24 september 2012
Wie in het duister wandelt, heeft geen schaduw om overheen te springen
25 november 2010
Waarom zouden GL en de PvdA niet fuseren?
De opvattingen van GL en die van de PvdA zijn echt niet zo verschillend. Ze zouden samen in de 2e kamer een blok kunnen vormen dat sterker is dan dat van de VVD. Dat is mooi meegenomen, vind ik.
29 september 2010
Wilders schaft meteen ook maar even de rol van de oppositie af
Hij bedoelt natuurlijk: "in het centrum van de MACHT".
Maar dat zeg je niet, in Nederland.
Nederland is namelijk nog steeds een parlementaire democratie. De macht is er tamelijk evenwichtig verdeeld over justitie, parlement en uitvoerende macht. Net zoals in Israël of de VS.
Als Rutte inderdaad minister-president wordt, zal hij dan ook zeker niet van de traditie afwijken en net als Obama zeggen, dat hij de MP van ALLE Nederlanders wil zijn.
Dat is natuurlijk wel wat lastig voor hem, nadat hij zijn domme uitspraak over rechts Nederland dat zich de vingers gaat aflikken bij het komende coalitie-akkoord, heeft gedaan. De man heeft duidelijk geen "Fingerspitzengefühl". Maar wie weet, al likkend, komt dat er toch een beetje.
Maar Wilders zet meteen de toon. Hij doet mee, zegt hij, om de helft van de Nederlandse kiezers, als het kan, vier jaar lang monddood te maken:
De PVV-leider merkte op dat het akkoord betekent dat „links niet veel te vertellen zal hebben”. „Geen Cohen, Halsema of Pechtold. Dat is goed voor Nederland.”Stel je eens voor, wat Wilders zou hebben gezegd, als Verhagen namens een centrum-coalitie zou hebben herhaald, wat hij dit voorjaar als CDA-minister van Buitenlandse Zaken nog in Nijmegen zei:
"Dit centrumkabinet betekent, dat Wilders en zijn PVV niet langer de belangen van Nederland kunnen schaden."Het huis zou te klein zijn geweest: "1,5 miljoen stemmers genegeerd!" En de hele riedel.
Wat Klink voorspelde, namelijk dat VVD en CDA dagwerk zouden krijgen aan het tegenspreken van Wilders' interpretaties van het kabinetsbeleid, wordt al één minuut na het sluiten van de ontwerp-akkoorden duidelijk.
Maar Klink ging er nog vanuit, dat CDA en VVD eraan hechten, om hun eigen principes te verdedigen.
Ik denk dat hij zich daarin vergiste.
Verhagen en Rutte laten zich gewillig meesleuren in de definitie van Wilders. Ze geven hun naam niet aan een "rechts" kabinet, maar aan een "anti-links" kabinet.
De demonisering van democratisch gekozen en - gecontroleerde volksvertegenwoordigers als zijnde "slecht" voor Nederland zal hun een zorg wezen, zolang ze maar hun namen aan het kabinet mogen geven.
Twee bruine beren, die broodjes smeren.
Aan één kant.
Oh, het was een wonder!
Wàt die beren smeren konden!
- Sent using Google Toolbar"
08 september 2010
Tjeenk moet bruine vingeraflikkers weer tafelmanieren leren.
![]() |
| (c) Krapuul.nl 2010 |
03 juni 2010
NL verkiezingen: Eindelijk een duidelijk debat. Cohen zet Rutte op z'n plaats.
Net zo als in 2002, bij de kamerverkiezingen na de moord op Pim Fortuijn, veel mensen op het laatste moment in het stemhokje besloten, om toch maar niet op de LPF-zonder-Pim te stemmen, maar op de man met wie Hij had willen regeren, Balkenende, zo zijn er nu velen, die ervoor terugschrikken, om op die gekke Wilders en zijn on-partij te stemmen en het dan maar op de schijnbare "vaste waarde" Rutte van de VVD houden.
Cohen toont nu aan, dat de belangen van de overgrote meerderjeid van die kiezers, bepaald niet bij de VVD in zijn huidige gedaante liggen, maar bij de PvdA, GL of de SP. D66, desnoods. Of de CU, voor wie het Christendom in de politiek niet loslaten wil.
Beter laat dan nooit.
Al komt er een tripartite VVD-PvdA-CDA van - alles is beter, dan een nieuwe Balkenende/Rutte-regering, met "gedoogsteun" van Wilders. Het zal verloren tijd zijn. Want echte doortastende, Thatcher-achtige maatregelen krijgen ze er toch niet door. En het PVV anti-Europa en Pro-oorlog program, zal alleen maar de Nederlandse positie in Europa en in de wereld verzwakken.
...
22 mei 2010
PRO BRUXSEL BLOG: Brussel moet zich bevrijden van elke communautaire inmenging van buitenaf
Brussel is België's weeskind. ProBruxsel heeft een helder en duidelijk program voor de a.s. verkiezingen:
Sticht een eigen gewestelijke "gemeenschap", die onderwijs, culturele zaken en persoonsbelastingen autonoom regelt.
Volstrekt realiseerbaar
, indien tenminste de grote Brusselse partijen zich emanciperen van hun regionalistische commandocentra in Wallonië en Vlaanderen!
Ziehier het programma:
Doordat we het failliet van een vergelijk tussen de Gemeenschappen hebben moeten constateren wordt Brussel nu gedwongen om zelf een fundamentele hervorming van de Belgische staat te eisen zodat ze over voldoende financiële middelen kan beschikken om de toekomst van haar bewoners en hun kinderen veilig te stellen. Er is voor het Brussels Gewest geen enkele reden meer om afhankelijk te blijven van zowel de Franse als Vlaamse Gemeenschap. Brussel moet nu eisen dat het zich op een onafhankelijke manier binnen het nieuwe België kan besturen.Bron:
Binnen het België van morgen zijn de enige entiteiten die moeten blijven bestaan de Gewesten. Indien die dat nodig achten kunnen ze, samen, over de bevoegdheden beslissen die toevertrouwd zouden moeten worden aan het federale niveau, dat op haar beurt de Staat op het Europese en internationale vlak zou vertegenwoordigen.
Brussel moet vrij zijn om, volledig onafhankelijk, alle culturele bevoegdheden, inclusief het onderwijs en de persoonsgebonden materies van haar bewoners, te beheren.
Brussel moet de vrijheid hebben om zelf te beslissen wat ze nodig acht om een goed beheer en administratie, gebaseerd op respect van eenieder en met gegarandeerde rechten voor alle minderheden uit te bouwen.
Brussel zou eindelijk vrij moeten zijn om een meertalig onderwijs te kunnen organiseren om zo de jongeren de beste kansen te geven binnen een internationale Stads-Gewest, een plek waar al decennia lang de Latijnse en Germaanse culturen elkaar ontmoeten en waar, meer recentelijk, ook de Europese en mondiale culturen elkaar tegenkomen.
Brussel moet de vrijheid hebben zelf personenbelasting te kunnen heffen op de plaats van tewerkstelling.
Brussel moet de vrijheid hebben haar mobiliteit op een adequate manier te beheren om zo een betere levenskwaliteit van zowel haar bewoners als haar bezoekers te garanderen, en wel door middel van het heffen van een stadstol, net zoals Londen en Stockholm reeds met succes hebben ingevoerd.
Brussel moet de mogelijkheden krijgen om, ten voordele van alle bewoners en bezoekers, een harmonieuze samenleving te organiseren. In samenwerking met haar buren moet Brussel, wederom in het belang van allen, de mobiliteit, veiligheid, ruimtelijke ordening en economische vernieuwing van haar hinterland kunnen beheren.
Pro Brussel wil, als Wallonië en Vlaanderen dat ook wensen, een gemeenschappelijke toekomst met de andere Gewesten opbouwen. Maar als deze wil er niet meer is, dan moet Brussel vrij zijn om, onafhankelijk, haar lot in eigen handen te nemen.
En om dit project voor een autonoom Brussel en dat voor de toekomst van België te verdedigen, heeft Pro Bruxsel besloten om een lijst van 22 Brusselse Nederlands- en Franstalige kandidaten voor te dragen voor de volgende verkiezingen om ook in het federale Parlement de stem van de Brusselaars te laten weerklinken.
PRO BRUXSEL BLOG: Brussel moet zich bevrijden van elke communautaire inmenging van buitenaf.
Ik ontwikkelde een dergelijk voorstel al in januari 2008: Stel je voor, dat de Brusselaars zelf een Gemeenschap stichtten? (De Lage Landen)
18 februari 2010
PVV-Den Haag over Kunst: Leugens en Misleiding!
Ik geloof van niet. Zou ook gek zijn geweest voor een partij die zo begaan is met het behoud van de Nederlandse cultuur!
