestrijden, kan zich niet beperken tot het aanwijzen van incidentele denkfouten (al zijn die er genoeg, in de Wilderswereld), noch tot uitingen van afschuw en zeker niet tot stil afwachten in de Linkse Schuilkerken, tot het vanzelf overwaait.
Er moet denk- en zoek-werk aan te pas komen, om:
een democratisch en geloofwaardig alternatief te bieden aan de mensen die zich weggezet voelen door de globalisering en daarvan de immigratie als oorzaak hebben leren zien,
na te gaan, waar die neiging tot "de tent uit vechten" van veronderstelde oneerlijke concurrenten vandaan komt en hoe dat in het (nabije) verleden in zijn werk ging,
en hoe aggressief concurrentie-racisme in elkaar zit, hoe het zich ontwikkelt en waar het nodig is om er een halt aan toe te roepen, voordat het gewelddadig wordt.
Anne-Ruth Wertheim
De bijdragen van Anne-Ruth Wertheim hebben op andere teksten voor, dat ze in heldere en begrijpelijke taal zijn geschreven. Ze zetten aan tot nadenken en tot inspiratie voor optreden in je eigen omgeving. want daar zal het toch echt uitgevochten moeten worden.
Republiek Allochtonië en Weblog Anja Meulenbelt hebben al eerdere versies van onderstaand betoog van Anne-Ruth Wertheim afgedrukt. Op 30 augustus 2010 publiceerde de bekende Amerikaanse historicus en Midden-Oosten deskundige Juan Cole een nieuwe versie van Anne-Ruth haar betoog in zijn blog Informed Comment. Ze spitst haar redenering nog meer dan vroeger toe op de huidige problemen met de agitatie van Geert Wilders en deelt met ons haar ervaringen als (half-)joods kind in Nederlands-Indië tijdens de Japanse bezetting.
Maar wat ik vooral zo krachtig vind bij Anne-Ruth Wertheim, is de uitwerking van de stellingen van haar vader, wijlen prof. Wertheim, over discriminatie als uitbuitings-racisme, dan wel als concurrentie-racisme. Die twee uit begripsmatig elkaar halen, maakt iets meer duidelijk over hoe het in de publieke opinie (onbewust) in elkaar zit.
Dat kan helpen om de nodige remedies en, vooral, de nodige alternatieve perspectieven te vinden en te ontwikkelen.
Onderstaande vertaling van het Engelse origineel is vandaag door de auteur zelf gemaakt, nadat ik haar had verzocht, haar stuk hier te mogen publiceren.
Anne-Ruth Wertheim:
Hedendaags racisme, een mengvorm die verheldering verlangt
De verbreiders van het hedendaags racisme dat vergoelijkend ‘islamofobie’ wordt genoemd, zeggen dat zij niets anders doen dan waarschuwen voor de gevaren die zij zien in de islam en dat dat niets met racisme te maken heeft. Maar het is een misvatting dat racisme alleen zou gaan over lichamelijke kenmerken die mensen bij hun geboorte meekrijgen. Ook de culturele kenmerken die mensen tijdens hun leven ontwikkelen zijn al eeuwenlang een probaat middel om groepen te belasteren en buiten te sluiten. Zowel het concurrentieracisme dat handelsminderheden overal op de wereld te verduren kregen (en nog steeds krijgen) als het antisemitisme in vooroorlogs Europa stond bol van de culturele vooroordelen en nooit ontbrak daarin het item religie.
Toch is het begrijpelijk dat mensen in verwarring raken. Hedendaags racisme is een mengvorm van twee soorten racisme: uitbuitings- of koloniaal racisme en concurrentie- of cultureel racisme. Inderdaad gaat op dit moment alle aandacht uit naar een cultureel aspect van de aangewezen groep, hun religie de Islam. Maar daarmee is niet gezegd dat hun lichamelijke kenmerken er niet meer toe doen. Ik zal proberen dit in mijn artikel te verduidelijken.
Ik werd geboren in Indonesië toen dat nog een kolonie was van Nederland. Samen met mijn ouders, zusje en broertje woonde ik in een mooi huis en nam de wereld in mij op zoals alle kinderen dat doen - als vanzelfsprekend. Er waren altijd Indonesische bedienden om mij heen die opraapten wat ik liet vallen. De kleren die ik vuil maakte gaven ze me netjes gestreken terug. Iedere ochtend besprak mijn moeder aan de ontbijttafel met onze kokkie wat ze die dag zou koken - kokkie zelf zat ernaast op haar hurken. En als ik mee mocht boodschappen doen zag ik hoe de Chinese eigenaren van de toko’s de baas speelden over de Indonesiërs die de vloer veegden.
Mijn wereldbeeld was opgebouwd uit drie lagen: bovenaan stonden wij blanke Nederlanders, onderaan de Indonesiërs en daar tussenin de Chinezen.
Dit wereldbeeld werd van de ene op de andere dag op z’n kop gezet toen ik zeven jaar oud was. In de Pacific woedde de Tweede Wereldoorlog en de Japanners bezetten Nederlands Indië. Ze vestigden er een wreed bewind dat drie en een half jaar zou duren en sloten ons met alle andere blanken op in kampen. We leden honger en gebrek en werden in bedwang gehouden met geweld waar iedereen naar moest kijken. Ons kamp werd bewaakt door Indonesische soldaten die net als wij geslagen werden door de Japanners, maar wel genoeg te eten kregen.
Nu stonden dus de Japanners bovenaan, daaronder de Indonesiërs en helemaal onderaan wij blanken.
Halverwege de oorlog begonnen de Japanners die geallieerd waren met Nazi Duitsland, hun voorbeeld te volgen en de joden af te zonderen van de niet-joden. Mijn vader, die in een mannenkamp zat, was joods maar mijn moeder, met wie mijn zusje, broertje en ik in een vrouwenkamp zaten, niet. Wij waren dus halfjoods en de Japanners dreigden ons met geweld bij haar weg te halen. Om dat te voorkomen besloot zij zichzelf als joods te laten registreren en zo gingen wij alle vier samen naar het joodse kamp (*)
Toen we na de oorlog in Nederland aankwamen, ontdekte ik dat vrijwel onze hele joodse familie van vaderskant was omgebracht. Mijn joodse grootouders hadden een eind aan hun leven gemaakt op de dag dat Nederland capituleerde voor het Duitse leger.
Kort voor en tijdens de oorlog raakten mijn beide ouders, onder meer door wat zijzelf meemaakten in de kampen, ervan overtuigd dat de Indonesiërs recht hadden op hun onafhankelijkheid. Daarvan getuigden ze in het openbaar en dat bracht ons gezin in een uitzonderingspositie tussen de nog sterk koloniaal denkende en voelende Nederlanders. We kregen veel agressie te verduren die mij als middelbare schoolkind niet onberoerd liet.
Toen het zover was, had ik dus al heel wat racisme en geweld meegemaakt en had zich in mijn hoofd een warboel aan mensbeelden gevormd. Pas veel later begon ik hierin orde te scheppen. Daarbij leerde ik om te beginnen van het werk van mijn vader, de socioloog van Zuidoost Azië W.F. Wertheim. Hij onderscheidde twee soorten racisme:
1. Uitbuitings- of koloniaal racisme ten aanzien van de gekoloniseerde volkeren en de zwarten tijdens de slavernij en de Apartheid. Zij werden dom en lui genoemd en niet in staat zichzelf te besturen; ze waren wel goed genoeg om het zware werk te doen voor de heersende blanke minderheid.
2. Concurrentie- of cultureel racisme ten aanzien van handelsminderheden overal op de wereld die concurreren met de gevestigde meerderheden. De Chinezen in Indonesië en ook de joden in vooroorlogs Europa werden juist sluw genoemd en ervan beschuldigd uit te zijn op de wereldheerschappij.
In het voetspoor van mijn vader verder werkend ontdekte ik dat hier in Europa en dus ook in Nederland een verschuiving waarneembaar is. De eerste gastarbeiders kregen een portie mee van het oude, vertrouwde koloniale racisme - er werd op ze neergekeken. Dat neerkijken is - getuige de talrijke verwijzingen in het hedendaags racisme naar de vermeende onvermogens van immigranten - nog lang niet verdwenen. Maar nu hun kinderen en kleinkinderen beter in staat worden tot concurreren, krijgt het racisme steeds meer trekken van het concurrentieracisme en gaat het zich richten op hun culturele kenmerken. Het keert zich tegen de moslims en in wezen tegen alle niet-westerse immigranten.
Op dit moment is er dus een verschuiving gaande van het koloniale uitbuitingsracisme dat gericht is op lichamelijke, aangeboren kenmerken naar cultureel concurrentieracisme dat gericht is op tijdens het leven opgedane kenmerken, zoals religie. We bevinden ons nu ergens middenin die verschuiving en hebben te maken met een mengvorm waarin elementen voorkomen uit beide typen racisme, een combinatie dus.
Deze mengvorm is mooi af te lezen aan het taalgebruik van Geert Wilders die neerkijken en angst aanjagen geraffineerd met elkaar vervlecht **)
In bovenstaand schema heb ik aangegeven waar precies de verschillen zitten tussen de twee soorten racisme. Om te beginnen zijn ze van toepassing op totaal verschillende groepen; er is een rechtstreeks verband met de arbeid die zij verrichten en hun economische positie. In samenhang daarmee verschilt het soort vooroordelen dat in omloop wordt gebracht. In het ene geval zijn die minachtend van aard en vooral gericht op lichamelijke kenmerken, in het andere angstaanjagend en vooral gericht op culturele kenmerken.
De motieven die men voor die vooroordelen aandraagt zijn volkomen in lijn met wat ze moeten rechtvaardigen: in het ene geval uitbuiting, in het andere uitsluiting.
