Nederlanders doen zichzelf vaak tekort in Europa. Hoogmoed?

Meer dan twintig jaar lang krom ik al in Brussel en op Europese bijeenkomsten elders m’n tenen, als Hollanders Engels komen spreken (een paar goeie anglofonen niet te na gesproken). Ik heb het over politici en hoge ambtenaren uit Den Haag, over stads- en gewestbestuurders en hun ambtenaren en over vertegenwoordigers van het “middenveld” en ook zakenmensen.
Voor Europese ambtenaren van NL afkomst en de meeste NL Europarlementariërs geldt het volgende niet.

De Nederlandse blog Frontaal Naakt (Jona Lendering) pakt de koe bij de horens. Eerste minister J.P. Balkenende vertoont zich met een shirt waarop staat "F*ck Drugs". De goede man begrijpt niet, dat in de Engelstalige wereld zoiets is "not done". Althans niet door een prime minister. En zeker niet, als hij daarbij ook nog een glas bier in de hand houdt.

Meer dan twintig jaar lang krom ik al in Brussel en op Europese bijeenkomsten elders m’n tenen, als Hollanders Engels komen spreken (een paar goeie anglofonen niet te na gesproken). Ik heb het over politici en hoge ambtenaren uit Den Haag, over stads- en gewestbestuurders en hun ambtenaren en over vertegenwoordigers van het “middenveld” en ook zakenmensen.
Voor Europese ambtenaren van NL afkomst en de meeste NL Europarlementariërs geldt het volgende niet.

De Nederlandse (Amsterdamse) blog Frontaal Naakt (Jona Lendering) pakt de koe bij de horens. Eerste minister J.P. Balkenende vertoont zich met een shirt waarop staat "F*ck Drugs". De goede man begrijpt niet, dat in de Engelstalige wereld zoiets is "not done". Althans niet door een prime minister. En zeker niet, als hij daarbij ook nog een glas bier in de hand houdt.

Lees verder bij In Europa Thuis. (Overgenomen in At Home in Europe at Euractiv) Deze post is gebaseerd op mijn commentaar bij Frontaal Naakt.

Zwitserland hult minaretten in totaalsluier: Kan het islamistischer?

... [De per referendum opgelegde maatregel] komt namelijk onverkort uit het boekje van ... de fundamentalisten voor wie men nu juist zo bang is!
Wat wil het minarettenverbod namelijk?
Precies hetzelfde als de Taliban met de burkaplicht beogen: Verhullen, onzichtbaar maken. Het vreemde, het andere, niet te hoeven zien.
Wat je niet ziet, is er niet.
Als de islamisering van Europa ergens ooit begonnen zal zijn, dan is dat in het Zwitserland van eind 2009....

Over het Zwitsers minarettenreferendum en de democratie in Europa

Bij heel kleine kinderen begint het al: Onbekend eten op je bordje? - Kindje slaat de handjes voor de oogjes en wil het niet zien.
Wat je niet ziet, is er niet.
Als we ouder zijn, noemen we dat wegdenken van ongemakkelijke beelden: "respect".
Respect voor de doden: lijkwade.
Respect voor de vrouw: hoofddoek, pruik of zelfs burqa.
Maar eigenlijk willen we het lijk niet zien, want het is niet meer van onze wereld. Het dwingt ons, te denken aan onze eigen dood.
Als we het niet zien, is het er niet.
Voor mannen is de charme van een vrouw vaak ook iets van een andere wereld, die ongecontroleerd, oncontroleerbaar en onzeker makend is. Daarom: verhullen, bedekken, wegstoppen.
Wat je niet ziet, is er niet.

Maar je ziet het toch telkens weer.
Het dringt zich op.
Je hebt er toch niet om gevraagd?

"De buurt is zo veranderd. Vroeger had je gezellige buurtwinkels. Nu alleen nog maar Turkse groenteboeren en Marokkaanse wasserettes.
M'n kinderen, die hebben het goed bekeken. Die wonen in Almere. Wij zijn alleen achtergebleven. Met nog een paar oudjes.
Wat zegt u? - Dat in buurten waar geen buitenlanders zijn, die winkels helemaal verdwenen zijn?
Ja, dat zal wel. Maar wat heb ik daaraan?
Van mij mogen die Marokkanen bidden tot ze een ons wegen. Echt waar. Maar het is van de gekke, als ik hier op m'n oude dag nog een minaret voor de deur krijg. Daarom ben ik gaan stemmen bij het referendum. Ze mogen hier zijn, van mij. Als ik het maar niet merk."

Van de zestiende tot de negentiende eeuw waren in de Republiek der Verenigde Nederlanden (boven de grote rivieren) rooms-katholieke kerkgebouwen verboden.
Het was niet verboden om RK te zijn. Dus er ontstond een soort koffieshop-tolerantie.
Als de rooms-katholieke gebedsruimten niet van buiten als zodanig herkenbaar waren, de gelovigen een extra belasting betaalden (een soort "kopvoddentax" of dhimmi-belasting) en, vooral, er geen torens met klokgelui te horen en te zien waren, dan kon het ermee door.
Ooit noemde men zulks: repressieve tolerantie.

Als, met wederzijds goedvinden, en onder overhandiging van een al dan niet legaal afkoopgeld, de minderheid zich voor de meerderheid onzichtbaar maakt (ofwel: de zwakkere zich voor de machtigere verhult), dan zijn we terug in de wereld van voor de Amerikaanse en Franse revoluties. Werelden waarin gelijkheid voor de wet niet vanzelf sprak.

De uitkomst van het Zwitserse referendum tegen de bouw van nieuwe minaretten is dubbel ironisch.

Ten eerste, het gebruik van het referendum zelf.
Het is nog maar kort geleden, dat in Zwitserland ook vrouwen mogen meestemmen. Daartegen hebben de mannelijke stemgerechtigden zich jarenlang, per referendum, verzet.
Het referendum, door sommigen beschouwd als het summum van directe democratie en gelijkheid voor de wet, blijkt echter maar al te vaak middel om die principes nu juist te ondergraven. Onlangs nog, sprak een meerderheid van de stemgerechtigden in Californië zich per referendum uit tegen het al drie jaren bestaande homohuwelijk. En, om in Zwitserland te blijven, aan het begin van de vorige eeuw besloot het Kanton Aargau (tussen Zürich en Basel) per referendum, om het ritueel slachten (door Joden) te verbieden, evenals de handel in dergelijk vlees. Dit verbod bestaat nog steeds!
Dat zegt echter nog niets over het volksreferendum of de directe democratie, op zich. Wel blijkt, dat het vaak een werktuig is van mensen die angst voor het nieuwe en angst voor de ander exploiteren. Naar mijn bescheiden mening, moet dit via democratische middelen aan dergelijke mensen onmogelijk gemaakt worden. Maar daarover meer in het Wilders-debat.

In de tweede plaats ligt de ironie in de per referendum opgelegde maatregel.
Die komt namelijk onverkort uit het boekje van ... de fundamentalisten voor wie men nu juist zo bang is!
Wat wil het minarettenverbod namelijk?
Precies hetzelfde als de Taliban met de burkaplicht beogen: Verhullen, onzichtbaar maken. Het vreemde, het andere, niet te hoeven zien.
Wat je niet ziet, is er niet.
Als de islamisering van Europa ergens ooit begonnen zal zijn, dan is dat in het Zwitserland van eind 2009. Precies het tegengestelde dus van wat de invloedrijke Duitse anti-Islam-publicist Henryk Broder vandaag beweert. Niet de verlichting heeft een slag thuis gehaald, maar de machten van de duisternis, van de verduistering, de negatie en de ongelijkheid.

Als Wilders met zijn anti-hoofddoeken-taks in de spiegel kijkt, ziet hij Osama Bin Laden.
Als Filip de Winter ook in Vlaanderen de minaretten wil verbieden en hij kijkt in de spiegel, dan ziet hij de ayatollah Khomeini.