Maar in zijn "Verkiezingspamflet" van 2 bladzijden voor de Haagse gemeenteraadsverkiezingen van 3 maart, beweert de PVV, dat gemeentesubsidies aan grote kunstinstellingen moeten worden afgeschaft, omdat dat elitaire hobbies zouden zijn, om de prijs van toegangskaartjes voor rijke mensen te drukken.
Lijkt prachtig, op het eerste gezicht. Maar ik zal hieronder uitleggen, waarom we hier te maken hebben met leugens, demagogie en waarom, als het idee zou worden uitgevoerd, het zou leiden tot verarming, grotere werkloosheid en minder geld voor de gemeente.
Hoe de PVV met de "waarheid" omgaat...
Het vervelende is, dat ik het niet over m'n morele en intellectuele hart kan verkrijgen, om eenvoudig terug te roepen: "Demagogische Leugens!" Ook al is dat maar al te waar.
Om niet te hoeven wachten totdat ik voor de rechter moet uitleggen met behulp van achttien getuigen, dat mijn kreet waar is, volgt hieronder het betoog.
Nemen we het Residentie-Orkest. Het residentie-orkest heeft een nationale en internationale functie. Die wordt op rijksniveau gesubsidieerd. Mèt steun van de PVV, dus.
Maar het is ook belangrijk, dat het orkest een plaatselijke functie behoudt in Den Haag. Dat is van economisch belang voor de stad. Waarover straks.
En het is ook van belang voor het amateuristisch muziekleven in Den Haag en omstreken. Immers, "lagere" en "hogere" kunst kunnen niet zonder elkaar. Een top-orkest met top-kunstenaars zet niet alleen een standaard voor de omgeving, maar speelt een grote rol bij overdracht van technieken, bij kleinere uitvoeringen en bij ondersteuning van, bij voorbeeld dans en ballet. Omgekeerd, kan zo een orkest alleen bloeien, als het mede wordt gevoed door een cultuurminnende omgeving. Wisselwerking dus.
De rol van gemeenten bij cultuursubsidies
Wat met dit laatste te maken heeft, wordt door de gemeente gesubsidieerd. Daardoor houdt de gemeente een vinger in de pap. Het orkest komt zo niet in de verleiding, om, bij voorbeeld aan de hand van z'n grote sponsors (bedrijven, zoals Shell), z'n plaatselijke verankering te gaan verwaarlozen.
Dat lijkt me een wijze arbeidsverdeling tussen rijk en gemeente. En die bestaat dank zij een goed oud Nederlands cultuureigen, namelijk de grote autonomie van gemeenten ten opzichte van de centrale staat.
Vergelijk dat bij voorbeeld eens met de Franse centralistische cultuur. Pas in de laatste decennia doet men daar veel moeite om de regio's en grote steden buiten Parijs in staat te stellen, om belangrijke musea, orkesten en toneelgezelschappen in huis te halen en plaatselijk te integreren. Zijn ze in Nederland en Duitsland komen afkijken. Tot zo ver het belang van de Nederlandse cultuur in Europa. Nu eens niet door de oubollige bril van de VOC en Michiel De Ruyter gezien.
En nu het geld.
Het is even goed opletten nu, want het geld, dat de gemeente Den Haag bijdraagt aan het R-O, komt niet uit de belastingcenten van de Hagenaars, maar uit het Gemeentefonds.
Het gemeentefonds verdeelt jaarlijks miljarden euros over de Nederlandse gemeenten. Het is verreweg hun belangrijkste inkomstenbron. Het wordt gevoed uit de rijksinkomsten, dus uit de belastingen van ons allemaal, plus andere rijksinkomsten, zoals die uit de gaswinning.
Grote gemeenten zoals Amsterdam, Rotterdam, Den Haag en Utrecht, die grote cultuur-instellingen van nationaal belang herbergen (musea, toneelgezelschappen, orkesten, enz.) krijgen via de ingewikkelde verdeelsleutels van het Gemeentefonds, extra geld om de plaatselijke rol ervan en de "cultuurspreiding" (optredens in de provincie) te ondersteunen. Uit dat extra geld, dat dus maar voor een klein, evenredig, gedeelte van de Haagse belastingbetalers afkomstig is, betaalt de gemeente Den Haag haar subsidies aan, bij voorbeeld, het Residentie-Orkest, het Nationaal Dans Theater en een serie musea.
PVV-idee: Dubbel, driedubbel VERLIES voor Den Haag!
Kortom: Als ooit Den Haag onder leiding van de PVV de subsidie aan het residentie-orkest zou afschaffen, zou de jaarlijkse uitkering van het Rijk aan Den Haag worden verlaagd. resultaat: Dubbel verlies!
a. De stimulerende functie van een top-orkest op het plaatselijke muziekleven gaat verloren.
b. De gemeente wordt armer in plaats van rijker.
En dan is er nog het economische effect (toerisme, aantrekkelijkheid voor buitenlandse ondernemingen, toeleveringsbedrijven, exploitatie gebouwen, enz.) van een kunstaanbod op internationaal niveau, dat in dat geval verloren zou gaan.
Daarover zijn in de afgelopen jaren overtuigende studies gemaakt: Elke euro die een gemeente, binnen redelijke grenzen, in kunst en cultuur steekt, levert een meervoud aan banen, economische activiteit en rechtstreekse bestellingen bij plaatselijke bedrijven op. Het geld gaat dus niet naar subsidies op toegangsbewijzen. Trouwens, is de PVV ook tegen de culturele jongerenpaspoorten, die (autochtone en allochtone!) jongeren tegen lage bedragen kennis laten maken met, bij voorbeeld, een residentie-orkest?
Kortom: Ofwel ze weten niet waarover ze het hebben, ofwel ze gebruiken BEWUST misleiding.
Ik kan het niet helpen, dat ik de PVV van het laatste verdenk.
BAH!
-----------
Krapuul.nl volgt kritisch en hardnekkig de morele en intellectuele vervuiling waarvoor Wilders en z'n PVV tegenwoordig symbool staan. (Feed in rechterkolom, vanaf vandaag).
Mederedakteur Berend Quest fileert het PVV-Verkiezingspamflet voor de Haagse gemeenteraadsverkiezingen in een aanbevolen artikel van heden. Zie dit stukje als een aanvulling daarop.
De auteur is oud-wethouder van Kunstzaken van Amsterdam en oud beleidsmedewerker van het Directoraat-generaal van het ministerie van BZK, waar het gemeentefonds wordt beheerd.
24 oktober 2009
Brussel: De Maddens-Doctrine (1)
(Overgenomen door Medium4You, Brussel, 26/10/09)
't Is al weer een tijd geleden, dat ik over mijn bedreigde stad schreef. M'n stukken zijn terug te vinden in de Bruxsel-collectie op HUIBSLOG [NL en FR]. Medium4You nam er ook een aantal van over.
Ik onderzocht een paar strategieën, die Brusselaars zouden kunnen aannemen, om hun regio in België als het ware "weer op de kaart te zetten". Dat is hard nodig, want de opeenvolgende "staatshervormingen" van 1977 tot heden, concentreerden zich op het "afkopen" van de Vlaams-nationale- en Franskiljonse eisen, ten koste van het "federale" (i.e: het regerings-) niveau. Brussel, beperkt tot zijn 19 kleine stedelijke gemeenten, bleef daarin een "blinde vlek". In grote meerderheid Franstalig, wordt het stedelijk gebied omringd door het Gewest Vlaanderen. Dat laatste heeft niet echt een "Brussel-strategie", behalve dan de oprichting van een soort ijzeren gordijn rond de uitdijende stad, die 20% van het nationale product genereert.
Brussel meer dan ooit het kind van de belgische "staatshervorming"srekening...
In de afgelopen jaren, werd deze virtuele "scheidingsmuur" niet alleen gehandhaafd, maar zelfs verhoogd. Ik kreeg er voor het eerst mee te maken, toen in de negentiger jaren de "decreten-Peeters" (vernoemd naar de Vlaamse regionale minister, een sociaaldemocraat, van dat moment) de gemeentebesturen van - vaak in meerderheid Franstalige- - randgemeenten van de Brusselse agglomeratie die geografisch bij het Vlaamse Gewest horen, allerlei pesterige beperkingen oplegden bij het gebruik van de Franse taal in de communicatie met hun burgers. Argument: "Dan moeten ze eindelijk maar eens Nederlands leren...". Let wel, het gaat hier om Franstalige Brusselaars en (tijdelijke) immigranten die bij de Europese en internationale instellingen werken.
Hoewel ik alle begrip heb voor de historische frustraties van mijn Vlaamse taalgenoten, die eeuwenlang, tot in de zestiger jaren van de vorige eeuw, qua bevolkingsgroep achtergesteld werden door de Franstalige elites, vond (en vind ik nog steeds) dergelijke pesterijen ten koste van minderheden, absoluut niet kunnen. Wat is het verschil met de negentiende-eeuwse praktijken, die het spreken van Nederlands op de koer van Gentse gymnasia (lycea) verboden?