Wanneer ik schrijf en spreek over deze twee typen racisme, valt me altijd op dat uitbuitingsracisme zo oneindig veel bekender is dan concurrentieracisme. Iedereen weet waar je het over hebt als het gaat om groepen die gedwongen worden het zware werk te doen en dom en lui worden genoemd. Ook van het menselijk leed dat koloniale en neokoloniale praktijken teweeg brachten (en brengen) hebben de meeste mensen gehoord.
Maar het andere type racisme dat gericht is tegen groepen die in staat zijn te concurreren en ervan worden beschuldigd gevaarlijk te zijn en te streven naar de wereldheerschappij, is verbazingwekkend onbekend. Toch bracht en brengt ook dit racisme ontzettend veel ellende in de wereld: pogroms tegen Chinese handelsminderheden overal in Azië, de Indiase- en Pakistaanse handelsminderheid die uit Uganda werd verdreven en wat er gebeurde met de joden in Europa.
Interessant zijn ook de motieven die mensen doen geloven in vooroordelen, maar die ze liever verborgen houden. Toegeven dat je je graag boven een andere groep verheven voelt, zal niemand gauw doen. En afgunst en jaloezie worden in onze - van concurrentie doortrokken - maatschappij verwerpelijk geacht: wie minder bezit dan een ander heeft dat aan zichzelf te wijten.
Deze kapitalistische ideologie werd onlangs treffend verwoord door Mark Rutte van de VVD toen hij een hogere belasting voor de rijken smalend ‘jaloeziebelasting’ noemde. Geen wonder dus als mensen liever dan te laten blijken dat ze bang zijn voor de concurrentiekracht van immigranten, zich laten meeslepen door de aanjagers van angst voor de islam.
Tenslotte het geweld dat hoort bij ieder van de soorten racisme - ook dat verschilt hemelsbreed.
Bij het uitbuitingsracisme gaat het om opstandige enkelingen die in het openbaar gestraft worden om de anderen op hun plaats te houden. De groep moet immers in staat blijven het zware werk te doen.
Maar bij het culturele racisme is het geweld bedoeld om de groep in zijn geheel te doden en/of te verjagen. De geschiedenis heeft laten zien dat zulk massaal geweld in gang wordt gezet als er over een groep maar lang genoeg en stelselmatig angstaanjagende kwalificaties in omloop zijn geweest. Niet voor niets beroepen plegers van zulk geweld zich telkens weer op noodweer. En altijd en overal werd zo’n uitbraak van geweld voorafgegaan door een scherpere afbakening van de groep, gepaard aan zinspelingen op verdrijving en een sterkere nadruk op de herkenbaarheid van de groepsleden.
Met hun (van de PVV, HR) ogenschijnlijk zuiver economische vraag naar de kosten van alle niet-westerse immigranten en hun nakomelingen, hebben de verbreiders van het hedendaags racisme een groep in de schijnwerpers gezet die herkenbaar is aan zijn huidskleur. Dat belooft niet veel goeds.
Maar er is nog tijd. Tijd waarin steeds meer mensen de mechanismen zullen doorzien die werkzaam zijn en kiezen voor een vreedzame toekomst.
-----
(*) Dit verhaal vertel ik in ‘De gans eet het brood van de eenden op, mijn kindertijd in een Jappenkamp op Java’ dat hier op dvd te bestellen is of te downloaden.
Dit artikel werd op 31.08.10 door mij in het Engels gepubliceerd met een uitgebreidere inleiding en korte biografie van de auteur in: HUIBSLOG en in At Home in Europe. De vertaling uit het Engels is van de hand van Anne-Ruth zelf.
Frans Leijnse (PvdA EK-lid en hoogleraar) schreef vandaag (zondag 22 augustus) een column in De Volkskrant, getiteld: 'Redelijk rechts' vernietigt zichzelf.
In een uiterst redelijk betoog toont Leijnse aan, dat Wilders afgegleden is naar (neo-) fascisme.
Het onvermoeibare Krapuul.nl signaleert deze doorbraak in het denken en spreken over Wilders en zijn PVV-agentschap en ik veroorloofde mij daarbij een eerste commentaar te plaatsen, dat ik hieronder overneem:
Een prima betoog van Leijnse. Komt wel erg laat. Maar beter laat dan nooit.
Frans Leijnse hoort bij de “WBS”-generatie van de PvdA: de radikale afgestudeerde studenten die zich tijdens (of vlak voor) de regering-Den Uyl 1973-77 met de partij engageerden. Voorzover ik weet, is Leijnse de eerste prominente PvdA-er die zich zo scherp uitlaat over het gevaar van Wilders en diens PVV. Eergisteren kwam Ronald Plasterk voor de radio niet verder dan Wilders een “onbegrijpelijke cynicus” te noemen. Er is een kogel door de linkse schuilkerk!
Als je de eerste 14 haatdragende commentaren van Volkskrantlezers tot je laat doordringen, kun je zien, dat het hoog tijd is, om, zoals Leijnse doet, Wilders een “fascist” te noemen en uit te leggen waarom dat zo is.
Het gif van rassenhaat, geloof in linkse samenzweringskomplotten en de “vrijheid”, om de goede man (Leijnse) zonder zich te bekommeren om onderzoek, te beledigen, weg te zetten als leugenaar – is blijkbaar al heel diep doorgedrongen.
Nu maar hopen, dat de PvdA niet opnieuw schrikt en gaat terugkrabbelen.
Enfin, het is een genoegen om al onze argumenten van de afgelopen maanden eens bij een ander terug te zien!
En hier nog een citaat uit het stuk van Leijnse:
[..]Fascistische politiek kenmerkt zich dus door sterke accenten op de zuiverheid van de ‘eigen groep en haar cultuur’, op de bedreiging daarvan door externe (buitenlanders) en interne (‘Links’) vijanden, op de noodzaak tot zuivering van de gemeenschap, op de terechte verongelijktheid van de eigen groep (slachtofferschap) en op de belichaming daarvan door één leider. Linkse kerkHet gedachtengoed van de Partij voor de Vrijheid (PVV) laat zich niet in één zin samenvatten. Wel kan op grond van herhaalde uitingen een patroon worden vastgesteld. Daarin is er slechts één leider die namens de partij spreekt. De PVV kent geen leden, kaderleden of bestuurders en wordt bestuurd volgens het ‘leidersprincipe’. De partijvoorman profileert zich tevens als enige woordvoerder van alle Nederlanders die in hun cultuur en samenleving slachtoffer dreigen te worden van een van binnen en buiten komend kwaad.
De interne vijand wordt gekarakteriseerd als de Linkse kerk, en het opmerkelijke is dat dit niet zozeer een politieke tegenstander is als wel een samenzwering tegen de Nederlandse samenleving.[..]
Ook de ontrafeling van de verklaring van de drie onderhandelaars, dat zij het eens zijn om het oneens te zijn over Wilders' grondgedachte, dat de Islam geen godsdienst maar een zieke ideologie zou zijn, is de moeite waard. Immers, Wilders' opvatting houdt in, dat wie uit een "islamitisch land" komt, ook al is hij/zij geen moslim, voor eeuwig een tweederangs-burger behoort te zijn.
Het gaat dus niet om de godsdienst/ideologie, maar om mensen, grotendeels Nederlandse staatsburgers, wier vrijheid hij beknot wil zien. Daarover gaan dan ook de onderhandelingen met VVD en CDA. Door de beoogde constructie van een VVD-CDA-regering met Wilders als "gedoger", behoudt deze laatste alle ruimte om z'n gif te blijven spuien en het moment te bepalen, waarop hij hoopt nog meer zetels te winnen.
Er moet een grote informatie-actie komen, die ertoe leidt, dat Wilders geen of weinig verkozenen in de Provinciale Staten, dus in de Eerste Kamer (voorjaar 2011), krijgt. Dan heeft het eventuele VVD-CDA+PVV gedrocht definitief geen meerderheid in de Staten-Generaal en kan Nederland weer terugkeren naar een normaal politiek leven.
Dit zijn de dingen die gezegd moeten worden. Terugkrabbelen is geen optie. De smerige discussie aangaan, dat is het parool!
Ik kan er niet omheen, te erkennen dat het best knap gedaan is door Geert Wilders (en/of door de spindoctorij die achter hem zit), de laatste dagen.
Juist toen hij dreigde opgesloten te raken in het Hollandse geven-en-nemen van het maandenlange formatie- annex gedoog-proces, wist hij de aandacht af te leiden met een nieuwe welgemikte provocatie: Gaan spreken op de SIOA-anti Cordoba Centrum demonstratie op 9/11 in New York City. Vlucht voor de realiteit
Als bij toverslag, gaat het niet meer over de 18 miljard bezuinigingen (zonder lastenverhoging) op allerlei zaken die voor Henk en Ingrid belangrijk zijn. Wilders’ beloofde steun aan beperking van uitkeringsrechten, huurtoeslagen, kinderopvang, thuiszorg en medische zorg, om er maar een paar te noemen, zijn evenzoveel bommen onder de eenheid in zijn “fractie” en onder de steun die hij van de door hem misleide kiezers geniet. Die bommen zijn voorlopig nu even van tafel. Het gaat weer over Wilders zelf.