Maar ik spreek van ironie. Niet van drama. De wereld vergaat niet met het minarettenverbod in Zwitserland.
Het is namelijk zo, dat de overgrote meerderheid van de ja-stemmers in het Zwitserse referendum zonder enige twijfel gemotiveerd zijn door hun gehechtheid aan de eerbiedwaardige Zwitserse democratische traditie, geboren uit verzet tegen de middeleeuwse praktijken van de Rooms-Katholieke Kerk. Ze zijn bang (gemaakt), dat het vreemde, het nieuwe, een terugkeer naar de oude ongelijkheid zou betekenen.
Zodra ze zullen merken, dat hun stem voor een symbolische verhulling van het vreemde, in de kaart speelt van ondemocratische machtsmakelaars, zullen ze zich daarvan afwenden.


Zo sterk is de democratie intussen wel in Europa.
Houden we het hoofd koel en gaan we in serieuze dialoog met de mensen die zich (terecht) bedreigd en gemarginaliseerd voelen. Ze krijgen nu nog te veel symbolen voorgeschoteld, om hun angst en woede op te koelen.
De toekomst is niet aan een remake van het verleden, waarin machthebbers zich handhaafden, door tegenstelingen tussen bevolkingsgroepen aan te wakkeren. De toekomst is aan zelfbewuste en goed geïnformeerde mensen, die echte transparantie aandurven.
De torens van het Wereldhandelscentrum in New York, die van de hotels in Abu Dhabi, die van de Europese Unie in Brussel, die van de Keulse Dom en die van de Moskee Al-Gharb in Casablanca zullen allen naar dezelfde heelal verwijzen.
Wat je niet ziet, komt er toch.
Onze Toren van Babel zal tot in de hemel reiken!


Technorati Tags: Switzerland, Minarets, Referendum, repressive Tolerance

Integratienota van PvdA-bestuur: Burokratische bezweringsformule

De tekenen stapelden zich op, de laatste maanden. Partijleider Bos vroeg zijn volgelingen, minder op de "toon" van Wilders cum suis te letten, en harder te zijn over de "inhoud" van de cultuurstrijd met de immigratie. Er was de afdanking van integratieminister Vogelaar, hier meermaals besproken. Vlak daarop de notitie van PvdA-kamerlid Dijsselbloem. De eerste beleidsdaden van Vogelaar's opvolger Eberhard van der Laan wezen ook in de richting van verharding van de standpunten.

Nu is er een partijbestuursstandpunt van 18 pagina's, waarover in maart 2009 een partijcongres zich moet uitspreken. De nieuwe partijvoorzitster Lilliane Ploumen is in de media naar voren geschoven, om de voornemens van de partij toe te lichten.

(PvdA-partijvoorzitster Lilliane Ploumen, foto NRC, source)

Het is naar mijn mening een fout gebaar, op een fout moment, maar als je de tekst rustig bekijkt, is er inhoudelijk weinig mis mee. Alleen jammer, dat er zo weinig inhoud in zit. Daarom is het begrijpelijk, dat de media en het publiek vooral kijken naar de betekenis van het gebaar en het moment. Beide zijn rampzalig.

De lege tolerantie
Een centraal onderdeel van het historische Nederlandse erfgoed, ook wel met "cultuur" omschreven, is datgene wat ooit treffend is omschreven als "lege tolerantie". In de inleiding van de nieuwe partijbestuursnota Verdeeld verleden, gedeelde toekomst wordt die aardig gekarakteriseerd:

Lange tijd hebben oorspronkelijke Nederlanders en nieuwe Nederlanders elkaar grotendeels vermeden.
Integratie was een zaak van tolerantie en uiteindelijk zou het dan allemaal vanzelf wel goed komen. In de praktijk betekende die tolerantie vooral wegkijken bij problemen. De gevoelens van verlies en onbehagen werden weggestopt.

En, eerlijk is eerlijk, die gevoelens werden ook niet erkend door de overheid en de politiek. Pas toen mensen die gevoelens uitschreeuwden werd er geluisterd – pas toen Pim Fortuyn ze verwoordde, kwam het conflict waar mensen elke dag mee te maken hadden, nadrukkelijk op de politieke agenda.

De aanpak van de nota, zoals blijkt uit de titel, is radikaal anders dan die van de xenofoben. De Wildersen en de Verdonks willen niet weten van een gedeelde toekomst. Ze houden de illusie in stand, dat de tegenwoordige toestand slechts een bange droom zal blijken te zijn geweest, als we de immigranten kunnen terugsturen of minstens apart zetten als tweederangs burgers.
Dat is op zich positief. Maar op de invulling die de nota geeft van zo een realistisch beleid, valt nog heel wat aan te merken, zoals verderop zal blijken.

Het eervol vermelden van Pim Fortuyn in het tweede deel van het citaat, brengt de afscheidsbrief van Vogelaar in herinnering, die immers verklaarde, dat het partijbestuur van de PvdA blijft steken bij Fortuyn. Inderdaad gaat de nota hier twee keer in de fout.

In de eerste plaats is het jaar 2008 niet het jaar 2001. Er is in de tussenliggende jaren werkelijk meer dan genoeg ingehakt op hypocriete immigrantenknuffelarij en meer dan genoeg de schuld voor de -zogezegd- mislukte integratie verlegd naar minderheden in het algemeen, hun organisaties, hun "cultuur" en hun veronderstelde neiging tot slachtofferschap.
Een natie van kankeraars en immer verongelijkten, zou dit laatste eerder hebben moeten begroeten als een blijk van verregaande acculturatie met de nederlandse cultuur en eigenaardigheden bij de minderheden. Maar dit terzijde.
Vogelaar heeft dus gelijk, als ze zegt, dat er niet zozeer nood is aan een late adoptie van het warrige "gedachtengoed" van Fortuyn, als wel aan een aantal concrete handvatten, om de emancipatie van immigranten verder te bevorderen en bevolkingsgroepen (bewoners van achterstandswijken) te ondersteunen bij het "delen" van de onvermijdelijke gezamenlijke toekomst.

In de tweede plaats, is de bewustwording van de verkeerde weg die de onderlinge aanpassing (dat is: integratie) insloeg, helemaal niet begonnen bij Pim Fortuyn. De vorig jaar overleden partijgenoot Henk Molleman pakte het integratiebeleid al in 1979, als directeur Minderhedenbeleid op het Ministerie van Binnenlandse Zaken, niet meer aan als een welzijns-probleem, maar als een keiharde poging tot grondige omvorming van overheidsingrijpen in situaties waarin etnische spanningen de cumulatie van achterstandsproblemen dreigden te verergeren. Ondergetekende heeft zelf in belangrijke mate, als medewerker van Molleman in de tachtiger jaren, daaraan bijgedragen als verantwoordelijke voor het Achterstandsgebiedenbeleid. De poging stuitte op tegenwerking in het overheidsapparaat (ministeries en stedelijke beleidsafdelingen wilden niet meewerken aan de noodzakelijke gebiedsgerichte integrale aanpak), maar kon, daar waar gemeentelijke gekozenen en projectleiders de kansen oppakten, toch aantonen, dat je met immigranten en oorspronkelijke bewoners samen een heel eind kunt komen.
De economische recessie hielp natuurlijk ook niet mee. Uiteindelijk werd in 1990 de Molleman-aanpak afgeschoten door een WRR-commissie onder leiding van CDA-prominent Wil Albeda.
Het onderscheid "allochtonen-autochtonen" werd ingevoerd. De overheid moest "op afstand" en, in plaats van gezamenlijk integrerende en emanciperende bevolkingsgroepen, werden "allochtonen" apart gezet als voorwerp van beleid.