De Raad van Europa is het met me eens. Twee fact-finding commissies van die Raad kwamen tot dezelfde conclusie. En een veeg teken is, dat de Vlaamse regio nog steeds weigert, om het minderhedenstatuut van de Europese Unie te ondertekenen! Daardoor kan ook de Belgische staat dat niet doen. Maar wel braaf mee-kapittelen met de andere EU-staten, als de Turken, de Bosniërs of de Roemenen moeite hebben met datzelfde minderhedenstatuut!
Het onderschatte fenomeen Bart De Wever en zijn N-VA
Het bontst aan Vlaamse zijde, maakt het, opmerkelijk, niet eens het Vlaams Belang, maar het "N-VA" geheten politieke vehikel van neo-conservatief Bart de Wever. Deze would-be intellectueel steelt de show met uitspraken, als dat Brussel geen recht heeft op een eigen regio, omdat het "het product is van het Belgicisme". Dat laatste is, volgens een andere uitspraak van deze cynische politicus, het gevolg van de "ramp" van 1830. (In 1830 maakte België zich van het Koninkrijk der Nederlanden los door middel van een opstand, geleid door grotendeels verlichte Franstalige en Nederlandstalige geesten. HR). Wie 1830 een "ramp" noemt, ontkent de geschiedenis van dit land, ontkent de gemeenschappelijke identiteit van Walen, Brusselaars en Vlamingen. Een culturele identiteit, die wel degelijk bestaat. Bewijs: De al-Belgische Witte Marsen van de negentiger jaren naar aanleiding van het schandaal-Dutroux. En er is nog zoveel meer, waarvoor hier geen plaats is.Ik ga op de rücksichtslose opvattingen van de heer De Wever in, niet omdat ik geloof, dat het België van "papa" nog een toekomst heeft. Maar zolang de Europese Unie nog een Unie van autonome Staten is, is dit land ertoe veroordeeld, als 27ste staat zijn rol als staat te vervullen, wil het niet telkens weer slachtoffer worden van zijn geringe omvang in het kader van de genadeloze Europese concurrentie tussen staatseconomieën, waarin het recht van de sterkste geldt. De energiesector wordt al genadeloos uitgebuit door het Franse Suez-concern. Belgische banken verdwijnen als sneeuw voor de zon: BBL werd ING (Nederlands). Tele2 (Vlaamse provider) werd Amerikaans. Fortis werd deels Frans, deels Nederlands. De heren De Wever weten heel goed, dat de Vlaamse onafhankelijke mini-staat die ze zeggen te willen, op deze markt, dit strijdtoneel, nog zwakker zal staan dan het huidige België. Maar dat kan hun niet schelen. Korte-termijn-spelletjes, zoals het kartel met de CD&V van de ongelukkige heer Leterme, hebben de voorkeur. De surrealistische Belgische niet-regeringsvorming in de jaren 2007-2008 is een voorbeeld van hoe de staart met de hond kwispelen kan. In casu: hoe de N-VA kartelpartner CD&V alle hoeken van de kamer liet zien, voordat ze zichzelf bekeerde tot de Maddens-doctrine.
Dr Folamour Strangelove Maddens' Untergangsphilosophie
Deze strategie gaat uit van een "Verelendungs"-scenario. Waar er in Vlaanderen geen meerderheid in zicht is voor een afscheiding van België, zeker niet, als men zich bewust wordt van de economische en politieke gevolgen daarvan, bepleit Professor Folamour (Strangelove) Maddens (what's in a name?) van de katholieke Vlaamse Universiteit van Leuven een stiekeme afbraakpolitiek van de centrale regering en dus ook (maar dat wordt niet gezegd) van het welzijn van de 1,2 miljoen Brusselse landgenoten, waaronder niet weinig Vlaamsche taalgenoten.
In een normaal land, zou het huis te klein zijn. Stel je voor: een Servische professor aan de universiteit van Banja Luka (Servisch Bosnië) ontwikkelt een plan, om door de Servische autonomie maximaal uit te buiten, de regering in Sarajevo machteloos te maken. De Belg Serge Brammertz, van het Haagse Joegoslavië-tribunaal, reserveert al vast een cel voor die man in de Scheveningse strafgevangenis!
Maar in België mag dat allemaal. En, tot mijn grote teleurstelling: sociaaldemocraten, de SP-A, doen hartelijk mee! Sinds deze zomer zitten ze samen met CD&V en N-VA in de Vlaamse gewestregering. Plannetjes maken, om een Vlaamse kinderbijslag, een Vlaamse zorgverzekering, en, -eerder-, een Vlaamse jobkorting in te voeren: Sociale ongelijkheid veroorzaken en verergeren! Want, bij voorbeeld, Nederlandstalige Brusselaars die belasting betalen onder andere aan de Nederlandstalige gemeenschap, kunne van die gunsten geen gebruik maken, of, alleen op aanvraag! Om maar te zwijgen van niet-NL-talige inwoners van Brussel die dagelijks samenwerken in de Brusselse instellingen met 240.000 Vlaamse pendelaars!!! Kunnen de Vlaamse socialisten het woord "so-li-da-ri-teit" nog spellen?
Het kostbare Belgische appeasement-systeem: Naar een staatsbankroet?
En waar komt, als men vragen mag, het geld daarvoor vandaan? Wel, in hun appeasement-ijver, hebben opeenvolgende nationale regeringen de Vlaamse regionale eisen afgekocht met extra geld en bevoegdheden, die vervolgens weer moesten worden gespiegeld met de Franstaligen (Walen). Al in het begin van de negentiger jaren, na het monetair Verdrag van Maastricht, werden opeenvolgende Belgische premiers (Martens, Dehaene, Verhofstadt) door hun collega's gewaarschuwd voor de ver boven de Maastricht-grens gestegen staatsschuld van België. In 1999 overtrof die nog de jaarlijkse bruto-inkomsten (meer dan 100%, terwijl de Maastricht-grens 60% bedraagt). De paarse Verhofstadt-regeringen van na 1999 konden alleen vooruitgang boeken, door staatsbezittingen te verkopen. De scheve financiële verdeling (kosten voor pensioenen, etc. voor de federale regering, maar veel inkomsten voor de regionale-) bleef bestaan.
En dan hebben we het eigenlijk alleen nog maar gehad over Vlaanderen. Maar wees gerust, er zijn nog andere boosdoeners!
Bijna al de Maddens-spelletjes gaan over de rug van Brussel...
Intussen, u zag het al, werd de regio Brussel het weeskind. De beide grote regio's Vlaanderen en Wallonië, hebben, elk in verschillende vorm, de ambitie om "samen" de blinde vlek "Brussel" te besturen. Wat moet er van het Belgische Weeskind worden, met zulke ruziënde Ouders? Gelukkig valt het arme kind nog voor een groot deel onder de zieltogende federale regering. Wat "gezamenlijk besturen" inhoudt, wordt echter al in de praktijk getoond door de "gezamenlijke" twee taalgemeenschappen in de CoCoF/V, die, buiten bevoegdheid van het Brusselse gekozen gewest, het onderwijs in de stad onveilig maken.
In een volstrekt ondoorzichtig institutioneel labyrint, beslissen (traag) volstrekt onbekende lieden, die nooit door mij gekozen zijn, over zoiets essentieels als het onderwijs aan mijn kind. Hoe zit dat? Als ik Belgisch, Nederlandstalig, staatsburger was, was ik bevoegd om te stemmen bij verkiezingen voor mijn gemeente, het Brussels Gewest en het nationaal parlement. Echter, het onderwijs is, evenals sociale uitkeringen, etc., een "personabele" aangelegenheid, die valt, niet onder gewesten, noch onder de centrale staat, maar onder (taal-) "gemeenschappen". Deze waren oorspronkelijk ingesteld, denk ik, om het gewestelijk gebieds-beheer (wegen, huizen, enz.) te scheiden van gemeenschappelijke belangen die niet met het gebied samenvallen. Maar al gauw zijn de "gemeenschappen", eerst in Vlaanderen, later in Wallonië Brussel-Frans, geannexeerd door de territoriale gewesten. Met als gevolg dat een niet door mij gestemd Vlaams gewest zich via gemeenschapsbevoegdheden inlaat met mijn sociale, culturele en onderwijs-belangen. Idem dito voor de Waalse kant.
Ik denk, dat een klacht bij het Europese Hof over deze surrealistische situatie, een goede kans zou maken om te worden gehonoreerd. Ik betaal belasting, en dan geldt: "no taxation without representation", is het niet?
Maar goed, terug naar professor Maddelove from Louvain. Zijn "strategie", openlijk en serieus besproken in de pers, betekent niet alleen een "uithongeren" van de nationale staat, maar ook: het uithongeren en afknijpen van de 1,2 miljoen Brusselse landgenoten, die niet, of onder onmogelijke voorwaarden, mogen profiteren van de Vlaamse manna. En al helemaal niet als ze Franstalig zijn. Kortom: Wallonië houdt het wel uit, onder de Vlaamse wurggreep, maar de nationale regering, de nationale belangen (defensie, buitenlandse zaken, Europapolitiek) en de agglomeratie Brussel, gaan de Verelendung in!