Dat schijnt de bedoeling te zijn, althans. Met zijn Duitse initiatief in een vorige formatiefase (gaan spreken in Berlijn op 2 oktober op een bijeenkomst die wordt georganiseerd door de Duitse haat-blog PI), had Wilders minder succes. Schandelijk misbruik van het verdriet van de 9/11 slachtoffers
Bijna geen Nederlandse journalist, commentator of politicus, die nagaat, waarom het in New York werkelijk gaat: Een initiatief van dialoog- en integratie-gerichte moslims voor een cultureel centrum, niet OP, maar in de buurt van Ground Zero, waarin onder andere een islamitisch gebedscentrum is opgenomen. De New York Times van 8 augustus geeft een achtergrondartikel, waarin de groeiende brutaliteit van de Amerikaanse moslimhaters wordt beschreven: Eerst gebruikten ze drogredenen als “architectuur past niet in onze woonomgeving”, en dergelijke. Nu komen ze er openlijk voor uit, dat moslims per definitie “On-Amerikaans” zouden zijn. Zoals een commentator schreef: “Het is walgelijk, dat de moslim-bashers nu over de ruggen van de familieleden van de 9/11 slachtoffers heen, hun agitatie doordrijven.” Ik betoog hier steeds, dat de angst- en haat-zaaierij weinig of niets met de Islam en de veronderstelde “achterlijkheid” van moslims te maken heeft. De moslims zijn gewoon op het ogenblik het gemakkelijkste doelwit voor demagogen, die zich als “verlosser” willen stylen. Inclusief het Lijden dat Verlossers in de Christelijke en Shia-tradities zich nu eenmaal ook moeten kunnen toe-eigenen. Rond 1950 waren het de Communisten en hun geestverwanten, die het doelwit waren van de heksenjacht van Senator McCarthy en zijn HUAC (House Committee for Un-American Activities). Het woord “Socialist” is nog altijd taboe in de VS: Je moet “liberal” zeggen. Nog eerder waren het uiteraaard de negers (zwarten) die als een “on-integreerbare” tsunami werden gezien, en, om u de gelegenheid te geven om “Godwin!” te roepen: de Joden, zij het dan vooral in Europa. Maar wat niet is, kan nog (terug-)komen. De verplichte disclaimer
Laat ik hier nog even ook de verplicht geworden “disclaimer” invoegen: Ik wil helemaal niet beweren, dat alle moslims, communisten, zwarten en Joden lieverdjes zijn/waren. Nu en vroeger liepen en lopen er bij deze categorieën evenveel terroristen, misdadigers, verkrachters en ethnic cleaners rond als bij andere “cultuur”-groepen, Christenen inbegrepen. En ja hoor, bij alle genoemde gewelddadige fanatiekelingen zijn er steeds opnieuw, die zich beroepen op hun godsdienst, respectievelijk culturele tradities of ras, om hun gedrag en daden te rechtvaardigen. Dat geldt trouwens evengoed voor niet-godsdienstige fanatici, zoals sommige anarchisten en libertairen.
Wat hierboven staat, mag je van Wilders en zijn voorgangers niet zeggen. Dan ben je een “cultuurrelativist”, en liefst nog een “eliaire” ook. Hitler (godwin!) en Stalin (vanaf 1935) gebruikten in plaats van “cultuurrelativist” het woord “cosmopoliet”. Dat betrof joden, die immers in beginsel “heimatlos” waren samen met hun niet-joodse vrienden. Hele beroepsgroepen, zoals sociologen, economen, psychiaters en in het geval van Stalin ook artsen (het zgn. “artsencomplot” 1949) werden verdacht gemaakt en in de ban gedaan. In een volgende fase probeert de racistische demagoog te bewijzen, dat de “meelopers” van dergelijke groepen het volk bewust misleiden, omdat ze deel zouden uitmaken van een wereldcomplot, in het huidige geval, om de sharia in Europa en Amerika in te voeren. De hoax van de “Wijzen van Zion” (Tsaristisch-Nazistisch, eind 19e eeuw), en die van de zgn. alom aanwezige Moslimbroederschap, moeten dat aantonen. Als je verder in de geschiedenis teruggaat, kom je dergelijke angst- en haatzaaierij steeds opnieuw tegen. Tegen de vrijmetselaars (18e-19e eeuw), tegen de protestanten en tegen het Vaticaan en, om maar niet verder te graven, tegen de “heksen” (15e- en 16e eeuw). Die laatste wordt achteraf begrepen als een verzet tegen de moderne tijd, waarin de vrouw een min of meer gelijkwaardige rol aan die van de man ging spelen.
Ziehier dus het patroon: angst voor- en verzet tegen-, veranderingen wordt opgepakt door zelfbenoemde “verlossers”, dan een zondebok zoeken en die vervolgens demoniseren. Terug naar Geert Wilders.
Zodra het concreet dreigt te worden en oplossingen in zicht komen voor werkelijk bestaande problemen, begint hij te spartelen als een duivel in een wijwatervat. New York 9/11 is voor hem een zorgvuldig voorbereide vlucht naar voren.
De “socialisten” worden in het PVV-program al gelijkgesteld met nationaal-socialisten. (Wij schreven daar over. Niemand pakt het in Holland op.) Nu hij officieel van mening mag verschillen met zijn toekomstige regeringspartners over het karakter van de Islam, kan hij ongestraft de terroristische aanval van Al-Qaeda op het WTC en het Pentagon omschrijven als: “EEN MISDAAD van DE ISLAM”. Aangezien de Nazis volgens hem en zijn PI- en Geller bondgenoten, door de Islam werden geïnspireerd (de fameuze Mufti van Jeruzalem) en eigenlijk bij uitstek “socialisten” waren, zijn alle progressieven, iedereen die op matiging aandringt, dus ook misdadigers.
Bij PI gaat dat erin als koek, natuurlijk. De loodzware last van de Duitse “Kollektivschuld” aan de holocaust, kan worden afgeschoven op socialisten en moslims. “En kijk eens hoe ze nu weer opnieuw samenspannen!”Maar ook de talrijke “jongste-dag” fanatici in de VS weten er weg mee. Armageddon staat voor de deur!
Bovenstaande redenering kun je natuurlijk niet genoeg herhalen. Ze heeft de “zwakte”, dat ze rekening houdt met het feit, dat de geschiedenis, de maatschappij, enzovoort, gecompliceerd zijn. Maar ze heeft het enorme voordeel, dat ze niet gemakkelijk te weerleggen valt.
Echter, om het “tij te keren” is ze onvoldoende: Er zit geen aantrekkelijk alternatief in voor de rassencultuur-demagogie. Ze spreekt niet van de echte problemen, waar “Henk en Ingrid” mee te maken krijgen op hun werk, in hun buurt en op school. Ze kan maar al te gemakkelijk, ook al is dat onrechtvaardig, worden afgedaan als “elitaire praatjes”. Geen problemen ontkennen, maar oplossingen aandragen
Toch bestaan er genoeg voorbeelden van bereikte oplossingen voor de immigratie- en cultuur-spanningen. Het probleem is, dat die kleinschalig zijn. Ze zijn te vinden in stadsbuurten in heel Europa (en in de VS ook), waar men gekozen heeft voor wat men in Nederland de “Vogelaar”-aanpak is gaan noemen. In plaats van alleen te zoeken naar problemen en die met politie- en repressie-maatregelen te bestrijden, kijkt men ook naar de mogelijkheden, naar de ongebruikte kracht, van de verschillende bevolkingsgroepen, samen en afzonderlijk, in een immigratiewijk. Daarom was de benaming “krachtwijken” helemaal zo slecht niet gekozen. Day-to-day emancipation: It Works!
Een simpel voorbeeld: In een Rotterdamse wijk klagen de (oudere, want hun kinderen zitten met hun kroost in een Vinex-wijk) autochtone bewoners erover, dat de bakker, de slager en de groenteboer er niet meer zijn, zodat het niet meer “gezellig” is en men zich op zichzelf voelt teruggeworpen. “We komen nauwelijks de deur meer uit”. In de wijk zijn er echter twee Turkse groenteboeren met prima verse en gedifferentiëerde aanvoer, drie Marokkaanse slagers, die voor de liefhebbers ook varkensvlees verkopen en twee allochtone bakkerij-winkels, plus een avondwinkel, gerund door Pakistanen. Die hebben de ruimte gekregen, omdat Albert Heijn en zelfs de Aldi het niet meer zien zitten, want er is te weinig koopkracht. Bengalezen drijven sinds een aantal jaren een stomerij. De lokale ontwikkelingsprojectleider vond samen met de “marinier” (politieman) van de buurt een uitweg: Excursie van de oudjes naar Friese dorpen, waar geen donkerhuidige lieden zich gevestigd hebben. Ontmoeting met de plaatselijke bevolking. De Friezen hebben helemaal geen plek meer om iets te kopen in hun dorp. Terug naar Rotterdam. Gesprekken met de lokale middenstand: aanbod meer aanpassen aan de mogelijke klanten. De groepen bij elkaar gebracht. De autochtonen hebben begrepen, dat alleen dank zij de immigratie en de ondernemingszin van de immigranten, er überhaupt nog buurtwinkels zijn. De middenstanders zijn blij met meer klandizie. Wederzijdse aanpassing. Het kost even tijd, maar de vriendelijke zoon van de Turkse groenteboer die twee keer per week de bestelling van oude Henk en oude Ingrid komt opnemen en bezorgen, wordt een huisvriend. De schoonzoon van Henk vindt voor hem een baan die recht doet aan zijn opleiding aan het HBO tot computerspecialist.
Dat dus.