Het eerste signaal vanuit de politiek over (tegen) integratie, kwam trouwens ook niet van Fortuyn (hoewel beschermeling van Albeda), maar van Frits Bolkestein, die vanuit Zwitserland, ik meen in 1991, ex cathedra vaststelde, dat de "moslim-cultuur" onverenigbaar zou zijn met de "westerse waarden". Een paar jaar later was er dan nog (het huidige PvdA-kamerlid) Paul Scheffer, die de schuld voor het immigratie-"drama" voluit legde bij cultuur en karakter van de moslim-immigranten. En natuurlijk bij de te softe beleidsmakers.

Te veel eer voor Pim dus. Hij was niet de eerste, noch de beste. En zijn gedachtengoed is lang voorbij de versheidsdatum.

Verderop (blz. 2) erkent het partijbestuur dat impliciet ook zelf in een passage die van groot begrip getuigt voor de problemen van immigranten in die onduidelijke en onvoorspelbare Nederlandse samenleving:

Nu het debat, het conflict, zo scherp wordt aangezet, hebben veel migranten en kinderen van migranten die hier al jaren wonen, de indruk dat ze meer dan ooit worden afgerekend op hun achternaam, huidskleur, afkomst of geloof. Hoe kun je je nog langer Nederlander voelen als anderen je steeds als allochtoon zien? Of als potentiële potenrammer, vrouwenbesnijder of terrorist? Hoe kun je vertrouwen hebben in je toekomst als het uitmaakt of je solliciteert met een verzonnen Nederlandse achternaam of met je eigen achternaam? Van Nederlander word je weer allochtoon in eigen land. “Tot 2001 voelde ik me Nederlander maar nu wordt ik niet meer zo gezien. Terwijl ík niet ben veranderd wordt er wel anders naar mij gekeken”, is dan een pijnlijke constatering.
Al die verschillende gevoelens - van verlies, onbehagen en onrechtvaardigheid - komen bijeen in het integratievraagstuk. De uitdaging is duidelijk. Na de fases van vermijding en conflict hoort het te gaan om acceptatie. En acceptatie kan niet zonder perspectief.

Perspectief. Helaas is het perspectief dat de nota biedt, niet een perspectief van empowerment voor de betrokken groepen mensen, grondslag van emancipatie, zelfbewustzijn edn echte verdraagzaamheid.
Wat dat betreft, had men misschien toch eens naar een merkwaardig hoofdstuk in het voorlaatste boek van Pim Fortuyn moeten kijken. Gewoonlijk kankert en tiert hij over vaderlandsloze sociaaldemocraten, criminele culturen en belemmeringen van de vrije marktwerking. Maar hier verandert de toon plotseling, alsof hij onze regeringsnota "Buitenkans" (grondslag van het achterstandsgebiedenbeleid, zie boven) uit 1984 gelezen heeft. Fortuyn zingt de lof van een wijksgewijze aanpak, in projectvorm, geïntegreerd over alle beleidsvelden, met inspraak en participatie van alle bewoners. Precies datgene ook, waarde partijgenoten, waar de afgeserveerde Vogelaar zich zo voor inzette met haar kracht-, respectievelijk pracht-wijken!

Maar van een dergelijke intensieve, dicht bij de mensen staande opbouw van geloofwaardig perspectief ("Change we can believe in" - Obama was niet voor niets oorspronkelijk opbouwwerker) is in de partijbestuursnota geen sprake.

Het is geen perspectief voor de betrokken mensen, maar een "beleidsperspectief": De kern van de nota is het in drie stukken hakken van de weg naar integratie (onderlinge verdraagzaamheid). De NRC vat het als volgt samen:

[..] Stap één: verbieden. Twee: confronteren, ofwel „het benoemen en actief verdedigen van waarden”. En alleen als opties één en twee niet mogelijk zijn, niet gepast of geen soelaas bieden, dan volgt de laatste mogelijkheid: tolereren. „Het grote verschil met vroeger”, zegt Kamerlid Jeroen Dijsselbloem (PvdA), een van de auteurs, „is dat we niet beginnen met het verzinnen van argumenten om de derde strategie te rechtvaardigen. Eerst moeten de andere stappen zijn doorlopen, alvorens je iets tolereert.”

Onzinniger herindeling van de wereld is zelden vertoond. 't Is een nauwelijks verhulde bureaucratische rekstokoefening, om het verdraagzaamheidsdebat niet te hoeven voeren. Alsof je in stap één je nieuwe wetten en regels niet zou moeten toetsen aan wat qua aantasting van de vrijheid van anderen wel en niet door de beugel kan (dus aan wat tolereerbaar is)! En blijven we ook steken bij stap één, het verbieden, als de handhaving, zoals meestal het geval is, problemen oplevert?
En dan stap twee, waarom zijn waarden plotseling "confronterend"? Een abstract debat over waarden heeft inderdaad geen enkele zin. Als er problemen tussen bevolkingsgroepen zijn, volgt vaak een al dan niet terecht beroep op "eigen" waarden en normen. Als men dan "confronterend" gaat roepen:"Mijn waarden en normen zijn superieur, want ze behoren tot onze Nederlandse "Leitkultur" en ze zijn gepokt en gemazeld in de Verlichting, die jullie (moslims) niet hebben gehad", ja, dan kun je een verhelderende dialoog wel op je buik schrijven. Trouwens, één van de grote verworvenheden van diezelfde Verlichting is nu juist religieuze verdraagzaamheid. Een Verlichting die het heeft klaargespeeld, om min of meer met christelijke religieuze geborneerdheid af te rekenen en de godsdienst grotendeels naar het privédomein heeft verbannen, die zou in gevaar komen, als hetzelfde met delen van de Islam moet worden uitgediscussiëerd?

In de praktijk van het leven, zijn natuurlijk alle drie "stappen" tegelijk aan de orde. En nog een paar meer, die met emancipatie te maken hebben. Een sociaaldemocratische partij die zichzelf respecteert, zou dat hardop moeten durven zeggen. Er is geen gemakkelijke weg naar "integratie". In plaats van bij het ministerie van justitie ("verbieden") te beginnen, voordat over de rest kan worden gesproken, moet men de wijken en buurten in, om onderling samenhangende problemen samen met betrokkenen op te lossen. Het lijkt wel, alsof dit een poging is om de "Zwarte Piet" van de interetnische ergernissen bijtijds naar justitieminister Hirsch ballin (CDA) toe te spelen.

Aan de 'lokale politici', de PvdA-wethouders en burgemeesters dus, zou door deze drieslag 'houvast' geboden worden. Dat zou helaas wel eens waar kunnen zijn voor die lokale politici, die argumenten zoeken, om zich aan hun verantwoordelijkheid te onttrekken. "Eerst wetten en regels maken om te verbieden (justitie), dan de politie om ze te handhaven (justitie en de korpsburgemeester). Wat er dan nog nodig is, zien we wel...", zouden deze lieden kunnen redeneren. Lastig om duidelijk te maken aan goed geïntegreerde minderheden en bewoners van probleembuurten. Daarom staan er wat slecht doordachte demagogische voornemens in de nota die de schijn moeten wekken, dat er hard gewerkt wordt. Daarover een volgende keer.

Intussen ken ik een hele serie Nederlandse lokale bestuurders en hun medewerkers, met name ook van de Partij van de Arbeid, die dagelijks keihard werken aan datgene, wat alleen de grondslag kan zijn voor emancipatie en integratie. Ik hoop, dat die hun mond open zullen doen in het komende debat. Ze kunnen dit ongelukkige partijbestuursinitiatief missen als kiespijn.

Technorati Tags: Netherlands, immigration, ethnic integration, tolerance

Nederland: Het Schaamhaar Voorbij... (1)

In Nederland winden politici en pers zich op over het schaamhaar dat de CU-minister voor Jeugd, de heer Rouvoet (foto, source: NU.nl), bij jongeren geregistreerd zou willen zien, ten behoeve van zijn voorgenomen Electronisch Kinddossier.