Zoals ik al aangaf, geloof ik niet in een herstel van het oude België. Enig alternatief is de mobilisering van de Brusselaars en hun bondgenoten zelf. Redelijke eis, is: volledige gewestbevoegdheden, inclusief tweetalige gemeenschapsbevoegdheden voor het Brussels Gewest. Tweede prioriteit: Uitbreiding van het Gewest met een goed deel van Vlaams- en Waals-Brabant. Maar eerste prioriteit eerst!
Pogingen to mobilisering en empowerment
Ik vond mijn ideeën voor een groot deel terug bij "proBruxsel" dat opkwam als partij bij de vorige gewestelijke verkiezingen. Veel verder dan ik het kon, werden problemen en oplossingen voor Brussel uitgewerkt (januari-mei 2009) in de "Staten-Generaal" van Brussel onder inspiratie van de onvolprezen tycoon Alain Deneef. De laatste werd beleefd aangehoord door de zittende politieke partijen. Die er verder niets zichtbaars mee deden. ProBruxsel nam naar mijn mening te snel de stap naar een politieke partij. De community-development werker in mij voelde aan, dat de woede onder Brusselaars groot-, maar de overeenstemming over wat te doen nog te gering is, om een beweging, een verandering binnen of buiten (of beide) de bestaande partij-afdelingen van Brussel te bewerkstelligen.
Mobiliseringsmodellen die kunnen werken voor Brussel...
Maar er is nog niets verloren! In deel 2 een excursie naar begin-zestiende eeuw, toen de Brusselse burgers weigerden om het Carnaval te beëindigen en de overheersing door de Bourgondische hertogen vanaf de Coudenberg bestreden.
Een model dat nog altijd kan werken...

12 mei 2009
Nederlandse Pensioenpartij?
Met Ben Bunders werd de Scholieren Pers Organisatie (SPO) gekoppeld aan louche uitgaansgelegenheden op het Leidseplein. Nagel werd na veroordeling door justitie begeleid door PvdA-prominent xxx, gevestigd te Driebergen. Sindsdien heeft Jan niet alleen de partij, maar ook de populistische wereld ernaast, onveilig gemaakt. De grote coup met Pim Fortuyn in 2002 is jammerlijk mislukt. Ongelofelijk, dat Jan Nagel het nog eens een keer mag proberen. Met het volgende:
AMSTERDAM - Jan Nagel denkt erover een nieuwe politieke partij op te richten. Aanleiding vormt zijn onvrede over de wijze waarop de pensioenen, mede onder druk van de recessie, worden uitgehold.
En hij heeft uiteraard gelijk. Gepensioneerden en spaarders voor pensioen moeten zich WEREN.Ik denk er serieus over, om terug te keren naar mijn goeroe van weleer. Misschien moeten we populisten bestrijden met hun eigen middelen.
Dag Jan: Heb je nog een plekje voor mij op je lijst? Er moet nodig huisgehouden worden bij de investeerders van het ABP!
04 februari 2009
Een beschaving die zichzelf verzorgt (2)
03-02-2009
Oostelijk Middellandse Zee bekken: Wieg van beschavingEen beschaving is een geheel van arrangementen (Abram de Swaan), dat mensen in staat stelt om driften, instincten en slechte gewoonten te overstijgen. Arrangementen zijn cultureel. Ze zijn gebouwd op interpretaties en sublimaties van de natuur. Het vroegste beschavingselement, nog bijna instinctmatig, is de familie- en de stam-solidariteit. Het incest-taboe ligt eraan ten grondslag. Naar buiten toe, berust de familie-, clan- en stam-solidariteit, op partijkiezen en op jaloerse bewaking van eigen territoir, vrouwen en kinderen.
Religie als mystieke band
Arrangementen hebben van begin af aan een religieuze inhoud, omdat de zin ervan niet anders aan de stamleden te verklaren valt. De onuitsprekelijke god van het Oude testament is "jaloers": Hij kiest partij voor één bepaalde stam, of stammen. Alle dorpen en steden hadden zo'n eigen godenwereld. Dat is eigenlijk niet veranderd: Nog steeds hebben steden en andere instellingen hun eigen patroonheiligen. Voetbalclubs hun eigen symbolen.
Ergens bij horen, is blijkbaar een levensbehoefte. M'n kop eraf, als dat niet iets te maken heeft met de levensnoodzakelijke meute of roedel, waarin de primitieve mens zich moest voortbewegen, om te overleven.
Grenzen
Zoals meer dan een filosoof of socioloog heeft aangetoond, bestaat de stam- of nationale- gemeenschap bij de gratie van grenzen. Men heeft een eigen territoir nodig om zich veilig te voelen. Een gemeenschappelijke vijand, een vreemde die er niet bijhoort, is steeds weer nodig, om de roedel bijeen te houden. Wie braaf meedoet met zijn gemeenschap, wordt, eens, beloond met een plek in het koninkrijk der hemelen.
Anders dan gelovigen in een "clash of civilizations" denken, is de mens niet erfelijk belast met de genen van zijn culturele afkomst. Mensen kunnen zich, gelukkig, heel erg goed aanpassen aan hun omgeving. Dat komt, enerzijds, omdat de culturen en beschavingen van de wereld fundamenteel niet heel erg verschillend zijn. Anderzijds komt dat doordat mensen beschikken over een hoge mate van rationaliteit (denkvermogen). Robinson Crusoe overleeft op een obewoond eiland en in een onbekende natuur via zijn analytisch vermogen. De Europese emigrant in Amerika doet hetzelfde. De economische migranten die vanuit Afrika en het Midden-Oosten naar Europa komen, doen het niet anders.
Zorg voor zichzelf is zorg voor allen
Michel Foucault onderzocht op het laatst van zijn leven, hoe de mens in de klassieke oudheid ertoe kwam, om "voor zichzelf te zorgen". Het resultaat van de omgang op vrijwel gelijke voet van deze autonome, renaissancistische, mens met de godheden, was een hoge mate van onafhankelijkheid en verantwoordelijkheidsgevoel - voor zichzelf, maar: uitsluitend binnen een kleine elite.
De zich emanciperende massas aan het einde van de klassieke oudheid hadden meer nodig, dan een innerlijke dialoog. Ze omhelsden het verfijndere systeem van de monotheïstische godsdiensten. Kerkelijke instellingen doodden vrijwel elk initiatief als prijs voor geborgenheid. Dat heeft weinig met de religie zelf te maken (noch Jezus, noch Mohammed stichtten een kerk, dat deden hun navolgers). het was het resultaat van het wegvallen van de staat en van de wetten. Burgerschap, staatsburgerschap verloor zijn inhoud.
De terugkeer van de vrije mens
De beschaving ging er bijna aan onderdoor: De vroege Middeleeuwen zijn primitief, gewelddadig en a-cultureel. De indrukwekkende wedergeboorte van de beschaving, die "Renaissance" genoemd wordt, speelt zich af aan het einde van de Middeleeuwen en luidt in Europa de Nieuwe Tijd in. De Verlichting, begonnen in de Zeventiende eeuw (Spinoza, Descartes), zet zich voort in de Achttiende. Religieuze binding (religie betekent trouwens niets anders dan "band") neigt ernaar, te worden vervangen door als rationeel beschouwde relaties: de markt van Adam Smith, het sociale burgercontract van Rousseau, de klassensolidariteit van Karl Marx.
De ziekte van het totalitarisme
Maar, zoals onlangs nog weer door John Gray betoogd, dergelijke ideologieën hebben de sterke neiging om teleologisch te worden: gefixeerd op een eindtoestand, zoals ongecontroleerde markten waar een Onzichtbare Hand het geluk verzekert, verabsolutering van de saamhorigheid van de natie in een staat, en uitroeiing van bevolkingsklassen om een klassenloze maatschappij te bereiken. De ideologieën die uit de Verlichting komen, hebben de neiging om totalitair te worden. Ze rechtvaardigen de meest gruwelijke en inhumane daden. Daarin verschillen ze niets van een totalitaire kerk, die ook geen dissentie duldt.
Moet daarom de Verlichting verworpen worden? Helemaal niet! In de beschavingen die overal ter wereld zijn opgebouwd, in China, in India, in Perzië en in Europa, bestaan ook belangrijke elementen die het mogelijk maken, om uit te stijgen boven ideologische systemen, religieuze eigenaardigheden en mechanische (markt-) wereldbeelden.
De wereldbeschaving bestaat al
Er is een wereldbeschaving, die tot uitdrukking komt in het Handvest van de Verenigde Naties (1945).