Deze Henk en Ingrid stemmen geen PVV meer en hun Vinex-kinderen ook niet. Vader Özgun, de groenteboer, heeft de praatjes van de “Kalief van Keulen” niet meer nodig. Hij voelt zich eindelijk aanvaard op de plek waar hij werkt en woont. De Paul Scheffers (PvdA, helaas) van deze tijd hebben het mis, als ze zeggen, dat de inspanningen voor integratie alleen en uitsluitend van de immigranten en hun kinderen moeten komen. Het zijn moeilijke perspectiefwisselingen van twee of meer kanten. Dat het succes heeft, bewijst de studie van het Sociaal-Cultureel Planbureau van december 2009. Vrijwel overal waar in Nederland op die manier actie is ondernomen, blijken de bewoners zich gelukkiger en veiliger te voelen. De stemmers op Wilders komen uit woonplekken, waar de immigranten (nog) NIET zijn komen wonen. Waar de angst heerst. Tony Judt, de een paar dagen geleden te vroeg gestorven Britse historicus/filosoof analyseert, beter dan ik het kan, de ziekte van deze tijd in zijn laatste boek Het Land is Moe, verhandeling over onze ontevredenheid (Contact, 239 pp, €19,95). Hij schetst de contouren van een democratisch, sociaal-democratisch, alternatief voor de compradoreneconomie van deze tijd. Maar het zijn alleen de contouren. Gelukkig is de Nederlandse vertaling prompt gekomen. Anders dan de recensente in NRC-Handelsblad, vind ik Judts boek inspirerend. (Overweeg ook: De vergeten twintigste eeuw.) Maar het is, opnieuw, niet genoeg. Back to Basics!
Mijn referentie, vergeef me mijn ouderdom, is de campagne, die we in 1962/63 opzetten, om de door koude-oorlogs-rhetoriek platgeslagen mensen te mobiliseren. Voor meer vrijheid, tegen de Vietnam-oorlog. Wilders is alleen te verslaan, door naar zijn kiezers toe te gaan en eerlijk met hen te spreken over de problemen en hun mogelijke (niet: fantastische) oplossingen. De oplossing van het Wilders-probleem ligt hier en niet elders. Ik gruw van de afwachtende mentaliteit van degenen die in Nederland verantwoordelijkheid dragen, maar die niet opnemen. De management-boeken-lezers die de linkse schuilkerken bevolken, kortom. En ook de SP, die schaamteloos, jarenlang en tot voor kort, de mensen misleidde over de Europese Unie. Ze zijn, de SP, buitenproportioneel afgestraft door Wilders in 2009, die hun concept gauw heeft overgenomen en nu een anti-Nederlandse en populistische afvaardiging in het Europese parlement heeft, die een schande voor ons allemaal is. Wat te doen, dus?
Eén van de achilleshielen van de komende bruine formatie VVD-PVV-CDA is de Eerste Kamer. Die wordt getrapt verkozen via de provinciale staten in 12 provincies. Volgend jaar maart. Een idee: Teach-Ins organiseren in alle provincies, de leugens van Wilders en zijn kornuiten aan de kaak stellen, alternatieven bespreken. Wat vijftig jaar geleden kon, kan nu nog steeds. From Krapuul, the victory starts! This is my personal opinion. The call to action is mine, not authorized by Krapuul. But I feel, there is urgency. Wilders can be stopped only here. Take away his legitimization by democratic means. In the absence of courageous politicians, ACT!!
Previously published at Krapuul and at In Europa Thuis and consequently At Home in Europe (Euractiv).
Terecht heeft Cohen al meermalen gezegd, dat Wilders en zijn PVV een gevaar voor de rechtsstaat zijn. Gisteren ging hij een stapje verder. Cohen vindt het “onbegrijpelijk”, dat de VVD een coalitie met de PVV zou willen aangaan.
„Ik vind dit een hele schandalige opmerking en een belediging van de PVV en van de kiezer. Een hele foute opmerking van een foute man."
Het gaat me om dat “fout”. Twee keer: “fout”. Want “fout”, dat betekent in Nederland “fout in de oorlog”. Natuurlijk zegt Wilders dat “in de oorlog” er niet bij. Maar het is de suggestie, die het ‘m doet. Deze manier van doen heet “demoniseren”.
En roep maar vast “godwin!”, want ik ga het straks vergelijken met de manier waarop ècht foute bewegingen dergelijke demonisering tegen joden, zigeuners, katholieken, negers en andere hinderlijke minderheden hebben toegepast.
En een belediging van de kiezers? De kiezers hebben nog helemaal niet gekozen. Ze hebben er recht op, te horen wat andere partijen van Wilders’ gedachtegoed vinden. Anders kun je net zo goed geen verkiezingsdebatten houden. Vrijheid van meningsuiting, weet u nog?
En een belediging van de PVV? De PVV is toch alleen maar Wilders zelf? Een partij die niet bestaat kun je ook niet beledigen. Behalve de rebel Hero Brinkman, moeten alle PVV-kandidaten hun mond houden. Hoe kun je het volk vertegenwoordigen, als je niets mag zeggen?
Wat is de PVV dan wel? Duistere financiële bronnen worden beheerd door de leider zelf. Vrijheid van meningsuiting is er onbekend. Ik kan geen nettere vergelijking vinden dan die met een tribale clan, een maffia. Je kunt het zelfs geen onderneming noemen, want de financiën zijn niet openbaar en de aandeelhouders vergaderen in het geheim.
Op zich is de PVV al een onverdraaglijke aanfluiting van de democratie. Dat Rutte en Balkenende daar “strategisch” over zwijgen, kennen we al van het achterkamertjes-akkoord uit 2002 van Balkenende en Pim Fortuyn. Ze denken: “Laat Wilders Cohen maar zwartmaken, wij zijn de lachende derde en vierde. En met die PVV rekenen we na de verkiezingen wel af.”
Het LPF-scenario, kortom. Maar Wilders’ PVV-maffia is de LPF niet, en 2010 is niet 2001. Verharding, verruwing, wantrouwen en haat zijn enorm toegenomen. Evenals de illusies over een Nederlands edelgermanendom en de mogelijkheid van een Nederlandse Alleingang in Europa en in de wereld.
Toen Pim Fortuyn in 2001 artikel 1 van de grondwet wilde ariseren, werd hij nog subiet uit de Leefbarenbeweging gezet. Nu kijkt niemand meer van dergelijke barbarij op.
Je hoeft maar te kijken naar het PVV-programpunt, dat artikel 1 van de grondwet zou moeten gaan bepalen, dat alleen wie “joods-christelijke en humanistische WORTELS” heeft, behoort tot de echte Nederlanders. (Zie Krapuul: Het giftig wortelextract in Wilders’ grondwetswijziging). Hier gaat het niet om algemene beschavings- en burgerlijke beginselen, nee, het gaat om AFKOMST, om “wortels”.
Dat is een ontkenning van de Verlichting en de Franse Revolutie. Van het humanisme, dus. Trouwens, onder de christenen is het alleen nog de SGP, die vindt dat de overheid slechts naar God hoeft te luisteren.
En overdrijf ik, als ik zeg, dat het PVV-program op dit punt een terugval is, in een “tribale” ideologie? Eerste- en tweede-klas burgers. Zelfs in het Romeinse keizerrijk werd het staatsburgerschap toegekend, ongeacht ras en godsdienst! De christen van joodse afkomst die Paulus heette was (en bleef) Romeins burger. (Ik heb het alleen over het staatsburgerschap; voor de rest was het natuurlijk een rechteloze slavenmaatschappij.)
Vervolgens is er de door Krapuul al eerder aangeklaagde gelijkstelling in het PVV-program van socialisten met nationaal-socialisten. Zelfs op de anti-haat-site Krapuul werd daar wat lacherig over gedaan. Dat kunnen ze toch niet echt menen? – Nee, de gemiddelde directe ondergeschikte van Leider Wilders (kamerleden, enz.) zal er niet zo over denken. Laat staan de PVV-kiezers.
Ik ben van mening, dat de “plaagstootjes” in het program, over een Herrenvolk-clausule in de grondwet en het plaatsen van haakjes rond het woord “nationaal” voor “socialisten”, wier slachtoffers “wij” op 4 mei zouden herdenken, helemaal niet toevallig of onschuldig zijn.
Stefan Zweig, de door Hitler uit Oostenrijk verdreven joodse schrijver, zei het als volgt in zijn Braziliaanse ballingschap:
In Amerika en in Israël zegt Wilders wel wat hij eigenlijk wil. Voorbeelden daarvan zijn er zo langzamerhand te over. Hier in Nederland maakt hij de geesten langzaam rijp, stukje bij beetje. Steeds nèt een klein stukje over de rand. Probeerseltjes. Schijnbaar niet erg genoeg, om Wilders van demonisering en haatzaaierij te beschuldigen. Vooral, omdat een hele meute dan klaar staat om “godwin!” te roepen.
Balkenende moest na een ware volksopstand terugkomen op z’n betrekkelijk onschuldige : “Je kijkt zo lief” – En zijn we zo ver heen, dat Wilders wel zonder tegenspraak een fatsoenlijke man ongestraft “fout” mag heten? Dat hij stiekem socialisten met nationaal-socialisten mag gelijkstellen? Dat Wilders bepaalt, welke joden “goed” (Gidi Markuszower) en welke “fout” (Job Cohen) zijn?
We beleven geen “sluipende islamisering”, maar een sluipende demonisering.
“Een hele foute opmerking van een foute man.”
Een” foute man”! Is dat dan geen belediging van de kiezers die overwegen om op de PvdA te stemmen? Dat zijn er nog altijd twee keer zo veel als die denken op de PVV te zullen stemmen. En in tegenstelling tot de PVV: de PvdA bestaat wel en heeft zijn voorman zelf gekozen.
Het “foute man” van Wilders was geen foutje. En dat moet gezegd kunnen worden. Kiezers en mede-partijleiders dienen er consequenties uit te trekken. De laatsten onder zachte, maar sterke, dwang, vrees ik.
Henriëtte Roland-Holst, ook zo’n ontaarde socialistische kunstenares, van wie de “slachtoffers” op 4 mei zouden moeten worden herdacht, geeft nog hoop:
De zachte krachten, zullen winnen in het eind’
Ik vind dat dat eind’ nu echt wel aangebroken is.