Dergelijke verstatelijking van kinderbescherming lijkt nodig, na de afschuwelijke gevallen van kindermisbruik die de laatste jaren bekend zijn geworden in België, Oostenrijk en Engeland.
"Geen Kind wordt Alleengelaten!" - No Child Left Behind!, is de slogan die een en ander moet rechtvaardigen.
Achtergrond is echter iets wat nauwelijks besproken wordt: Ethnische registratie, zelfs van jongeren met de Nederlandse nationaliteit.

Kijken we eens even het schaamhaar voorbij...

Schaamlapje voor etnische marginalisering
We weten inmiddels, wat (bijna-)ex president Bush, met dergelijk optreden bereikte of wilde bereiken: Versterking van de rol van kerkelijke instituties bij sociale controle. Gevolg: Marginalisering van de zwakkeren in de samenleving. Die worden afhankelijk van "medelijden", van "compassion", kortweg: "compassionate conservatism". Dat is een onderdeel van de neo-conservatieve revolutie die vanaf het jaar 2000 met behulp van fundamentalistische-, "herboren"-, christelijke gemeenschappen en tv-dominees, Amerika zou hebben moeten veranderen in een 21ste-eeuwse versie van Orwell's Brave New World. We hopen, dat met de verkiezing van president Obama, daaraan een halt is toegeroepen. Maar in Nederland lijkt het, of niemand de nodige lessen uit de transatlantische Bush-ramp nog heeft getrokken...

Big Brother waakt over u: Overal, altijd!

Ik ben geen fanatieke tegenstander van registratie en van databases, die de justitie kunnen helpen om snel en efficiënt verdachten op te sporen en gevaarlijke ontwikkelingen te signaleren. Ik ben ook van mening, dat bendevorming, vandalisme, intimidatie en willekeurig geweld in en buiten de openbare ruimte, zoveel mogelijk voorkómen moeten worden, en, als ze zich voordoen, resoluut bestraft en bestreden moeten worden.

Daarin hebben we (ik zeg: "we", want ik heb als politicus en als ambtenaar in Nederland daarvoor mee verantwoordelijkheid gedragen) voor het jaar 2002 gefaald. Ik reken het mezelf in het bijzonder aan, omdat ik, als één van de belangrijkste verantwoordelijken voor het beleid van regeneratie van stedelijke achterstandswijken gedurende de tachtiger jaren, niet genoeg aandacht heb gehad voor de problemen, de angsten en het lijden van de traditionele bewoners van die stadswijken. We, "we", zadelden hen op met de volle last van de wrijvingen die de immigratie van mensen met ontwortelde ethiek, met zich meebracht. We dachten: "Er is ruimte voor iedereen. Wij Nederlanders zijn tolerant. Laat de immigranten met rust."

De valse tolerantie
Maar tolerantie in de Nederlandse vorm, is een luxe, die alleen niet-bewoners van achterstandswijken zich kunnen veroorloven. Immers, de Nederlandse vorm van tolerantie bestaat uit het negéren van de vreemdeling die zich bij ons vestigt. Zoek het zelf maar uit. Val ons niet lastig. Vorm je eigen "zuil". We onderhandelen met jullie bazen. Die krijgen van ons "inspraak". Zoals we gewend waren met de Hoofden van Lebak (Multatuli, 1860).

Nu genoeg mea culpa. Terug naar de werkelijkheid van 2008.
De onlangs door haar partij tot aftreden gedwongen minister Ella Vogelaar van "Wijken, Wonen en Integratie" (zie mijn posten in DLL en Huibslog), omschreef haar bezwaren tegen de ook door haar en mijn partij, de PvdA, bepleite "verharding" van het discours tegen immigranten, en met name die uit Islamitische landen, als: "De PvdA is blijven steken bij Fortuyn in 2002." Zie de NRC, 22 november 2008. Niets is minder waar. PvdA, VVD en CDA worden opgejaagd door Wilders en Verdonk. Gevolg is: een wedstrijdje om wie het best erin slaagt, om het leven van immigranten zo moeilijk mogelijk te maken. Orwelliaans gevolg: Van de minister van Integratie, wordt verwacht, dat hij/zij "de problemen benoemt" en de schuld neerlegt bij de immigranten-zelf: ouders die hun kinderen niet goed opvoeden, jongeren die bendes vormen - dat alles te verbinden met de ethnisch-culturele afkomst. Orwelliaans, want dit is dus juist het tegendeel van "integratie": segregatie!

"Oplossingen" die Pim Fortuyn in diens logorrheeën opwierp ("het gedachtengoed"), worden nu, nu het niet meer nodig is, zonder nadenken opgelegd. Zeker, de PvdA en het CDA gaan nog niet zo ver als Rotterdam-LPF-wethoudter Marianne Anker in 2006, namelijk om Antilliaanse tienermeisjes te steriliseren vanwege het gevaar dat ze zich laten bezwangeren en vervolgens als ongehuwde tienermoeders bijstand trekken, maar ik vrees het ergste. Tenslotte voerde Tony Blair nog niet zo lang geleden iets dergelijks in Engeland in.

Wat is de rol van de herboren Christenen in dit tableau?

Om een parlementaire meerderheid te krijgen voor hun coalitie, verkozen CDA en PvdA begin-2006, ter gelegenheid van hun gedwongen regeringshuwelijk in Den Haag, als junior-partner de ChristenUnie (CU) boven andere kandidaten als de SP, Groen-Links en/of de Partij voor de Dieren. (Ja, die laatste bestaat ook en heeft twee zetels van de 150 in het parlement.)

Aan buitenlanders, (Ik denk hier met name aan Belgen, en ook wel aan de Nederlanders beneden de Moerdijk, Zeeland uitgezonderd), is moeilijk uit te leggen, waar dit soort Calvinistische Christenen in de politiek eigenlijk voor staan.

De ChristenUnie komt uit een nog kleiner religieus splinterpartijtje voort, dat zich, ongemakkelijk, al tientallen jaren geleden nestelde tussen twee andere politieke afleggers van het gereformeerde (strenge) protestantisme. Aan de éne kant vinden we de, in CU-ogen, wat al te wereldse Calvinisten van de Antirevolutionnaire Partij (ARP), die in de zeventiger jaren opgingen in het naar de Duitse CDU gemodelleerde CDA, samen met Katholieken en traditionele, niet-calvinistische protestanten van de Christelijk-Historische Unie (CHU). Aan de andere kant staat rotsvast de onbewegelijke zwarte-kousen partij SGP (3 zetels).

De CU kreeg een "boost" door het optreden van de EO, de Evangelische Omroep, die op de wijze van de Amerikaanse TV-dominees, fundamentalistisch christendom weer "cool" maakte.

(Wordt vervolgd!)

Nederlandse PvdA dumpt principe en minister

Ik kan er niet over uit.

Minister Ella Vogelaar heeft vanuit een surrealistische combinatie van "portefeuilles" (Wonen, Wijken en Integratie), zonder een budget, zonder een eigen departement, een begin weten te maken met een grootse, bewoners-georiënteerde aanpak van de herontwikkeling van stedelijke achterstandswijken met een hoog percentage immigranten.

De verjubeling van volkswoningbouwkapitaal
Kan zij er wat aan doen, dat sommige verzelfstandigde en geprivatiseerde woningbouwcorporaties de gekste dingen doen met hun enorme, door de beastingbetaler vroeger opgebrachte-, kapitalen, om "aandeelhouderswaarde" te scheppen? De staat heeft indertijd de hele zaak "gederegulariseerd" en kan alleen achteraf ingrijpen. De geldverkwising van een Rotterde corporatie (ombouw van een cruiseschip!) is een extreem voorbeeld van een ontwikkeling die dateert lang voor haar aantreden.