Uitgaande de Amerikaanse Constitutie van de vrijmetselaars-founding fathers en die van de Franse revolutionairen, worden eenvoudige waarheden vastgelegd, zoals die, dat ieder gelijk en vrij wordt geboren. Wat ontbreekt, excusez du peu, is het grootste deel van wat nodig is voor een effectieve toepassing van die grondregels. Met name ontbreekt een regulering van de wijze waarop we met zijn allen meer geluk kunnen nastreven, zonder anderen ongelukkig te maken (US Constitution, 1787), of, anders gezegd, van de "Broederschap" van de franse revolutie (1789) die op gelijke hoogte zou moeten staan met Vrijheid en Gelijkheid.
Moed
In beginsel, hebben we al een beschaving die voor zichzelf zorgen kan. Solidariteit en verantwoordelijkheid vragen om moed, om ze te organiseren en, zo nodig, af te dwingen.
Dat is wat nu nodig is: Moed, om impopulaire dingen bij de naam te noemen. Onverantwoordelijken verantwoording laten afleggen. Zorg om de ander. Verantwoordelijkheid nemen, niet alleen voor de eigen stam, het eigen volk, de eigen kerk, de eigen natie, maar voor iedereen.
......
21 januari 2009
Smartegeld Oulematou geen probleem: Verleen ambtshalve verblijfsvergunning!
Verleen ambtshalve, aan de door racistenhand in Antwerpen vermoorde mevrouw Oulematou Niangadou, met terugwerkende kracht een verlengde verblijfsvergunning!
Of ontbreekt het ergens aan de WIL om te zeggen: "Yes, We Can"?
De voorlopige schadevergoeding die in 2008 door de Antwerpse rechter werd toegekend aan de nabestaanden van één van de slachtoffers van de racistische moordenaar Hans van Temsche, bleek plotseling niet uitgekeerd te kunnen worden, omdat de verblijfsvergunning van de vrouw verlopen was op het moment van de moord.
Oulematou Niangadou, 24 jaar, was de uit Mali afkomstige oppas (nounou) van een klein Antwerps meisje, dat door Hans trouwens ook werd doodgeschoten.
"Regels zijn regels" (of woorden van gelijke strekking), zei de (nieuwe) minister van justitie van België aanvankelijk. Maar toen de protesten uit de samenleving aanzwollen, werd gauwgauw een wetswijziging beloofd. Maar wel tegen het jaar 2011...
Dat zal voor de nabestaanden van Oulematou niets meer uitmaken, vrees ik. Ik denk vooral aan het in Mali achtergebleven kleine dochtertje van Oulematou.
Maar er is iets wat ik niet begrijp. Als men in België echt iets wil, wat formeel niet door de beugel lijkt te kunnen, als men het ècht wil, - nou dan vinden we altijd wel een meer of minder fraaie oplossing. Denk aan koning Boudewijn, die voor één dag aftrad, om iemand anders de abortuswetgeving te laten ondertekenen, en toch koning te blijven.
Als we werkelijk iets willen, nou, dan zijn we "débrouillards", dan vinden we er wel wat op.
Daarom begrijp ik niet, waarom niemand in Brussel op het idee gekomen is, om aan Oulematou posthuum "ambtshalve" een verlenging van haar verblijfsvergunning met terugwerkende kracht te verlenen. Is misschien nieuw, maar zeker niet verboden. Zo gepiept, desnoods via Koninklijk Besluit. Nergens de wet overtreden. Iedereen blij, behalve natuurlijk het Vlaams Belang. Maar ik betwijfel, of die het aandurven, om hiertegen bezwaar te maken bij de Raad van State.
Mooier nog zou het zijn, als haar het staatsburgerschap posthuum werd toegekend, of, nog beter: een ere-staatsburgerschap, zoals aan generaal Patton werd gegeven in 1944.
Maar ik wil niet te hebberig overkomen.
Belgische regering: Waar een Wil is is een Weg! Op deze 20ste januari geldt: Yes, we can!
Of, -bang vermoeden-, ontbrak misschien toch ergens de wil een beetje?
--------
Crossposted in HUIBSLOG
Opgedragen aan collega-blogger Ben Willems uit Leuven, die me elke dag ten goede en ten kwade inspireert...
24 december 2008
Integratienota van PvdA-bestuur: Burokratische bezweringsformule
De tekenen stapelden zich op, de laatste maanden. Partijleider Bos vroeg zijn volgelingen, minder op de "toon" van Wilders cum suis te letten, en harder te zijn over de "inhoud" van de cultuurstrijd met de immigratie. Er was de afdanking van integratieminister Vogelaar, hier meermaals besproken. Vlak daarop de notitie van PvdA-kamerlid Dijsselbloem. De eerste beleidsdaden van Vogelaar's opvolger Eberhard van der Laan wezen ook in de richting van verharding van de standpunten.
Nu is er een partijbestuursstandpunt van 18 pagina's, waarover in maart 2009 een partijcongres zich moet uitspreken. De nieuwe partijvoorzitster Lilliane Ploumen is in de media naar voren geschoven, om de voornemens van de partij toe te lichten.
(PvdA-partijvoorzitster Lilliane Ploumen, foto NRC, source)
Het is naar mijn mening een fout gebaar, op een fout moment, maar als je de tekst rustig bekijkt, is er inhoudelijk weinig mis mee. Alleen jammer, dat er zo weinig inhoud in zit. Daarom is het begrijpelijk, dat de media en het publiek vooral kijken naar de betekenis van het gebaar en het moment. Beide zijn rampzalig.
De lege tolerantie
Een centraal onderdeel van het historische Nederlandse erfgoed, ook wel met "cultuur" omschreven, is datgene wat ooit treffend is omschreven als "lege tolerantie". In de inleiding van de nieuwe partijbestuursnota Verdeeld verleden, gedeelde toekomst wordt die aardig gekarakteriseerd:
Lange tijd hebben oorspronkelijke Nederlanders en nieuwe Nederlanders elkaar grotendeels vermeden.
Integratie was een zaak van tolerantie en uiteindelijk zou het dan allemaal vanzelf wel goed komen. In de praktijk betekende die tolerantie vooral wegkijken bij problemen. De gevoelens van verlies en onbehagen werden weggestopt.
En, eerlijk is eerlijk, die gevoelens werden ook niet erkend door de overheid en de politiek. Pas toen mensen die gevoelens uitschreeuwden werd er geluisterd – pas toen Pim Fortuyn ze verwoordde, kwam het conflict waar mensen elke dag mee te maken hadden, nadrukkelijk op de politieke agenda.
De aanpak van de nota, zoals blijkt uit de titel, is radikaal anders dan die van de xenofoben. De Wildersen en de Verdonks willen niet weten van een gedeelde toekomst. Ze houden de illusie in stand, dat de tegenwoordige toestand slechts een bange droom zal blijken te zijn geweest, als we de immigranten kunnen terugsturen of minstens apart zetten als tweederangs burgers.
Dat is op zich positief. Maar op de invulling die de nota geeft van zo een realistisch beleid, valt nog heel wat aan te merken, zoals verderop zal blijken.
Het eervol vermelden van Pim Fortuyn in het tweede deel van het citaat, brengt de afscheidsbrief van Vogelaar in herinnering, die immers verklaarde, dat het partijbestuur van de PvdA blijft steken bij Fortuyn. Inderdaad gaat de nota hier twee keer in de fout.
In de eerste plaats is het jaar 2008 niet het jaar 2001. Er is in de tussenliggende jaren werkelijk meer dan genoeg ingehakt op hypocriete immigrantenknuffelarij en meer dan genoeg de schuld voor de -zogezegd- mislukte integratie verlegd naar minderheden in het algemeen, hun organisaties, hun "cultuur" en hun veronderstelde neiging tot slachtofferschap.
Een natie van kankeraars en immer verongelijkten, zou dit laatste eerder hebben moeten begroeten als een blijk van verregaande acculturatie met de nederlandse cultuur en eigenaardigheden bij de minderheden. Maar dit terzijde.
Vogelaar heeft dus gelijk, als ze zegt, dat er niet zozeer nood is aan een late adoptie van het warrige "gedachtengoed" van Fortuyn, als wel aan een aantal concrete handvatten, om de emancipatie van immigranten verder te bevorderen en bevolkingsgroepen (bewoners van achterstandswijken) te ondersteunen bij het "delen" van de onvermijdelijke gezamenlijke toekomst.
In de tweede plaats, is de bewustwording van de verkeerde weg die de onderlinge aanpassing (dat is: integratie) insloeg, helemaal niet begonnen bij Pim Fortuyn. De vorig jaar overleden partijgenoot Henk Molleman pakte het integratiebeleid al in 1979, als directeur Minderhedenbeleid op het Ministerie van Binnenlandse Zaken, niet meer aan als een welzijns-probleem, maar als een keiharde poging tot grondige omvorming van overheidsingrijpen in situaties waarin etnische spanningen de cumulatie van achterstandsproblemen dreigden te verergeren. Ondergetekende heeft zelf in belangrijke mate, als medewerker van Molleman in de tachtiger jaren, daaraan bijgedragen als verantwoordelijke voor het Achterstandsgebiedenbeleid. De poging stuitte op tegenwerking in het overheidsapparaat (ministeries en stedelijke beleidsafdelingen wilden niet meewerken aan de noodzakelijke gebiedsgerichte integrale aanpak), maar kon, daar waar gemeentelijke gekozenen en projectleiders de kansen oppakten, toch aantonen, dat je met immigranten en oorspronkelijke bewoners samen een heel eind kunt komen.