Schrijver vraagt zich af, of de godwin-roepers wel beseffen dat ze eigenlijk Allahu Akbar (God Wint) roepen.
• Op 4 mei gedenken wij de slachtoffers van het (nationaal) socialisme. Op 5 mei vieren wij onze bevrijding. Dat blijft zo. ...
Denkt of hoopt men, dat die twee zo onschuldig lijkende haakjes rond "nationaal" daar toevallig terechtgekomen zijn? Nee, wat er staat, betekent, dat "we" op 4 mei ook "de slachtoffers van het socialisme" zouden moeten gaan herdenken. Dat wordt dus anders dan tot nu toe. Alleen 5 mei, "dat blijft zo".
Je zou kunnen denken, dat het hier om een kromme formulering gaat, want nergens in het program onderbouwt de PVV, dat ze de 4-mei herdenking van de Nazi-bezetting en de slachtoffers daarvan, van inhoud zou willen veranderen. Als er echter staat, wat de bedoeling is, dan is dit een bewijs, dat Wilders
al een heel eind gevorderd is met zijn intimidatie en gifspuiterij.
Hier zou een grens behoren te liggen: Dit gaat over de streep! Voor iedereen in de Lage Landen. Ik voor mij althans, laat me de 4-mei herdenking niet afnemen. Ik zal nooit toelaten, dat ze wordt omgezet in een herdenking van wat Wilders vies en voos vindt. Ik zou verraad plegen aan familie, vrienden, partijgenoten, kunstenaars en politici, die in mijn land algemeen kiesrecht, sociale woningbouw, staatspensioen literatuur en gedichten en nog veel meer andere beschavingselementen hebben gebracht, die voor mij tot de "wortels" van onze samenleving zijn gaan behoren. Bovendien, onder de slachtoffers van het Nazisme, hoeveel onder hen beriepen zich niet op het socialisme?
Immers, de 4-mei herdenking gaat over de Duitse bezetting van Nederland, de slachtoffers die zij maakte, zowel onder soldaten en burgers (de oorlogsmisdaad van het bombardement op Rotterdam, bij voorbeeld) en, niet in de laatste plaats, over de genocide op de joden die in Nederland verbleven. Het is een anti-Nazi gebeuren. We zeggen samen "neen" tegen een "misdadige ideologie", het Hitlerdom.
Diverse pogingen in het verleden, om het karakter ervan te wijzigen, zijn, -gelukkig- stukgelopen.
Men wilde bij voorbeeld de (Nederlandse) gevallenen bij de "politionele acties" in Nederlands-Indië van 1946-1949 erbij betrekken, of de Nederlandse militairen die in de Korea-oorlog (1950-1953) gevallen zijn.
Er is niets tegen, om ook deze slachtoffers te herdenken. Maar daar zijn genoeg andere gelegenheden voor.
Immers, de Nazi-bezetting van Nederland en alles wat daarmee samenhangt, is uniek, mag nooit meer worden herhaald. De 4-mei herdenking brengt alle Nederlanders samen, die het fascisme verafschuwen en die de slachtoffers ervan willen eren.
Slachtoffers: Of ze nu jood, communist, socialist, gereformeerde, katholiek, moslim (want ja, die waren er ook!), zigeuner (Roma), homosexueel, ondernemer (Van Hall, bij voorbeeld, bankier), vakbondsleider (Spoorwegstaking), westers, niet-westers (Surinamer, bij voorbeeld), liberaal, ja zelfs Trotskist (Henk Sneevliet) waren! Of die een combinatie van meerdere van de bovengenoemde "etnisch-religieuze wortels" of opvattingen in zich verenigden. Die mensen herdenken "we" allemaal samen.
4 mei is een belangrijk nationaal moment. Voor sommigen, waaronder schrijver dezes, zelfs het belangrijkste nationale moment als Nederlander. Het mag dan vooral gaan over wat we in grote meerderheid NIET willen zijn en over wat we nooit meer willen, het gaat ook over de verdraagzaamheid en openheid die tot de beste eigenschappen behoren van de mensen die samen ons land bewonen, daar we immers zonder onderscheid ALLE slachtoffers van de bezetting, of we het nu met ze eens zijn, of niet, in onze herdenking betrekken.
Dat nu, wil Wilders veranderen met zijn stiekeme, tersluikse, HAAKJES...
Ik zeg: "Wilders", want ik maak me sterk, dat zelfs onder zijn naaste onderdanen in de fractie en bij de kandidaten er maar weinig zijn, die het Nederlandse socialisme willen demoniseren, door het met nationaal-socialisme gelijk te stellen! En dat geldt in nog sterkere mate voor de Nederlanders die overwegen, om op 9 juni op dit PVV-programma te stemmen. Ze worden belazerd. En het is hoog tijd, om dat openlijk te zeggen.
De rattenvanger van Venlo pijpt zijn verleid'lijk lied in Nederland met verhalen over de zorg die hij zou hebben over de gewone mensen die worden getroffen door de gevolgen van globalisering en immigratie. Het gevaar, waaraan hij zelf blootstaat, wordt tot op het bot uitgebeend. Maar diezelfde gewone mensen toelaten als lid van zijn "partij" - dat is hem een stap te ver! Wilders stelt de democratisering van z'n "partij" nog even uit, zegt hij, omdat dat "voor- en nadelen" zou hebben. Vooralsnog zijn de nadelen voor Wilders groter dan de voordelen. Nederland is nog niet rijp voor het Führerprinzip. Het principe van de Leider, die -hij alleen- weet waarheen het moet gaan.
Ik wilde het eerst zelf niet geloven en hoopte dat het gezichtsbedrog, een koopmanslistje, van Wilders was. Ik heb tot voor kort gedacht, dat dergelijke praat van Wilders bestemd was voor een buitenlands publiek, met name in Amerika, waar het geld vandaan komt, waarmee hij met zijn eenmanspartij de Nederlandse rechtsstaat bedreigt (Job Cohen, in het "premiersdebat").
Geert Wilders' ultraconservatieve- en suprematistische**) opvattingen, z'n plannen voor "ethnic cleansing" van "tientallen miljoenen moslims" in Europa (Kopenhagen, 2009) en z'n gelijkstelling van socialisme met het ondersteunen van een misdadige ideologie (Los Angeles, 2009 - we komen er verderop nog op terug), bewaarde hij immers voor het buitenland. En zelfs, wanneer hij erop werd aangesproken, distantieerde Wilders zich, zij het dubbelzinnig en lafhartig, van die associaties, zodra ze in Nederland onderwerp van discussie werden..
Zo liet hij het debat met Van der Laan over zijn Deense uitspraken verwateren in een gekissebis over hoeveel miljoenen moslims in aanmerking voor deportatie kwamen, om vervolgens in De Telegraaf de kaart van de demonisering te trekken: Als Wilders iets zou overkomen, zou het de schuld van de PvdA-minister Van der Laan zijn!
Bij het CAN-incident van eind maart, toen bleek dat Wilders zich had ingelaten met een ultra-protestantse organisatie in Californië, die vrouwen- en homo-haat niet schuwt, trok Wilders zich schielijk terug van de feestelijke presentatie van de Wilders-film die voor 1 mei gepland stond. Nu ook weer, zonder zich werkelijk van deze ongemakkelijke bondgenoten te distantiëren.
Ik begon dus te twijfelen. Wil Wilders werkelijk de "vrijheid van meningsuiting" gaan verdedigen met een heksenjacht op mensen, die in zijn definitie, -ook al noemen zich "links" of "socialist" en zijn het geen moslims-, zijn geïnfecteerd met de "misdadige ideologie" die Islam heet?
En ja, ik begin het werkelijk te geloven. Wilders weet ook wel, dat hij, als hij nu in Nederland dergelijke bedoelingen bekend zou maken, hij faliekant de kous op de kop zou krijgen.
Daarom plant Wilders de zaadjes van zijn giftig onkruid in onopvallende hoekjes. Het PVV-voorstel tot ombouw van de Nederlandse rechtsstaat, (waarin kerk en staat immers gescheiden zijn), naar een etnisch-ideologische staat met een "wortels"-bepaalde "joods-christelijke en humanistische" "Leitkultur", staat, evenals de voorgestelde demonisering van het socialisme op 4 mei, zonder verdere toelichtingen achteraan in het "Cultuur"-hoofdstuk in het PVV-program.
Intussen, wordt de zaaigrond door Wilders ijverig geprepareerd met de mest van de demonisering van de Nederlanders die niet onder de PVV-definitie vallen. In het RTL-"premiers"-debat van vorige week, werd Job Cohen weggezet als "geïslamiseerd". Wilders' woorden sloten zelfs niet uit, dat Cohen opzettelijk uit zou zijn op het invoeren van de sharia. Maar dat zei hij (nog?) niet met zoveel woorden.
Dat deed Wilders wel, in 2009, toen hij in de Verenigde Staten optrad. Herhaaldelijk zelfs. Hieronder als voorbeeld een van zijn beruchte toespraken in fundamentalistische synagoges en christelijke centra in de VS, die waarop de film "Islam Rising" van het CAN gebaseerd is:
War het me bij de Wilders-retoriek om gaat, is het moment (ongeveer na 6:40 minuten), dat Wilders de "multiculturalisten" en "culturele relativisten" gelijkstelt met verraders. Met mensen die "ons" in het moeras hebben getrokken. De politieke hoofdvijanden, blijkbaar. Het zijn woorden, die Wilders reserveert voor linkse intellectuelen, voor socialisten.