Integratie en ordehandhaving zijn verschillende dingen
Heeft ze ongelijk, als ze vindt, dat haar integratie-opdracht niet vermengd mag worden met het aanleggen segregatie-lijsten, die nuttig zouden kunnen zijn voor politie en justitie bij hun strijd tegen criminaliteit onder Antilliaanse jongeren? Daar zijn toch ministers van justitie en politie voor?

Er bestaat geen toverformule voor emancipatoire stadswijkontwikkeling
Tenslotte het allergekste: "Geen resultaten bij de herontwikkeling van 40 stedelijke achterstandsgebieden". Vogelaar is in februari 2007 aangetreden. De wijken moesten eerst nog geselcteerd worden en er moest geld worden gevonden. Na maanden, dwong ze de met gemeenschapsgeld vervette woningbouwcorporaties om mee te investeren. Dat is geen geringe prestatie.

Ik spreek uit ervaring. Tien jaar lang was ik Haags ambtenaar met als opdracht de opzet van achterstandswijkenbeleid als speerpunt van integratiebeleid. Daarna heb ik overal Europa meegewerkt aan het systematiseren van die nieuwe aanpak. Mij hoef je niet meer uit te leggen, dat het acht tot tien jaar duurt, voordat er mogelijk een stabiel ("sustainable") resultaat is.
Emancipatie de bewonersgroepen, steeds meer geïntegreerd met elkaar in hun acties en met ondersteuning van een wijkgerichte- (dus niet sector-gerichte) interventies, is het kernpunt.

Zo een resultaat komt er alleen, als de investeringen gericht zijn op emancipatie en ontmarginalisering van alle bewonersgroepen.
Daar is een hopeloos ingewikkelde samenwerking van overheidsinstanties en andere actoren voor nodig.die lukt alleen, als ze gekoppeld is aan een sturing door de bewoners zelf. Emanciperen doe je namelijk niet door tuintjes te planten en krotmuren te beschilderen. Emanciperen doe je zelf.

Vogelaar had dat begrepen. Niet voor niets een (onderwijs-) vakbondsvrouw geweest. Mobilisering van de braakliggende "kracht" van de bewoners was haar kernpunt. Daarom heetten de 40 wijken dan ook oorspronkelijk "kracht" (en niet: "pracht"-) wijken.

Glijdt de PvdA af naar een populistisch standpunt?
Het meest ellendige is, dat oud-burgemeester en -minister Ed van Thijn gelijk krijgt met zijn waarschuwing, een paar dagen geleden, dat het gemakkelijke racistische discours van Wilders en Verdonk ook binnen zijn en mijn partij toeslaat. Ook Vogelaar zei het op haar aftredenspersconferentie donderdagavond laat: de PvdA heeft sinds 2002 geen duidelijk standpunt meer over integratie. Repressie van ongewenste gedragingen en gewoonten wint het van opbouwend werk. Als die twee niet samengaan, kan er van integratie geen sprake zijn.

Het heeft er veel van weg, dat Bos en zijn partijleiding zo dicht mogelijk tegehet repressieve verhaal van het verongelijkte post-Fortuynse Nederland willen aanschurken.

Als het waar blijkt (Het hangt ervan af, wie Vogelaar gaat opvolgen), zal dat zonder mij zijn.

PI: Provokatief Intrigeren

Collega-blogger Dietmar Näher (Politisch Korrekt, kortweg: "PK") houdt zich dag en nacht bezig met een uiterst ondankbare taak. Het kritisch, en -hopelijk- hinderlijk, volgen van het fenomeen "Politically Incorrect".

"PI" is een Duitse website die wordt geleid door een zekere Stephan Herre, sportleraar uit Bergisch Gladbach. Op de achtergrond spelen vermoedelijk adviseurs en financiers uit de VS (waar de site sinds enkele maanden ook "gehost" wordt) een rol.
Anders dan "Gates Of Vienna", "Fjordman", "Pim Fortuyn", "Akte Islam", de Hirsi Ali Website en dergelijke islam- en europa-bashende blogs en sites, trekt PI een publiek van tienduizenden per dag in Duitsland.
Verongelijktheid, geweldsfantasieën en preventieve rechtvaardiging voor lynchpartijen en pogroms (ik overdrijf niet), zijn aan de orde van de dag in de PI-commentaarrubrieken.

Dietmar meldt vanmorgen een wel heel sterk staaltje van het hatelijke wereldbeeld, dat de PI-community ontwikkelt. Een gedicht in meerdere strofen, dat met kleine wijzigingen, zo uit Hitler's Mein Kampf zou kunnen zijn overgenomen.

Wat is PI?
Eerst iets over de context. Na een eerste jaar met weinig succes, vond Herre begin-2006 een "gouden formule". Die houdt in (zie de reproductie van het banner van PI hieronder):

• Dicht aanleunen tegen de neoconservatieve Amerikaanse mode, dus: Titel van de (puur-Duitse) blog in het Engels en in de stijl van de "Weekly Standard" partijdig-positief "nieuws" brengen over Amerika, Israël en bondgenoten, en hetzelfde, in negatieve zin, over alles wat met Islam, links, babyboom, Europa en het klimaat te maken heeft.
• Zich afschermen (officieel) van uiterst-rechts en van racisme, maar de officiële artikels in de blog zó brengen, dat ze een tsunami van gefrustreerd, verongelijkt en klagerig commentaar uitlokken, dat vrijwel ongefilterd wordt afgedrukt.
• Aangesproken op deze stiekeme en onsportieve hetz-praktijken in interviews met de pers en op TV, verschuilt Herre zich achter de "vrijheid van meningsuiting" en wast, gelijk Pontius Pilatus, zijn handen in onschuld.

De onderkop van PI luidt dus:

"News gegen den Mainstream · Proamerikanisch · Proisraelisch · Gegen die
Islamisierung Europas · Für Grundgesetz und Menschenrechte"

Opvallend is, dat "Democratie" en "Respect voor andersdenkenden" er niet bij staan.

De onderkop van PK luidt dan ook:

"News gegen den Minorstream • Professionell • Prosemantisch • Gegen die Islamophobisierung Europas • Grundgesetz und Menschenrechte für alle"

Tegen de "goedmensen"

Democratie en antidiscriminatie zijn namelijk de preoccupaties van de "Goedmensen" [Gutmenschen****), zie noten], waar de PI-gemeenschap een broertje aan dood heeft. Goedmensen zijn eigenlijk allemaal "dhimmis", lieden die verkiezen om als ondergeschikten onder een islamitische dictatuur te leven. Al dergelijke samenzweringsfantasieën worden opgepept, door de "interaktiviteit" met de officiële artikelen en die tussen de grote groep vaste commentatoren met hun vaste riedels. In Amerika heet zoiets een "community" (bij voorbeeld de "secret services community"). Op zich is er niets mis met communities, netwerken en onderlinge steungroepen. Bij PI is het al snel verworden tot iets wat erg veel op een sekte lijkt.

(De enorme aantallen bezoekers die PI claimt)

Er bestaat dan ook helaas werkelijk een soort PI-"community" van flinke omvang. Dat zijn de mensen die onder elk artikel, meterslange commentaarpaginas vullen die onder pseudoniemen als "karlmartell", "Alemanne", "klandestina", "Freespeech", "Sarkasmusteufel", "Dummer deutscher Michel", "Stolzerdeutscher", "Siegreicher Kreuzritter", "Beowulf", "Aufgewachter", "Wotan" en "LeKarcher". Het zijn een soort fora, waar de honderden deelnemers, veilig achter hun pseudo, tegen elkaar opbieden in krachtige taal.