De economische recessie hielp natuurlijk ook niet mee. Uiteindelijk werd in 1990 de Molleman-aanpak afgeschoten door een WRR-commissie onder leiding van CDA-prominent Wil Albeda.
Het onderscheid "allochtonen-autochtonen" werd ingevoerd. De overheid moest "op afstand" en, in plaats van gezamenlijk integrerende en emanciperende bevolkingsgroepen, werden "allochtonen" apart gezet als voorwerp van beleid.
Het eerste signaal vanuit de politiek over (tegen) integratie, kwam trouwens ook niet van Fortuyn (hoewel beschermeling van Albeda), maar van Frits Bolkestein, die vanuit Zwitserland, ik meen in 1991, ex cathedra vaststelde, dat de "moslim-cultuur" onverenigbaar zou zijn met de "westerse waarden". Een paar jaar later was er dan nog (het huidige PvdA-kamerlid) Paul Scheffer, die de schuld voor het immigratie-"drama" voluit legde bij cultuur en karakter van de moslim-immigranten. En natuurlijk bij de te softe beleidsmakers.
Te veel eer voor Pim dus. Hij was niet de eerste, noch de beste. En zijn gedachtengoed is lang voorbij de versheidsdatum.
Verderop (blz. 2) erkent het partijbestuur dat impliciet ook zelf in een passage die van groot begrip getuigt voor de problemen van immigranten in die onduidelijke en onvoorspelbare Nederlandse samenleving:
Nu het debat, het conflict, zo scherp wordt aangezet, hebben veel migranten en kinderen van migranten die hier al jaren wonen, de indruk dat ze meer dan ooit worden afgerekend op hun achternaam, huidskleur, afkomst of geloof. Hoe kun je je nog langer Nederlander voelen als anderen je steeds als allochtoon zien? Of als potentiële potenrammer, vrouwenbesnijder of terrorist? Hoe kun je vertrouwen hebben in je toekomst als het uitmaakt of je solliciteert met een verzonnen Nederlandse achternaam of met je eigen achternaam? Van Nederlander word je weer allochtoon in eigen land. “Tot 2001 voelde ik me Nederlander maar nu wordt ik niet meer zo gezien. Terwijl ík niet ben veranderd wordt er wel anders naar mij gekeken”, is dan een pijnlijke constatering.
Al die verschillende gevoelens - van verlies, onbehagen en onrechtvaardigheid - komen bijeen in het integratievraagstuk. De uitdaging is duidelijk. Na de fases van vermijding en conflict hoort het te gaan om acceptatie. En acceptatie kan niet zonder perspectief.
Perspectief. Helaas is het perspectief dat de nota biedt, niet een perspectief van empowerment voor de betrokken groepen mensen, grondslag van emancipatie, zelfbewustzijn edn echte verdraagzaamheid.
Wat dat betreft, had men misschien toch eens naar een merkwaardig hoofdstuk in het voorlaatste boek van Pim Fortuyn moeten kijken. Gewoonlijk kankert en tiert hij over vaderlandsloze sociaaldemocraten, criminele culturen en belemmeringen van de vrije marktwerking. Maar hier verandert de toon plotseling, alsof hij onze regeringsnota "Buitenkans" (grondslag van het achterstandsgebiedenbeleid, zie boven) uit 1984 gelezen heeft. Fortuyn zingt de lof van een wijksgewijze aanpak, in projectvorm, geïntegreerd over alle beleidsvelden, met inspraak en participatie van alle bewoners. Precies datgene ook, waarde partijgenoten, waar de afgeserveerde Vogelaar zich zo voor inzette met haar kracht-, respectievelijk pracht-wijken!
Maar van een dergelijke intensieve, dicht bij de mensen staande opbouw van geloofwaardig perspectief ("Change we can believe in" - Obama was niet voor niets oorspronkelijk opbouwwerker) is in de partijbestuursnota geen sprake.
Het is geen perspectief voor de betrokken mensen, maar een "beleidsperspectief": De kern van de nota is het in drie stukken hakken van de weg naar integratie (onderlinge verdraagzaamheid). De NRC vat het als volgt samen:
[..] Stap één: verbieden. Twee: confronteren, ofwel „het benoemen en actief verdedigen van waarden”. En alleen als opties één en twee niet mogelijk zijn, niet gepast of geen soelaas bieden, dan volgt de laatste mogelijkheid: tolereren. „Het grote verschil met vroeger”, zegt Kamerlid Jeroen Dijsselbloem (PvdA), een van de auteurs, „is dat we niet beginnen met het verzinnen van argumenten om de derde strategie te rechtvaardigen. Eerst moeten de andere stappen zijn doorlopen, alvorens je iets tolereert.”
Onzinniger herindeling van de wereld is zelden vertoond. 't Is een nauwelijks verhulde bureaucratische rekstokoefening, om het verdraagzaamheidsdebat niet te hoeven voeren. Alsof je in stap één je nieuwe wetten en regels niet zou moeten toetsen aan wat qua aantasting van de vrijheid van anderen wel en niet door de beugel kan (dus aan wat tolereerbaar is)! En blijven we ook steken bij stap één, het verbieden, als de handhaving, zoals meestal het geval is, problemen oplevert?
En dan stap twee, waarom zijn waarden plotseling "confronterend"? Een abstract debat over waarden heeft inderdaad geen enkele zin. Als er problemen tussen bevolkingsgroepen zijn, volgt vaak een al dan niet terecht beroep op "eigen" waarden en normen. Als men dan "confronterend" gaat roepen:"Mijn waarden en normen zijn superieur, want ze behoren tot onze Nederlandse "Leitkultur" en ze zijn gepokt en gemazeld in de Verlichting, die jullie (moslims) niet hebben gehad", ja, dan kun je een verhelderende dialoog wel op je buik schrijven. Trouwens, één van de grote verworvenheden van diezelfde Verlichting is nu juist religieuze verdraagzaamheid. Een Verlichting die het heeft klaargespeeld, om min of meer met christelijke religieuze geborneerdheid af te rekenen en de godsdienst grotendeels naar het privédomein heeft verbannen, die zou in gevaar komen, als hetzelfde met delen van de Islam moet worden uitgediscussiëerd?
In de praktijk van het leven, zijn natuurlijk alle drie "stappen" tegelijk aan de orde. En nog een paar meer, die met emancipatie te maken hebben. Een sociaaldemocratische partij die zichzelf respecteert, zou dat hardop moeten durven zeggen. Er is geen gemakkelijke weg naar "integratie". In plaats van bij het ministerie van justitie ("verbieden") te beginnen, voordat over de rest kan worden gesproken, moet men de wijken en buurten in, om onderling samenhangende problemen samen met betrokkenen op te lossen. Het lijkt wel, alsof dit een poging is om de "Zwarte Piet" van de interetnische ergernissen bijtijds naar justitieminister Hirsch ballin (CDA) toe te spelen.
Aan de 'lokale politici', de PvdA-wethouders en burgemeesters dus, zou door deze drieslag 'houvast' geboden worden. Dat zou helaas wel eens waar kunnen zijn voor die lokale politici, die argumenten zoeken, om zich aan hun verantwoordelijkheid te onttrekken. "Eerst wetten en regels maken om te verbieden (justitie), dan de politie om ze te handhaven (justitie en de korpsburgemeester). Wat er dan nog nodig is, zien we wel...", zouden deze lieden kunnen redeneren. Lastig om duidelijk te maken aan goed geïntegreerde minderheden en bewoners van probleembuurten. Daarom staan er wat slecht doordachte demagogische voornemens in de nota die de schijn moeten wekken, dat er hard gewerkt wordt. Daarover een volgende keer.
Intussen ken ik een hele serie Nederlandse lokale bestuurders en hun medewerkers, met name ook van de Partij van de Arbeid, die dagelijks keihard werken aan datgene, wat alleen de grondslag kan zijn voor emancipatie en integratie. Ik hoop, dat die hun mond open zullen doen in het komende debat. Ze kunnen dit ongelukkige partijbestuursinitiatief missen als kiespijn.
Technorati Tags: Netherlands, immigration, ethnic integration, tolerance
24 september 2008
In 't Verdonkhoekje: Een TON uit Cyprus

Ik begroet een ex mede-PSP-lid (Vrij Nederland van deze week, Nova 23.9). Daar is nix mis mee. Iedereen heeft recht op zijn jeugdzonden. Ik doe niet mee met de McCarthyistische jacht op vroegere activisten, zoals die op de arme Groen-Links parlementariër onlangs. Maar je moet er wel voor uit durven komen...