Deze woorden doen denken aan de "cosmopolieten" die voor Hitler, en trouwens ook Stalin, de te elimineren boosdoeners waren. Cosmopolieten waren voor de laatstgenoemden: joden en "jodenvrienden". Culturele relativisten zijn voor Wilders: moslims en "moslim-vrienden".
In beide gevallen gaat het om mensen, die zich voor andere culturen dan de hunne openstellen. Daar is toch, zou je zeggen, niets mis mee? Als je vrijheid van spreken wilt, zou je toch ook vrijheid van denken, vrijheid van onderzoek, nieuwsgierigheid en bereidheid om je oorspronkelijke mening te relativeren (!), moeten willen?
Hier komt Wilders' inspelen op de angst voor het onbekende om de hoek kijken. Woorden als "cosmopolitisme" en "cultureel relativisme" worden gebruikt om de tegenstander te demoniseren. Mensen die zulke enge dingen doen als cosmopoliet zijn en die de superioriteit van de "westerse cultuur" betwijfelen, ook al zijn ze zelf geen moslims, die moeten wel deel uitmaken van een wereldsamenzwering om het kalifaat in te voeren.
Bij zijn demoniseringscampagne, sluit Wilders aan bij een helaas algemeen fenomeen in de Europese geschiedenis (en die van andere continenten ook). Als je maar lang en vaak genoeg van "verjoodsing" sprak, of van "Verjüdung" (of van gelijksoortige woorden in andere talen, want antisemitisme was echt niet tot Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk beperkt), wanneer je het had over sociaaldemocraten, communisten, vrijzinnige christenen, banken, het leger, de kunst, de wetenschap en de handel, dan ging het publiek stukje bij beetje geloven, dat er toch echt wel iets van waar moest zijn.
In dat demoniseringsproces, zijn de slachtoffers geneigd, om zich verdedigend op te stellen. "Er zitten helemaal niet zoveel joden in onze partij," zeiden de sociaal-democraten, "en die bij ons zijn, dat zijn geen gelovige of zionistische joden, maar mensen die net als wij zijn." "Het gaat in de politiek om andere, belangrijker, zaken." En, net als Wouter Bos c.s. het in de afgelopen jaren in de PvdA hebben geprobeerd, werd door hen getracht om een strenge houding aan te nemen tegenover immigranten, volksvreemde elementen, enzovoort. Dat alles en nog meer, bevordert juist het demoniseringsproces. Het is nu al zo ver gekomen, dat Wilders het familielid van een van de twee voorzitters van de Joodse Raad tijdens de bezetting kan beschuldigen van "islamisering", zonder dat de twee andere "premierskandidaten" van hun ontzetting en walging (if any) laten blijken!
Het is -helaas: nogmaals- een algemeen verschijnsel, die demonisering via de giftige suggestie van "Verjüdung" (nu: "islamisering"). Met als bondgenoten: de cosmopolieten (nu: "cultuurrelativisten").
En het zit er diep in, het gif van het antisemitisme, het anti-Roma-isme, en, nu, in Nederland en de rest van Europa, van het anti-islamisme. De angst voor de vreemdeling die naast u woont.
Zelfs na de holocaust, was het met het antisemitisme bepaald niet afgelopen. In 1944-45 wisten sommige zojuist van de Nazi-bezetting bevrijde Polen, niets beters te doen, dan pogroms los te laten op de weinige overgebleven joden in het land. Stalin, ook niet voor een kleintje vervaard, zoals al in de dertiger jaren was gebleken, startte in de tweede helft van de veertiger jaren in de hele Sowjet-Unie en de landen van het Warschau-Pact, een anti-joodse campagne, eerst in de communistische partijen (Slansky, enz.), later tegen allerlei soorten van specialisten en wetenschappers, met als toppunt de terreur tegen het zogenaamde "witte jassen complot" van joodse artsen in Moskou, dat pas werd beëindigd met Stalin's dood in 1953. En het was ook terecht, dat de Nederlandse regering zich onlangs bij de Westerbork-herdenking verontschuldigde voor de kille en discriminerende ontvangst, na mei 1945, van joodse overlevenden uit de onderduik en uit concentratiekampen.
En die Nederlanders die behoren tot het langzaam maar zeker door Wilders gedemoniseerde bevolkingsdeel van "linksen", "elite", "dhimmis" en theedrinkers, socialisten en kunstenaars, gewone vrijwilligers die taal- en fietslessen geven aan immigranten, en die denken gevrijwaard te zijn van discriminatie en broodroof, van marginalisering en vervolging, omdat ze zelf de Islam niet aanhangen en geen hoofddoeken dragen, die vergissen zich heel erg, als ze vinden (wensdenken?), dat het uitsluitend om een zaak tussen Wilders en de Islam gaat. Biefstuk- en kaviaar-socialisten gaan zelfs aan moslim-medeburgers verwijten, dat ze te weinig doen tegen Wilders, om zich een excuus te verschaffen, om zelf verder te overwinteren in hun "linkse schuilkerk", hopend dat het wel "overwaait".
Ik kom tot de conclusie, dat de vrijheidslievende niet-moslims, de mensen die zich dagelijks inspannen om van de economische, maatschappelijke en culturele veranderingen in plaats van een nachtmerrie, een succes te maken, dat het juist die mensen zijn, die, samen met de Nederlandse rechtsstaat, het grootste gevaar lopen. Wilders is in de eerste plaats een probleem tussen oorspronkelijke Nederlanders. En die hebben zich niet te gedragen als de beruchte "burgemeesters in oorlogstijd", noch als struisvogels, noch als jezuïtische rechtvaardigers van Wilders' ideeën, zoals onze barbarist Hans Jansen..
Wilders is uit op een ideologisch "verankerd", "verworteld", Nederlanderschap: Een vage en verwarrende definitie in artikel 1 van de grondwet over "joods-christelijke en humanistische wortels", moet het staatsburgerschap van mensen die dergelijke "wortels" niet hebben, beperken, twijfelachtig maken, althans aan voortdurende waakzaamheid en kritisch onderzoek onderwerpen. (Zie mijn artikel daarover op DLL: PVV bazelt over een "dominante wortel-cultuur": Ongelijkheid van burgers opnemen in art. 1 van de Grondwet? van vorige week). Degenen die daarbij het eerst in het vizier worden genomen, zijn de socialisten, blijkbaar.
Wantrouwend- en vooringenomen onderzoek, uitgaande van een voor-darwinistische en voor-christelijke theorie over "besmetting" door de islam van iedereen die in een "moslimland" geboren is, dat heet met een Latijns woord "inquisitio". Inderdaad, goed gezien, daar komt de Inquisitie vandaan. Kerkelijke rechtbanken onderzochten ketterij, dat wil zeggen: opvattingen die niet met die van de toenmalige RK Kerk overeenkwamen. Marteling werd daarbij niet geschuwd. De uitvoering van de wrede vonnissen werd aan de burgerlijke rechter overgelaten. Ook een vorm van scheiding van Kerk en Staat.
Het bekendst in de Spaanse inquisitie. Die richtte zich vooral op de vele Spaanse joden en moslims, die eerder, gedwongen, tot het christendom waren overgegaan. Hun gangen nauwgezet nagegaan. Als ze geen varkensvlees aten, thuis sjabbat vierden, in de richting van Mekka baden, dan waren ze erbij. Tegen 1492 was het hele Iberisch schiereiland zodoende moslim- en joden-vrij. Maar de arme katharen, een oude christelijke secte in Zuid-Frankrijk, kregen ook te maken met demonisering en vervolgens onderdrukking.
De Tachtigjarige Oorlog, de Geuzen-opstand dus, waarvan het PVV-program zoveel werk maakt, was, behalve een protestbeweging tegen 10% vermogensbelasting (de tiende penning van Alva) ook juist het verzet tegen de beoogde invoering van de inquisitie in de Nederlanden. In z'n eerste paradox is de PVV niet gestikt. Maar dit terzijde.
Het lijkt een paranoïde idee van mij, dat de islamofoben erop uit zouden zijn, om een nieuw soort inquisitie in te voeren. Ik zou er dan ook niet op zijn gekomen, als niet de vanuit Amerika opererende Duitse pro-Wilders blog "Politically Incorrect" (PI) niet onlangs een lans had gebroken voor het herwaarderen van juist diezelfde Inquisitie uit naam van de strijd tegen de islamisering. Het luidt "Die Heilige Inquisition hatte Recht!":
Die Heilige Inquisition war jung und fortschrittlich, war frauenfreundlich, war effizient, hatte recht, war heilig. Der all dies in einem Buch behauptet, heißt Hans Conrad Zander und war Mönch im Dominikanerorden (das ist der Gründerorden der Inquisition).
De redenering bij PI is nu, dat door de Heilige Inquisitie het Westen voor een Islamisering gered is. "Zonder de Inquisitie, zouden jij en ik hier nu niet zijn." Een noodzakelijk kwaad. Weer van toepassing op het huidige tijdsgewricht. Eén van de vele bezoekers en commentationen bij PI, ene jHunyadi, legt ons eens even precies uit, waarom de inquisitie zo gelijk had, met ketters aan te pakken. Het waren namelijk de voorlopers van onze dhimmis, onze "cultuurrelativisten":
Nicht zu vergessen: Die Katharer waren die Ursozialisten und Urkommunisten, die schon Friedrich Engels als Vorgänger erkannt hatte. Sie waren keineswegs die sanften Prediger und blütenweiß-unschuldigen Freigeister, sondern Psychosektierer und Putschisten mit extrem totalitären Zügen. Sie zwangen alte Mitglieder ihrer Gruppen zum Selbstmord, etwa durch Verhungern, durch Essen von Glasscherben oder Selbstvergiftung. Sie förderten Abtreibung und Kindsmord. Und sie galten schon zu ihrer Zeit als die fünfte Kolonne des Islam – “Lieber den Türken gedient als dem Papst” war eine ihrer meistgebrauchten Losungen, z.B. bei den Bogumilen auf dem Balkan.