Het gedicht
Het volgende gedicht staat sinds gisteravond als commentaar bij een stuk in Politically Incorrect. De blogmoderatoren onder leiding van Stephan Herre hebben het nog niet nodig gevonden om er bezwaar tegen te maken. De auteur, wiens naam en email bij de PI-redaktie bekend moeten zijn, noemt zich: "Islam -betekent:-doden". Politisch Korrekt publiceert het, en Dietmar Näher, die overigens echt niet op zijn mondje gevallen is, zakt de broek er bij af:


#45 islam-heisst-toeten
(13. Feb 2008 21:03)
# islam-betekent-doden

nen türken holte ich einst mir ins haus,
'n turk haalde ik me eens in huis

schon warf er meinen kühlschrank hinaus.
meteen gooide hij mijn koelkast eruit.

der sei nicht rein, gefüllt sei er,
die was niet schoon, want gevuld,

mit fleisch vom schwein,
met vlees van 't zwijn,

verletzt hätt ich ihn, das mache ihn krank,
gekwetst had ik hem, hij was er ziek van,

er ekele sich, vor diesem gestank,
hij vond die stank afschuwelijk,

er wollte asyl, er hatte nicht viel,
hij wilde asyl, hij bezat niet veel,

nur einen koffer der marke persil,
slechts een koffer van het merk persil*),

arbeiten wollt er, im garten und haus
werk wilde hij doen, in tuin en huis

für kost und logie, da wirft dieser arsch
voor kost en inwoning, en toen gooide de rotzak

meinen fernseher hinaus.
ook nog mijn TV eruit.

beleidigt sagt er, ich sei ein rassist,
beledigd, zegt hij, dat ik ben een racist,

des nachbaren hund an die sträucher pi..t
wiens buurman's hond tegen de struiken pi..t

ich sollte ihn töten, das widerlich vieh,
ik zou dat akelige beest moeten doden,

er sei tief verletzt,
hij was diep gekwetst,

ich verstand nur noch pi.
dat ik nog slechts naar PI**) luister.

ich schaute nen film, aus uralten zeiten,
ik bekeek een film uit oeroude tijden,

als perser und griechen sich mal wieder streiten,
toen perzen en grieken weer eens oorlog voerden,

da kippt in den beamer er wasser hinein,
en daar giet hij water in de beamer,

das sei ganz mieses film, rassismus in pur,
dat is immers een rotfilm, puur racisme,

und sowieso, ich beleidigte ihn nur.
en trouwens, ik deed niets anders dan hem beledigen.

sei ich aber moslem, ganz so wie er,
maar als ik moslim zou zijn, zoals hij,

dann hätt ich es leichter und ganz viele weiber,
dan zou ik het beter hebben en heel veel vrouwen bezitten

die könnte ich f.cken, fast rund um die uhren,
die kon ik dan n..ken, bijna het klokje rond,

mein frau und mein tochter, das seien nur huren,
mijn vrouw en mijn dochter, dat zijn slechts hoeren,

verhüllt sollten sie über die straßen nur gehn,
ze zouden alleen gesluierd over straat mogen lopen,

beleidigt sei er, ich muß das verstehn,
dat beledigt hem, dat moet ik toch begrijpen,

da reichte es mir, wollt los werden ihn,
toen had ik het wel gehad, wilde van hem afkomen,

da nimmt dieser typ nen eimer benzin
en dan neemt dat type een emmer benzine,

er zündet sich an und schreit gellend hell,
steekt zichzelf in brand ***) en schreeuwt om het hardst,

schon waren die sanis, und presse zur stell
en meteen waren de ambulances en de pers ter plekke,

sie konnten ihn retten, den armselgen tropf,
ze konden hem redden, het zielige mannetje,

dafür nam man mich … vom staat her beim schopf,
en tegelijk pakte men mij ... van staatswege op

ein nazi sei ich, ein dreckiges schwein,
een nazi was ik, een vies varken,

in den knast sollte ich, wie konnte das sein,
de nor moest ik in, hoe is het mogelijk?

mein haus ist kaputt, der garten und mehr,
mijn huis is kapot, net als de tuin en de rest,

mein tochter hat angst, um mam und auch paps,
mijn dochter is bang vanwege paps en mams,

ich will nur noch weg, hoffentlich klappts,
ik wil alleen nog maar weg, hopelijk lukt dat,

weg nur von hier, dem land der idioten,
weg van hier, van dit idiotenland,

regiert von den türken, gestützt von den roten.
geregeerd door de turken, met steun van de roden.

meine heimat ist bald ein riesiges land,
mijn vaderland zal straks een reusachtig land zijn,

dvon vielen gehasst, usa wirds genannt,
dat door velen wordt gehaat, en dat usa wordt genoemd,

ich fühle mich wohl, bin jetzt wieder frei
ik voel er me best, nu ben ik weer vrij

genug von dieser gutmenschelei,
verlost van al die "goedmenserij" ****)

nie wieder, sag ich, werd ich mir das geben,
nooit weer, zeg ik, zal zoiets me weer gebeuren,

freiheit und recht, das höchste im leben,
vrijheid en recht, het hoogste van het leven,

verarscht hat man mich, belogen, betrogen,
men heeft me de goot in getrapt, belogen en bedrogen,

ein nazi sei ich, dann wirds wohl so sein.
ben ik een Nazi? OK, dan moet het maar.

als dank für mein herz, trat man auf mich ein.
als dank voor mijn goedheid, kreeg ik een trap na.

der tag ist nicht fern, da wird man mich rufen,
de dag is niet ver, dat men een beroep op me zal doen,

über den teich, der niemals uns trennt,
van de andere kant van de grote vijver, die ons nooit scheidt,

wenn deutschland, europa, die welt wieder brennt,
als Duitsland, Europa en de wereld weer branden,

dann werde ich da sein, für freiheit und recht,
dan geef ik present, voor vrijheid en recht,

mit stahlhelm und stiefel, gewehr und granat,
met staalhelm*****) en laarzen, geweer en granaat,

gegen grüne und rote und türkische saat.
tegen Groenen en Roden en Turks zaad.

Het dichtwerk is ook daarom interessant, omdat het vele elementen van de PI-schizofrenie bij elkaar brengt.

• De samenzweringsgedachte: De Turk komt onder valse voorwendsels bij de Duitser wonen.
• De neiging tot zelfmoordterrorisme die moslims eigen zou zijn.
• De blanke onschuld van de dichtende Duitser en zijn familie.
• Oproepen van sexuele angst (voor potentie, veelwijverij).
  
• De Sehnsucht naar het Beloofde land Amerika en de idealisering daarvan.
• Het teruggrijpen op oude nazistische beelden: de staalhelm, de laarzen, de angst voor indringers, zoals Hitler die in Mein Kampf jegens de Joden ontwikkelde, enz.
• Het onschuldig bestraft worden door verraders uit eigen land (de Dolchstoss-Legende).
• De droom van binnenkort geroepen te worden om het oude vaderland te komen redden (wat tegelijk de voorgenomen "Fahnenflucht" van de dichter moet rechtvaardigen). "Duitsland strijdt op alle fronten voor Europa", wilde de Nazi-propaganda gezegd hebben in 1942/43.

"Ik ben intussen wel wat gewend. Maar dit heeft zelfs mij voor korte tijd met stomheid geslagen", commentarieert Dietmar Näher in PK.
Gelukkig dat een meerderheid van de huidige Duitsers er net zo over denkt als hij. Wat gebleken is bij de recente deelstaatverkiezingen in Hessen, waar de hetze tegen immigranten van premier Koch door de kiezers gevoelig is afgestraft.