Erger is natuurlijk, dat Rita zich laat betalen door de vastgoed-maffia, en, naar nu blijkt (Netwerk, 23/9, NL publieke tv-uitzending) met zwart geld uit Cyprus (100.000 euros). En door Big-Brother tycoon John de Mol (35.000).
In DLL (juni) onthulden we al, hoe dat werkt bij Verdonk haar partij Trots Op Nederland (TON). Sponsorbelangen vinden onmiddellijk hun weg naar de "partij"-standpunten, net zoals bij wijlen de LPF van Pim Fortuyn.
Het is hoog tijd dat de wetgever paal en perk stelt aan de financiering van politieke partijen door marktpartijen. Voorstellen liggen bij de Tweede Kamer. Nederland mag niet achterblijven bij Duitsland, België, Engeland en Frankrijk. Een bananenrepubliek ligt vlak om de hoek!
Het is niet alles GOUD wat er blinkt...
Het serieuze Financieele Dagblad bericht (24/9):
Voor Sinke, zie het geciteerde DLL-artikel. Mr. Ed werd door de andere adviseur, Pim Fortuyn's Kay van der Linde eruit gewerkt, en neemt nu blijkbaar wraak, door interne stukken te lekken. Dat is, waar ik onze rechtse vrienden zo waardeer: Ze laten geen middel onbetuigd, om "chaos" te scheppen. En mensen zoals ik hoeven haast niets te doen, om vrijelijk te putten uit de ... beerput.Ondernemers en vastgoedbaronnen sponsoren Rita Verdonk
24 september 2008, 11:37 uur | FD.nlTrots op Nederland van Rita Verdonk wordt gesponsord door bekende ondernemers en vastgoedbaronnen.
< Rita Verdonk met Hoed bij opening Staten-Generaal in september. In navolging van koningin Beatrix, dragen de meeste vrouwelijke parlementariërs bij deze gelegenheid extravagante hoeden, ongeveer zoals bij de paardenrennen in het Engelse Ascot. (foto FD, HR)
De groep is samen goed voor een sponsorbedrag van zeven ton. Verdonk betreurt dat de namen van haar donateurs nu op straat liggen.
Mediatycoon John de Mol (euro 35.000), makelaar Harry Mens (euro 25.000), zakenvrouw Sylvia Tóth (euro 10.000), vastgoedhandelaar Chris Thunnessen en ondernemer Willem Zegwaard (beiden euro 100.000) behoren tot de donateurs van Trots op Nederland van Rita Verdonk. [..]Een opvallende naam op de donateurslijst van Verdonk is die van een op Cyprus gevestigd bedrijf met de naam Pershore Holding. Volgens PvdA-lid en politicoloog André Krouwel is het aannemen van dit geld 'volkomen illegaal'. Rita Verdonk deed deze kritiek af als "Rita pesten door de gevestigde orde".
Chaotisch
Makelaar Harry Mens steunt de partij van Verdonk met 25.000 euro. 'Toen Rita met haar partij begon, had ze geen gulden. Toen heb ik uit sympathie voor haar, vanuit mijn hart, haar dit bedrag gegeven', aldus Mens. De makelaar weet niet of hij weer snel geld aan Trots op Nederland zal schenken. 'Ik vind dat de partij zich nu wat chaotisch ontwikkelt en ik weet niet of mij dat wel past.'
Sylvia Tóth zei dinsdagavond in het tv-programma Pauw en Witteman dat de informatie over de donateurs is gelekt door Verdonks voormalige adviseur Ed Sinke. Tóth zei dit van Verdonk te hebben vernomen. [..]
Het wordt wat serieuzer, als kapitaalkrachtige ondernemers als John de Mol (milliardair na de overname van zijn onderneming door het Spaanse Telefonica), de vastgoed-tycoon Thunnessen en de (nog) onbekende schenker die zich achter de Pershore Holding op Cyprus verschuilt, in beeld komen. Dat is andere koek dan de Haagse vastgoedspeculanten Reichman & Rommelaar (!), die door Ed Sinke aan Rita gekoppeld werden!
Zwart goud witgewassen...
Het is helaas vaste prik geworden. De VVD werd (wordt) nog discreet gefinancierd door conservatieve ondernemers. Bij Pim Fortuyn (2001/2002) begon het. Pim voelde zich gedwongen, om zich te "prostitueren" bij Thunnessen en mindere goden in de vastgoedwereld. De LPF was binnen een jaar "eigendom" van Thunnessen, die zijn concurrenten, zoals Harry Mens, eruit werkte in perfecte maffia-stijl. Ook de "Mosten" (het echtpaar Most) moest eraan geloven. Nu hebben de gieren zich op de TON van Rita gestort.
Nederland ver achter bij Europese partners...
In vrijwel alle beschaafde democratieën is de partijfinanciering strikt aan banden gelegd. In Frankrijk, in België, in Engeland en in Duitsland mogen investeringsvehikels van het casino-kapitalisme absoluut niet meedoen aan de verkiezingen. In België is het zelfs verboden aan de (gekozen) burgemeesters, om in de aanloop naar verkiezingen "informatiebulletins" naar de kiezers te sturen op gemeentekosten. In Duitsland werd het ikoon Helmut Kohl feitelijk van verdere ambities uitgesloten, nadat occulte partijfinanciering werd vastgesteld.
Maar in Nederland?
Bij referenda, wordt vrolijk sponsorgeld ingezet tegen democratisch genomen gemeenteraadsbesluiten (Amsterdam, Zeeburg). De gemeente moet dan belastinggeld inzetten daartegen.
Daaraan dient een eind te komen!
En wie vindt uit, wie er zit achter de "Cyprische" Pershore Holding? Een google search geeft geen resultaat. Louche!
06 augustus 2008
België: Franstaligen "immigranten" in hun eigen land?
In de Belgische discussie over "staatshervorming", die nu al meer dan een jaar het land verlamt, is op 1 augustus een grens overschreden. Een Vlaams-nationalistische "kartel"-bondgenoot van de regeringspartij der Vlaamse christendemocraten bestempelde Franstalige Belgen, die toevallig in de Vlaamse regio wonen als "immigranten", die "net als Turken en Marokkanen", verplicht zouden moeten worden tot integreren.Het is hoog tijd, om dergelijke ethnic cleansing-fantasieën grondig af te wijzen. De geschiedenis leert, dat je daar niet te lang mee moet wachten...
Even een klein inleidinkje voor onze Nederlandse lezers:
De heer Bart de Wever is voorzitter van de partij NV-A, één van de opvolgers van de Vlaamse "Volksunie". De VU was lange tijd de belichaming van het Vlaamse nationalisme, maar paste zich later stap voor stap aan, naarmate terechte Vlaamse eisen binnen de Belgische staat werden ingewilligd. Haar rol werd op "moderne" wijze overgenomen door het "Vlaams Belang" van Filip De Winter c.s. Deze laatste beweging combineert Vlaams extremisme met xenophobie ten opzichte van immigranten. Bijna een kwart van de afgegeven stemmen in het Noorden van België komen bij deze partij terecht.
Het Vlaamse CDA, dat de naam "CD&V" draagt, was zo rond het jaar 2003 ten einde raad: Een tot dan toe succesvol "paars" regime had de eeuwige christendemocratische regeringspartij gemarginaliseerd. Er was hoge nood aan een nieuw profiel. Net zo min als het CDA in Nederland, werd zoiets aangetroffen in het Christendom. Aansluiting bij populistische propaganda bleek de juiste oplossing. Het CDA omarmde Pim Fortuyn. De CD&V deed hetzelfde met het Vlaams-extremisme-"soft" van het NV-A. Groot succes: Bij de verkiezingen van 2006 in Vlaanderen en die van 2007 voor het Belgische parlement, won de CD&V via haar kartel met de Vlaamsnationalisten afgetekend van de "paarse" partijen.
Sinds de verkiezingen van 10 juni 2007, houdt De Wever zijn grotere kartelgenoot in gijzeling. Of, misschien beter gezegd, Leterme en zijn CD&V laten zich met genoegen in gijzeling nemen, om zelf niet verantwoordelijk te worden gesteld voor de chaos die ze veroorzaken door het regeren op federaal niveau vrijwel geheel te saboteren.
Intussen krijgt genoemde Bart de Wever alle ruimte om zijn Vlaams-extremisme tot de uiterste consequentie bot te vieren.
Het meest recente staaltje daarvan vindt u hier:
Bron:
«Franstaligen zijn immigranten»
Voor de voorzitter van het NV-A, Bart de Wever, bestaat er geen franstalige minderheid in Vlaanderen, maar alleen « immigranten die zich moeten aanpassen ».