Kijk, dat zijn de ideeën die opgeld doen op een blog, die op z'n voorpagina wel zes verschillende keren voor Wilders werft en die eind maart een anti-Nederland en pro-Wilders demonstratie organiseerde voor de Nederlandse ambassade in Berlijn.
En Wilders zelf? Die laat het zich aanleunen.
De "sluipende islamisering" is demagogie. De sluipende ondergraving van de Nederlandse rechtsstaat en het ombouwen daarvan tot een Wilders-theocratie is maar al te reëel.
Wat twee onnozele haakjes ons niet allemaal kunnen leren...
-----------------------------------
*) Met uitzondering van de blog GeenCommentaar, die het als "Quote" publiceerde, maar ... met als enig commentaar, dat het hier weer eens een "godwin" betreft. Wat op zich juist is.)
**) suprematisme: de opvatting dat een ras, een bevolkingsgroep, een religieuze groep per definitie superieur zou zijn aan andere.
Femke Halsema houdt (zonder dat ze het zelf weet) een strak pleidooi voor onze mooie “meeuw schijt op de vrijheid”-bumpersticker. Wie gaat dat ding nou eens afdrukken en in de verkoop gooien?
Femke zegt:
In onze huidige politieke verhoudingen is er namelijk iets geks aan de hand. Een partij als de PVV, soms – en zij het veel terughoudender – gevolgd door de VVD en de SGP, roepen, met een beroep op ‘onze vrijheid’ de staat in om anderen hun vrijheden te ontzeggen. De PVV wil het antidiscriminatiebeginsel uit de grondwet schrappen en ze beperkt de vrijheid van godsdienst door de Koran, moskeeën en hoofddoekjes te willen verbieden. (Femkehalsema.nl
(Nadruk van ons, HR)
Inderdaad: De PVV-Meeuw Schijt op de Vrijheid.
Wordt binnenkort in de hele wereld verdeeld, te beginnen in Berlijn op 17 april 2010.
Nebahat Albayrak, tot voor kort staatssecetaris (PvdA) bij Hirsch Ballin voor, onder andere, vluchtelingenbeleid en immigratiezaken, spreekt zich (eindelijk eens, HR) duidelijk uit: (” Wilders onderdrukker moslima” – Telegraaf.nl).
Tot dusver had de PVV eigenlijk niets aan te merken op de strengheid waarmee de staatssecretaris de door haar voorganger Job Cohen (1998-2002) ingevoerde precieze regels voor asiel en immigratie, toepaste. Geloof maar gerust, dat ze op het vinkentouw zaten, om verhoopt verraad door deze houdster van twee paspoorten (NL en TU) luidkeels aan te klagen.
Nee, ze deed het zelfs “beter” dan haar voorgangster Rita Verdonk. Die heeft nul komma nul bijgedragen aan een goede regelgeving, toen ze in de regering zat. Alleen geprofiteerd van wat haar PvdA-voorgangers zoal aan verstrakking van het toelatingsbeleid hebben geproduceerd. (Niet tot mijn genoegen, overigens).
Nu brengt Nebahat, in de slipstream van het Job-Cohen ontwaken van de laatste dagen in Nederland, iets heel wezenlijks in het debat: Ze neemt (overigens net als Hirsi Ali in haar nieuwe boek) haar moeder tot voorbeeld, over de vraag, hoe emancipatie verloopt.
Het geschiedde in het gemoderniseerde Turkije van Atatürk. Dank zij het feit, dat haar moeder haar hoofddoek mocht ophouden op haar werk bij de vleesverwerkende fabriek, kon zij zich vrijer in de maatschappij bewegen en geld verdienen, dat, onder andere diende voor de studie, die het haar dochter Nebahat mogelijk maakte om te worden wat ze nu is. Zonder hoofddoek. Maar met verbinding naar haar fantastische land van herkomst, Turkije.
En ja, mijnheer Wilders, de Turkse staat heeft het dragen van hoofddoeken verboden op de universiteiten en in het parlement. Dat was een logische maatregel, in een pas seculier geworden land, dat bezig was (is) om zich te ontdoen van achterlijke tradities. Maar achtereenvolgende Turkse regeringen zijn ook zo wijs geweest, om hoofddoek-dracht in het dagelijks leven NIET te verbieden. Wat je ook over het huidige Turkije mag zeggen, het is een inspirerend voorbeeld van hoe je vastgeroeste- en indolente traditionele groepen kunt helpen om wakker te worden. In Nederland moeten we dat voor een groot deel nog leren. Al zijn er legio lokale voorbeelden van hoe het wel kan en lukt. Maar daar horen we de PVV nooit over.
(Binnenkort wel op de Europese site e-urban, ik houd u op de hoogte!)
Wilders weet niet beter te antwoorden, dan (Telegraaf):
Wilders is niet onder de indruk van haar opmerkingen. „Albayrak zou als bezitter van een Turks paspoort beter moeten weten: zelfs in vele officiële Turkse gremia en instellingen geldt een hoofddoekverbod. Ze is dus een beetje de weg kwijt met haar twee paspoorten. De islamitische hoofddoek is bovendien een symbool van vrouwenonderdrukking ergo van de achterlijke islamitische cultuur”, stelde Wilders in een reactie.
Wat nu? Weet Wilders die van z’n leven nog niet in Turkije is geweest, behalve misschien met vakantie in een Monschau-achtig fitness-resort, het beter dan Albayrak? Wat hebben die twee paspoorten ermee te maken? Is koningin Beatrix, die ook een Brits paspoort heeft (voor alle zekerheid, voor als bij ons de revolutie uitbreekt), soms ook een landverraadster? En mevrouw Wilders, de Hongaarse? Is het niet goed, dat ze in Hongarije mag stemmen tegen de groeiende anti-semitische partij Jobbik, die Joden wil behandelen zoals haar echtgenoot de moslims? En die met 2 zetels in het Europese parlement vertegenwoordigd is?
Albayrak heeft precies aangegeven, hoe je met steun aan versnelde emancipatie, aanpassing en integratie, moet omgaan. Niet door te stigmatiseren en te koeioneren (kopvoddentaks!), maar door mensen op weg te helpen naar meer inzicht. Wilders en Ajaan Hirsi Ali geloven alleen in dwang en vernedering. Ze hopen en wachten openlijk (Ajaan) of stilletjes (Geert) op een nieuwe wereldoorlog tussen de “culturen”.
Zijn wij zo dom, dat we de leugens niet doorzien en ons laten gebruiken als soldateska voor de Amerikaanse Neoconservatieven (Ajaan) en de machtsdromen van een gefrustreerde koloniaal (Wilders)?
Geen interview, maar een afgewogen column met raadgevingen aan heel Nederland, althans aan de politiek van dat landje.
Aan de politieke elite, wel te verstaan. Het neoconservatieve denken, dat Ajaan zich in de afgelopen jaren in het American Enterprise Institute in Washington heeft eigen gemaakt, wil politiek bedrijven vanuit de hoogte van een filosofische elite. Ik kwam deze nieuwe wending in Hirsi Ali’s gedachtegoed voor het eerst tegen ter gelegenheid van de “Collapse Of Europe” conferentie in juni 2007 in Malibu, Californië. Ik meldde:
Ayaan Hirsi Ali introduces a new concept. Suppression of Muslims is no more a Government task, in her eyes. She has ‘learned’ in the US, that a “popular upsurge” will be a better way.
Daarom kenschetst Hirsi Ali de heer Wilders niet als een groot politicus, maar als een nuttige idioot met “onuitvoerbare ideeën”, van wie de serieuze grote partijen CDA, VVD en PvdA gebruik zouden moeten maken, om gezamenlijk een programma door te voeren. Dat programma zou “assimilatie” moeten inhouden (geen sprake meer van “integratie”, want dat gaat over tweezijdige aanpassing en tolerantie) van de inwoners van moslim-afkomst, die afstand zouden moeten doen van hun (blijkbaar) ingeboren islamitische- en (dat is nieuw!) “tribale” gebruiken.
Hirsi Ali erkent dus nu, dat sommige aanstootgevende tradities eigenlijk niets te maken hebben met de Islam, maar voortkomen uit pre-islamitische-, dan wel stam- en clan-gebonden gebruiken. Nog een stapje verder, en we komen tot de erkenning, dat Mohammed’s hervormingen “met de kennis van nu” eigenlijk een grote stap vooruit hebben betekend in de Arabische wereld van de zevende eeuw na Christus. Maar zo ver zijn we nog niet, wat Hirsi Ali betreft.
Nemen we een geliefd onderwerp van “the caged virgin”, de vrouwenbesnijdenis.
Niemand bestrijdt, dat het daarbij gaat om een mensonterend gebruik, dat om één of andere reden in Noord-Oost Afrika en later in Westelijk Afrika lang voor de geboorte van zowel Christendom als Islam ingang heeft gevonden.
Daar het in Arabië nooit bestaan heeft, wordt er in de Koran en bijbehorende geschriften geen enkele melding van gemaakt. Het is dan ook een rite, die zowel bij animisten, als bij christenen (Kopten in Egypte, in Soedan) en bij moslims voorkomt. Blijkbaar is nu ook Ajaan Hirsi Ali tot de slotsom gekomen, dat we hier te maken hebben met een “tribaal” bepaald cultureel gebruik van gemeenschappen met een specifieke historie. Kijk, zoiets haalt natuurlijk een goed deel van de Wilders-redenering, dat alles de schuld van de “fascistische ideologie” van de Islam zou zijn, onderuit. Allemaal demagogie. Heeft niets met de realiteit te maken.