Noten:

*) "persil": "Persilschein" is de populaire benaming van het papier waarin na 1945 aan individuele Duitsers werd bevestigd, dat ze "gedenazificeerd" waren. In het bezette Duitsland hadden ze dat nodig om toegang tot bepaalde beroepen (terug) te krijgen en voor het uitoefenen van andere burgerrechten. Bij de verlening daarvan kwam veel misbruik en corruptie te pas. Hier wordt van de Turk gezegd, dat hij zo een "Persil-Schein" meebracht, wat de suggestie wekt, dat hij onder valse voorwendsels en onder het verbergen van zijn ware opvattingen en bedoelingen, zich toegang tot het Duitse huis zou hebben verschaft.
**) PI: "Politically Incorrect", de website van Herre & Co.
***) "steekt zichzelf in brand": Onlangs kwamen bij een (aangestoken) brand in een woonhuiscomplex in Ludwigshafen meerdere Turken om. Na de neonazistische brand-aanslagen op asylzoekerscentra die in de negentiger jaren plaatsvonden, kon niet worden uitgesloten, dat het hierbij ook om een dergelijke racistische moordaanslag zou zijn gegaan. Voorzover ik nu kan nagaan, is de meest waarschijnlijke aanleiding een afrekening binnen het Maffia- en n'Drangheta-milieu (er verbleven ook Italianen in het woongebouw). (Der Spiegel, 14.2.08). Hier suggereert de auteur van het gedicht, dat één van de Turkse bewoners de brand zou hebben aangestoken, om de schuld op types als de dichter en zijn kameraden te kunnen werpen.
****) "goedmenserij": Goedmensen zijn in het jargon van de islamophoben lieden zoals ik. Mensen, kortom die waarschuwen tegen de hetzerij en niet bij voorbaat aannemen, dat er samenzweringen steken achter incidenten met immigranten.
*****) "Stahlhelm": is niet alleen de op zich neutrale benaming van een stalen helm, in zwang gekomen tijdens de Eerste Wereldoorlog, maar ook de naam van een uiterst revanchistische beweging in de twintiger jaren, bestaande uit oudstrijders, die naar het fascisme neigden.


Technorati Tags: Germany, Islamophobia, Dhimmis, Hitler, Turkey, Ludwigshafen

Powered by ScribeFire.

Ralph Giordano: Een Shoah-Overlevende weigert Moslims Burgerrechten. En wat daaraan te doen?

(Ralph Giordano)

De diskussie speelt zich vooral in Duitsland af. Maar ze is te belangwekkend voor Nederland en België, om er hier niet op in te gaan. Een goede aanleiding is het zondagmorgen-stuk van mijn bloggerviend Jochen Hoff uit Berlijn "Warum sich R.G. ruhig mal irren darf". Ik zal het verderop uitgebreid citeren (vertaald).

Giordano (Hamburg, 1923) heeft een Joodse moeder en een Siciliaanse vader. In 1940 werd hij vanwege de Neurenbergse rassenwetten uitgesloten van het gymnasium en in 1944/45 moest hij met zijn familie tot de komst van de geaillieerden onderduiken in een Hamburgse kelder. Na de oorlog sloot hij zich aan bij de communistische partij (KPD), was een groot vereerder van Stalin en trok na diens dood zelfs naar de DDR. In 1958 kwam de ontnuchtering, en keerde hij zich beslist tegen het Stalinisme ("Die Partei hat immer Recht", 1961). Tot 1988 was hij televisiemaker en werd een ikoon van het antinazisme en het antiracisme in Duitsland. (Alles over Ralph Giordano in Wikipedia - Duits)

Icoon van het niet-antisemitische Duitsland
Voor hele generaties was Giordano een strenge, maar rechtvaardige leermeester over omgang met collectieve schuldgevoelens en ethiek ten opzichte van Joden en van vreemdelingen in het algemeen. - Hoe moet je met (collectieve?, over de generaties heen reikende??) schuld omgaan? Een voortdurend actueel en pijnlijk onderwerp in Duitsland, waarbij de énen het op verdringing houden, de anderen tactisch of schaamtevol zwijgen en nog anderen wachten op iets wat op rechtvaardiging zou kunnen lijken van de misdaden der voorouders. Gelukkig zijn er in de tweede- en derde generatie na-oorlogse Duitsers steeds meer, die zich uit deze vicieuze cirkel bevrijd hebben. Maar lastig blijft het steeds nog. Bij voorbeeld:

Begin-negentiger jaren verklaarde Giordano, dat, -zelfs gerechtvaardigde-, kritiek op Israel in het algemeen niet van Duitsers aanvaard kon worden, omdat daarachter ook een "schuld-ontkenning" of een passieve zelf-rechtvaardiging schuilgaat. ("Zij zijn even erg als wij, zie je wel"). Maar hoe je solidaire kritiek van voorstanders en oprechte ondersteuners van de staat Israel zou moeten onderscheiden van "klammheimliche" antisemitiscme - rechtvaardiging, dat zei Giordano er niet bij. het was (toen al) iets van: "De goeden moeten maar met de kwaden lijden". Daar komen we straks nog op terug.

In die tijd voerde hij ook actie tegen de buitenlanders- en vluchtelingenhaat (vaak in de voormalige DDR-gebieden), die toen o.a. tot brandstichtingen in asylzoekerscentra geleid hadden (Hoyerswerda, o.a.). Dat was consequent, want ook bij die gebeurtenissen speelde "spijtwraak" een rol. Spijt over collaboratie met nazis en vervolgens met DDR-autoriteiten.

"Schuldverschuiving" - ook in Nederland en België actueel
Daartegen heeft indertijd ook een handtekeningenactie in Nederland plaatsgevonden, van een onmiskenbaar anti-Duits- en "zie je wel, Duitsers zijn onverbeterlijk; geef m'n fiets terug" - karakter. Die had een vals kantje, want het was inderdaad in hoge mate een uiting van verdringing en zelfrechtvaardiging jegens de Duitsers, vergetend, dat de Nederlanders
in hoge mate en lange tijd zelf ook hebben meegedaan aan (het mogelijk maken van) de Shoah.

De "zie-je-wel" briefkaarten-aktie van 1993 onlangs weer ter discussie gesteld door tegenstanders van het "Terpstra-Initiatief", omdat ze een gelijkenis zien tussen die twee. (Ephimenco, zie voorgaand artikel, hier). Het Terpstra-manifest klaagt echter niet een bevolkingsgroep of een land aan, maar mensen zoals Ephimenco, Wilders, Verdonk, Filip de Winter en consorten, die trachten mee te surfen op Islamophobie en vitale angsten. Het doet niet aan "schuld-verschuiving", maar bemoedigt (met succes, zoals ik heb gezien: meer dan 1000 spontane voorstellen op de website), positieve initiatieven voor integratie en tegen simplistische xenophobie. En ja, het zijn inderdaad ongeveer dezelfde "goedmensen" (in Duitsland spreken de anti-moslim-blogs over antiracisten als "Gutmenschen", iets wat in de Fortuyn-blog ijverig wordt nagevolgd), goedmensen dus, die in 1993 en in 2008 het voortouw namen. Maar zeht dat iets tegen het Terpstra-initiatief? "Goedmensen" kunnen "betermensen" worden, zoals blijkt, terwijl haatzaaiers het alleen maar tot geweldzaaiers kunnen schoppen.

De 84-jarige Giordano verklaart Moskeebouw tot "landroof"
De voorgaande excursie naar Nederland illustreert maar weer eens, dat het nuttig kan zijn, om over de grens te kijken. Want ook in Nederland en België gebeurt, weliswaar op polderschaal, wat zich in 2007 in Duitsland als een gewetensdrama voltrok. Sinds begin-2007 past Giordano namelijk zijn idee van collectieve schuld en daaruit voortvloeiende beperkingen van het burgerschap (vrijheid van spreken, vrijheid van godsdienst) ook, en heftig, toe op de immigranten met Islamitische wortels. Alle rechtsextremistische dooddoeners: Ze willen de Sharia invoeren, grote moskeeën zijn "een verkeerd signaal", ze kunnen niet als volwaardige staatsburgers worden beschouwd, enz.