« Ik ben van mening, dat er geen franstalige minderheid is in Vlaanderen, alleen immigranten die zich moeten aanpassen. Dat wordt ook gevraagd van Marokkanen en Turken. We zeggen tegen hen ook niet: "Jullie zijn met velen , dus we maken van het Arabisch een officiële taal."Dat zou toch idioot zijn », verklaarde De Wever vanmorgen op de Belgische Franstalige radio, in antwoord op vragen van luisteraars.« Nergens ter wereld wordt er zo geredeneerd », vervolgde hij, terwijl hij ontkende dat hij een « intolerante persoon » genoemd mag worden.
« Iedereen is welkom in Vlaanderen. je kunt er gerust Frans blijven praten. Het enige wat wij willen, is dat de bestuurstaal Nederlands is », voegde de voorzitter van het NV-A eraan toe, waarbij hij eiste, dat nu eindelijk een einde moest komen aan "het kolonialisme" van Brussel ten opzichte van Vlaanderen.
[...]Wat Brussel betreft, "een historisch Vlaamse stad, die verfranst is", die stad is slechts het symbool van "de Belgische identiteit die men in de negentiende eeuw bedacht heeft", meent hij. En aangezien België "passé" is, moeten "de beide erfgenamen (het Vlaamse en Waalse gewest) zich met deze erfenis bezighouden", aldus weigerend, om het Brusselse Gewest als zodanig te erkennen.
(Volgens Belga)
Beste vrienden: Er is een grens aan wat we nog kunnen tolereren. Die grens is hier overschreden!
Anderstaligen verklaren tot "immigranten" die zich moeten "aanpassen" in hun eigen land, dat ruikt te veel naar "ethnic cleansing". Dat doet voor mij de deur dicht!In de Brusselse regio wonen een miljoen franstaligen, nederlandstaligen, tweetaligen en anderstaligen vreedzaam en respectvol tezamen. Welk probleem willen de heer Leterme en zijn vriend De Wever eigenlijk oplossen? De Franstaligen in de Vlaamse gemeenten rond Brussel worden in de winkels, bij de dokter en bij de begrafenisondernemer zonder problemen in het Frans geholpen en bediend. Is dat een gevaar voor de Nederlandse cultuur? Helpt het iemand vooruit, als de ambtenaar van de burgerlijke stand het overlijden van een inwoner niet in het Frans mag opnemen?
Bart De Wever heeft geen enkel respect voor de culturele smeltkroes die Brussel is. Het is niet ééntalig, dus het past niet in zijn plaatje, dus het is kunstmatig, dus het mag niet meepraten over de staatshervorming. De "personnable aangelegenheden" van één miljoen inwoners (hun onderwijs, gezondheidszorg, enz.) moeten onder voogdij komen van een ondoorzichtig overlegorgaan van lieden die wij, Brusselaars niet gekozen hebben!
Dat is een aantasting van onze burgerrechten, misschien zelfs van onze mensenrechten! Ik zeg u, heren Leterme en De Wever, ik zal niet zonder slag of stoot het resultaat aanvaarden van wat u zonder mij en over mij eventueel bekokstooft. Ik zal een beroep doen op het Hooggerechtshof en, indien nodig op het Europese Gerechtshof.
U kunt wat mij betreft uw gang gaan, om een Vlaams mini-staatje op te richten, onder voorwaarde, dat u de Europese regels voor de rechten van minderheden onderschrijft en toepast (tot nu toe is België het enige land dat die voorschriften nog niet omgezet heeft in wetten). Van Brussel blijft u af.
Maar beter zou het zijn, als de grote Vlaamse democratische partijen ophouden met te flirten met vlaamsextremistische utopieën, accoord gaan met een België bestaande uit drie of vier (Duitstaligen erbij) regios, waar mensen van welke nationale taal ook, welkom zijn. Regionaal-particularisme naar het model van de Lega-Nord, dàt is pas "negentiende-eeuws" als constructie.
Zolang als u zich niet van het "immigranten"-standpunt van uw kartelgenoot De Wever distantieert, mijnheer Leterme, aanvaard ik u niet als mijn minister-president. Ik geef er ook kennis van, dat ik, als nederlandstalige Brusselaar, verbied aan een Vlaamse gewestregering waarin De Wever's partijgenoot Bourgois zetelt, om mijn "personnabele" aangelegenheden te behartigen. Daartoe mandateer ik de gekozen Brusselse gewestelijke autoriteiten. En ik doe een beroep op alle Brusselaars, om hetzelfde te doen.
Crossposted from (Franse versie): Toto Le Psycho; HUIBSLOG (NL versie: HUIBSLOG, In Europa Thuis)
20 juni 2008
In 't Verdonkhoekje: De Vastgoedmaffia

Het gaat van kwaad tot erger met Rita, Favorita.
- Knots op Tederhand. Zakkenvuller Ed Sinke deed het trotse schip vrijwel zinken.
- Kots op Stokebrand. Rita pakt fors uit tegen de "levenspartner" van Ed. (Email aan aanhangers)
- Bots op Tegenstand. Iedereen die het waagt om ermee te lachen (TON goes LPF"), is een landverrader!
- Rita gat in hand. "Ze blééf maar uitgeven, zonder dat er geld in kas was" (Sinke)
- Bedot door speculant. Waar is het geld van de kaartjes van 3 april gebleven?
- Gekocht door zwarte hand. Vastgoedspeculanten grepen hun kans: De hele LPF-bende is present. Harry Mensch, Reichman & Rommelaar (!) uit Den Haag, Nina Brink & familie (Brasschaat) en, naar nu ook blijkt (zie verderop): Thunnessen, de man die Pim Fortuyn "kocht" en die erin slaagde om de LPF, in geldnood, te bewegen tot het enige en laatste amendement op "het gedachtegoed van Pim Fortuyn", namelijk ten gunste van vastgoedspeculatie ten koste van het (Rotterdamse) woningcorporatie-bezit. (Verkiezingsprogram LPF, 2003)
- ....
- Plots in Niemandsland ... Zelfs "De Telegraaf" laat haar vallen!
Zwaar weer voor de kapitein van het Trots Op Nederland schip.Kay van der Linde, ten onrechte beschouwd als topdog van de populistische spin, omdat hij ooit eens dozen in een New Yorks magazijn heeft mogen versjouwen, is er eindelijk in geslaagd om concurrent Ed Sinke eruit te werken.
Ook bij 'Trots Op Nederland' geldt: Follow The Money! Daar Rita's "Beweging" geen leden kent, alleen supporters, moet het geld van buiten komen. Nina Brink, kampioen-oplichtster van Nederland en wijde omstreken (Worldonline) kwam met 50.000 euros over de brug. De gedupeerden van het ABN-AMRO/Worldonline-schandaal van een paar jaar geleden, hebben nauwelijks tijd gehad, om dat geld bij Rita op te komen eisen, of daar waren al onze bekende "belangeloze investeerders" van het vastgoed-type, om de kas verder aan te vullen.
We signaleerden al eerder, dat de site van Rita "trots" verkondigt, dat de huurvaststelling "vrij" (voor de huiseigenaars) moet blijven. Ach, een kleine concessie aan de sponsors, wat is daar mis mee?
- Nou, alles!
Zelfs Mat Herben, de ongelukkige vrijmetselaar die als stervensbegeleider van de LPF mocht optreden, heeft het in de gaten (NU.nl, 18.6):
Volgens Mat Herben, ex-fractievoorzitter van de LPF, probeerde Thunnessen destijds eisen te stellen aan de samenstelling van het bestuur van de partij. Herben vindt dat er openbaarheid moet zijn over financiers van politieke partijen.
De Achterkant van het Gelijk van Rita (Amsterdam, 3 april 2008)Ja, Mat, dat vinden wij ook. Al lang. Die regels moeten er nu snel komen. Al zeven of acht jaar worden de Nederlandse verkiezingsuitslagen vervalst door de tussenkomst van duistere financiële machten. Elk enigszins behoorlijk Europees land heeft die regels al lang. In Engeland is Blair (benoeming van sponsors tot Lords) er bijna over gevallen. In Frankrijk wordt er streng gecontroleerd, terwijl in Duitsland een staatssubsidiesysteem bestaat voor partijen, dat andere giften uitsluit (ex-bondskanselier Kohl zou er bijna om veroordeeld zijn). Zelfs, ja zelfs, België heeft zijn regels. Vastgoedspeculanten komen er niet aan te pas, al is het daar ook niet ideaal.
Aan Verdonk met haar "Beweging" zonder leden, zonder democratie en zonder referenda, met haar stichtingen en bv's, moet nu snel duidelijk worden gemaakt, dat het speelkwarier voorbij is en dat ze niet aan de minimumvoorwaarden voldoet om aan verkiezingen te mogen deelnemen. Anders is het te laat. Sinke en Van der Linde vinden heus wel een andere job. En al is de kans voor Rita om burgemeester van Rotterdam te worden, ook verkeken, een ander leuk baantje zit er best voor haar in.
Vrij van Spekulant - Trots op Nederland!
Technorati Tags: Netherlands, Verdonk, Populism, Sponsoring