Maar het gaat de neoconservatieven in de USA helemaal niet om het zoeken van de “waarheid”. Die hebben ze zelf in pacht. Eén van hun ideologen, een inmiddels gestorven Duitse filosoof uit Chicago, aanhanger van Heidegger, meent, dat het gerechtvaardigd is, om zijn werkelijke gedachten te verbloemen. Ik ken die Trotskistische tactiek vanuit m’n eigen ervaringen met de destructieve “intrede”-politiek in de “massabeweging”, van lang geleden, in de vijftiger- en zestiger jaren. Maar bij “ons” ging het nog om het bewerkstelligen van een “terugkeer” van de massabewegingen naar hun socialistische idealen. Bij de ex-trotskistische neocon-leiding is een en ander verder geperverteerd naar een, omzeggens, op Plato en Aristoteles gebaseerde aristocratische machtspolitiek.
Vanuit een “hogere politiek”, die ontstegen is aan het “sociale”, (dus de bemoeienis van de staat met het welzijn van de massa van de bevolking), kan men dan “popular upsurges” (zie de term van AHA in 2007) aanwenden tot het bereiken van echt belangrijke doelstellingen, zoals die van een blijvende Amerikaanse overheersing van de wereld (in diens eigen belang, natuurlijk!) gedurende de 21ste eeuw. (For a New American Century, 1993).
Een belangrijke “popular upsurge” in de VS, waarop de absoluut niet christelijke leden van het Centraal Comité van de neocons een free ride hebben genomen, is het christelijke integrisme van miljoenen, voornamelijk niet-stadse-, Amerikanen. Een menigte christelijke sekten leeft in afwachting van de door Johannes voorspelde “Rapture”, die, wanneer diens voorspellingen ten aanzien van de herbouw van de Tempel in Jeruzalem vervuld zullen zijn, de gelovige Christenen definitief en met terugwerkende kracht ten Hemel opgenomen zal doen worden. Anderen zullen eeuwig in de Hel moeten zuchten.
Neoconservatieven geloven daar natuurlijk geen barst van, maar in hun lijfblad, The Weekly Standard (in Nederland geïmiteerd door de “Dagelijkse Standaard”, maar die wordt nu juist beheerst door een bepaald soort gereformeerden, waarover een andere keer, HR), worden, onder vermijding van ideologische en theologische discussies, wekelijks adviezen en suggesties gegeven aan de leiding van de Amerikaanse Conservatieve Partij, hoe ze slim gebruik kunnen maken van deze “upsurge” van het “gewone volk”, de “echte Amerikanen”, om hogere politieke en economische doelstellingen zeker te stellen.
Na G.W. Bush, van wie naar verluidt de WS de enige lectuur was, is het uiteraard behoorlijk bergafwaarts gegaan met de neocons. Maar wat ons hier vooral interesseert, is de verhouding van hun werkneemster Ajaan Hirsi Ali tot hun gedachtegoed. (Het American Enterprise Institute wordt, anders dan de echt-conservatieve American Heritage Foundation, helemaal gecontroleerd door de neocons.)
Welnu, ik kan me niet aan de indruk onttrekken, dat Hirsi Ali’s omhelzing van het aristocratische denken der neocons iets “tribaals” heeft. Immers, Ajaan Hirsi Ali, toen ze op schandelijke manier ten volle was uitgebuit door de VVD en vernederd werd in verband met leugentjes over haar vluchtelingenstatus, hield een persconferentie, waarin ze trots verklaarde, dat zoiets een “Darod” nooit mocht worden aangedaan. (Den Haag, mei 2006). Wat is een Darod? De Darods zijn een Somalische stam die lang geleden uit Arabische verbanning terugkeerde naar het thuisland en aldaar (nog steeds) een adellijke status hebben. Op Amerikaanse Somalische websites maakt men zich nog altijd vrolijk over de Darods, die zich uitsluitend door steppe en woestijn voortbewogen, gedragen op de rug van ondergeschikten. Eén van de vroegere presidenten van een door het Westen en Ethiopië gesteunde regering zonder macht in Somalië, was dan ook een Darod. Maar: Oppassen! Er zijn zuidelijke- en noordelijke Darods. De eersten zijn anti-islamistische (maar moslim-gelovige) leden van de bourgeoisie in de zuidelijke steden van Somalië. De tweeden hebben een gebied in het Noorden in handen, waarover ze permanent strijden met de nog noordelijker protagonisten van Puntland, een feitelijk onafhankelijke staat ten Oosten van Djibouti op formeel Somalisch grondgebied. De machtspretentie van de Darod-clans lijkt onbewust overgeërfd door hun rebelse nakomeling Ajaan. Je vindt het terug in Ajaan’s artikel in de NRC. Het is een poging tot strategisch denken tegen de achtergrond van onuitgesproken doelstellingen. Zoals haar broodheren van de WS, poogt ze vanuit de hoogte van haar filosofische waarheid, adviezen te verkopen aan de Nederlandse gevestigde partijen, die in haar ogen nu voldoende “gek gemaakt” zijn door Wilders.
Strategisch doel van de neocons en de Israel-lobby AIPAC, is, Europa permanent te verzwakken door het aanstoken van een conflict met de Islam, vertegenwoordigd door immigranten en ook door de midden-oosterse vijanden van Israël. Een “collapse” (ineenstorting) van Europa zou goed uitkomen. Vandaar onzin-verhalen over de noodzaak voor christelijke Europeanen om meer kinderen te maken en zodoende de Agia Sophia in Constantinopel te ont-islamiseren. Het gebouw is in 1939 al door de Turkse overheid van zijn moskee-hoedanigheid ontdaan en functioneert tot de dag van vandaag als cultureel monument van zowel de christelijke- als de islam-geschiedenis.
Ajaan Hirsi Ali, haar neerzetten als tribaal-gestoorde persoon is niet bedoeld als demonisering. Anders dan Wilders, staat zij open voor de waarden van een moderne, vrijheidslievende samenleving. Ik ben nog altijd behept met een plaatsvervangende schaamte, als ik denk aan de manier waarop deze moedige vrouw verjaagd is geworden door de VVD-aanhangers die die andere appartementen in haar Haagse flatgebouw bewoonden. Met behulp van de rechter, nota bene!
Ik ben er dan ook trots op, dat linkse vrienden en kennissen, opgekomen zijn voor haar recht op een veilig tehuis in Nederland (tevergeefs). Zoals ik ook vind, dat, als de VVD niet wil betalen voor de brokken die ze met Hirsi Ali gemaakt heeft, de Nederlandse Staat Ajaan overal moet beschermen waar dat nodig is.
Het is, lijkt mij, van een fijnzinnige ironie, die je bij Wilders vergeefs zult zoeken, dat Ajaan in de NRC verklaart, dat ze ervan overtuigd is, dat zelfs de boze Wilders-kiezers zich radikaal anders zullen gedragen dan haar vroegere boze buren in Den Haag:
Maar ook de boze kiezers van Wilders moeten iets doen om te helpen. Om van de achterstandswijken af te komen, moeten islamitische en zwarte scholen moeten [sic!] worden gesloten. Een spreidingsbeleid zou wonderen doen. Als dat beleid wil werken, moeten de autochtone Nederlanders bereid zijn de deuren van hun scholen te openen voor de volgende generatie, zodat die kan worden geleerd de Nederlandse waarden te accepteren. Bovendien zou het helpen als ze bereid zouden zijn moslims, die uit de achterstandswijken worden overgeplaatst, als hun buren te aanvaarden, zodat ze hen kunnen helpen veel sneller te assimileren.
Achterstandswijken hebben natuurlijk niets te maken met de Islam. Er is gewoon een overschot aan stadsbewoners met weinig economische kansen. Dat kun je overal zien, islam of niet (denk aan Tsjechië, Slowakije, Hongarije – waar in plaats van de -afwezige- moslims zigeuners en joden (HU: Jobbik) de schuld krijgen. “Spreidingsbeleid”: Er is niets tegen, als immigranten of ethnisch-culturele groepen een of twee generaties lang samenwonen en elkaar stimuleren tot emancipatie. Zo is het steeds weer gelukt in de VS (Joden in New Jersey, Italianen in New York, Ieren in Boston, Afro-Americans in Chicago, Latinos in Los Angeles). Het weren van bepaalde bevolkingsgroepen uit delen van de stad, zoals via de “Rotterdam-Wet”, die inkomenscriteria hanteert en etnische discriminatie rechtvaardigt, is een garantie voor het opkomen van racisme. “Aanvaarding als buren” die “geholpen moeten worden om ’snel’ te assimileren”: Als de “eigen” elite-groep van Hirsi Ali’s buren in haar Haagse flatgebouw (met koopwoningen) al alles heeft gedaan (en met succes) om, wegens de dreigende “waardedaling” van hun bezit een kennelijk totaal “geassimileerde” medebewoonster te verjagen, hoe kan Ajaan dan serieus veronderstellen, dat “ongeassimileerde” moslims liefderijk begeleid zouden worden door banggemaakte autochtonen? Ik mag die hautaine ironie van Hirsi Ali wel. Ik zou alleen nooit in een land willen wonen waar zij en haar neoconservatieve suprematisten het voor het zeggen hebben.
.*) Maar in de halve eeuw die aan de Duitse bezetting voorafging, vond een echte wederzijdse integratie plaats. Die had te maken met sociale en culturele emancipatie. Van twee kanten. De bijbelse wortels van het onderling wantrouwen speelden nauwelijks meer een rol. Die werden pas weer uit de kast gehaald door de bezetters en hun handlangers.
: 