In Duitsland zijn het dus niet een beperkt aantal Antwerpse Joden, die het Vlaams Belang gaan aanhangen, of opportunistische broodschrijvers à la Fortuyn, Ephimenco en Leon de Winter of een Boer Koekoek als Wilders, die plotseling hun antiracistische jas lijken te hebben gekeerd, maar is het een door "goedmensen" van links tot ver in fatsoenlijk rechts een halve eeuw lang aanbeden ethische wegwijzer, die op 84-jarige leeftijd zijn zegen lijkt te geven aan aggressieve vormen van racisme en vreemdelingenhaat.

De verweesde antiracistische schrijvers en bloggers
De schok rommelt op dit moment nog na in de Duitse en Oostenrijkse publieke opinies en niet het minst bij degenen die al schrijvend en bloggend, tegen de heersende stroom in, en met risiko voor hun baan, hun geld en hun persoon, hoog houden, wat ik zie als de eer van de Duitsers. Ze voelen zich door opa in de steek gelaten. En dat komt hard aan.

Blogger Jochen Hoff is één van degenen, die in zijn bestaan wordt bedreigd door de tegen alle Moslims hetzende Akte Islam van Udo Ulfkotte, waaraan ook Giordano is begonnen mee te werken (Wikipedia: Giordano). Ulfkotte eist enorm hoge schadevergoedingen, vanwege het feit dat hij in Jochen's blog "racist" is genoemd. Misbruik makend van de terecht zeer strenge Duitse wetgeving in zaken van aantasting van eer en goede naam, heeft Ulfkotte twee jaar geleden al eens een naïeve, maar goudeerlijke Islamwetenschapper uit Giessen op een dergelijke manier 5000 euros afhandig gemaakt, plus onbekende gerechtskosten. (Zie Inkassodienst Pax-Europa & Ulfkotte).

Dat maakt de onderstaande citaten uit Hoff's artikel van 13 januari in Duckhome des te navranter.

[..] Ik ben het zeker ook niet altijd eens met Giordano. Laatstelijk eigenlijk helemaal niet meer. Ik ban van het jaar 57 en hij is van 23. Hij werd door de Nazis vervolgd, ik heb me altijd ingezet voor het vervolgen van Nazis. We komen uit heel verschillende achtergronden. Natuurlijk komen we elkaar hier en daar tegen. Streden soms samen voor dezelfde zaak, maar dat maakt ons niet gelijk.

[..] Giordano heeft zijn leven lang gestreden tegen een bedreiging van het Joodse leven. Preciezer gezegd, tegen de bedreiging van het Joodse leven door Duitsers en door Nazis. Aan deze latente hoofdvijanden werd, opgrond van ervaringen in Israël, toegevoegd: de, echte of veronderstelde, Islamitische bedreiging. Die bedreiging schijnt in Israel immers ook reël te zijn. Er vallen raketten in nederzettingen en er exploderen plegers van zelfmoordaanslagen in cafés en in supermarkten.

[Ouderdom maakt, dat je weinig tijd meer hebt en dus een keuze moet maken uit wat je belangrijk vindt en wat je weglaat, HR] Ik kan natuurlijk me in mijn wijsheid terugtrekken en zeggen dat ze allemaal ongelijk hebben. Daarmee zou ik misschien nog wel gelijk hebben ook, maar daarmee breng ik de oplossing van de problemen [in het Midden-Oosten] geen stap verder. In elk geval kan Giordano onmogelijk een dergelijk standpunt innemen. Vast en zeker vaak met pijn in het hart. Hij heeft als Duitse Jood een standpunt ingenomen in het belang van zijn geloofsgenoten. Wat zou hij anders hebben kunnen doen? Hoe vaak heb ik zelf niet getracht om Israelische aanvallen te verdedigen, die eigenlijk onverdedigbaar zijn. Dat kan ik Giordano dus niet verwijten.

Ik begrijp ook niet, waarom Giordano met alle geweld het conflict met de Islam naar Europa en naar Duitsland wilde overplanten. Hij zou toch moeten weten, dat onze rechtse vrienden hem met genoegen als rechtvaardiging voor de vernietiging van Moslims zullen aanroepen, om zich vervolgens genoegelijk op de Joden te richten. [Zie ook mijn Ulfkotte and the Jews: Casher meat allowed until they become (again) too numerous, HR]. Ik herhaal het: Er bestaat slechts één enkel recht. Als ik racisme toelaat jegens de éne gemeenschap, dan zal dat racisme ook de andere gemeenschappen vroeg of laat treffen. Racisme en fascisme kunnen alleen maar in stand blijven door het scheppen van vijanden in eigen huis, waardoor ze kunnen doen vergeten, dat ze eigenlijk niets positiefs doen.

[..] Heden ten dage al, worden door de betreffende websites dezelfde argumenten tegen de Islam aangewend, die vroeger opgeld deden tegen de Joden. Het is dezelfde "Ungeist". Deze Ungeist had Giordano moeten onderkennen. [..]

[Giordano] zou zo graag nog eenmaal de piketpaaltjes willen uitzetten en bescherming bieden aan de Joden van de hele wereld, tenminste de Duitse. Ik ben het met hem eens dat dat moet. Maar het is helemaal niet de Islam, die de echte vijand van de Joden is. Antisemitisme is een vorm van racisme. Joden en Moslims hebben een gemeenschappelijke vijand. De racisten.

Als Ralph Giordano zich vandaag niet meer onderscheidt van de gekruide verkiezingsretoriek van [CDU president van Hessen] Koch en de valse berichten van de Bildzeitung en de hele Springer-pers, dan is dat geen teken van seniliteit. Hij heeft gewoon de verkeerde dingen als onbelangrijk verklaard. Daardoor heeft hij bestrijding van de echte Jodenvijanden ingeruild voor een tegen hete lucht. Maar dat is eigenlijk gewoon menselijk.

We behoren zijn levenswerk te respecteren. Hem nu nog aanvallen, heeft geen zin. Giordano is voor niemand meer een tegenstander, laat staan een vijand. Hij verdient onze achting, die we het best zo kunnen uitdrukken, dat we datgene wat we ervaren als een ontsporing, zelfs niet meer van commentaar voorzien.

Jochen Hoff kan soms keihard tekeergaan. Echos van de Bertold Brecht van voor 1933. Maar als het erop aan komt, analyseert hij moedig en subtiel een dilemma dat we allen kennen, die met Israel begaan zijn.

Powered by ScribeFire.

Het Terpstra-Manifest: Waar blijven de progressieve partijen?

Doekle Terpstra (Tegen de Verwildering) [zie onze post daarover], heeft er geen gras over laten groeien. Op 2 januari was de hele voorpagina van het dagblad 'Trouw' gewijd aan de oproep van 57 bekende Nederlanders, om de problemen rond de integratie van immigranten in Nederland te benoemen en te bouwen aan initiatieven, om daaraan wat te doen:De ondertekenaars zijn vooral afkomstig uit christelijke (calvinistische-) kring. Oud-ministers als Elco Brinkman, Ben Bot (buitenlandse zaken) en Sybilla Dekker (VROM), maar ook uit progressief-liberale kring: Joris Voorhoeve (defensie), Hans Dijkstal (binnenlandse zaken) en Geert Dales (oud-wethouder van Amsterdam), sieren de lijst van ondertekenaars.

Opvallend afwezig (met uitzondering van Ella Kalsbeek, ex-staatsecretaris Justitie), zijn de progressieven, met name die van de PvdA. Parlementslid Paul Scheffer verklaart, waarom: "Ik teken niet, want deze verklaring verscherpt alleen maar de tegenstellingen. Er staan geen verplichtingen in die aan immigranten opgelegd zouden moeten worden." En vervolgens klaagt hij erover, dat immigranten niet vertegenwoordigd zouden zijn bij de ondertekenaars. Eén blik op de ondertekenaarslijst zou iedereen hebben overtuigd van het tegendeel.

De verklaring verscherpt inderdaad tegenstellingen, namelijk die tussen het populisme van een Wilders, een Rita Verdonk en sommige columnisten en zogenaamde progressieven tegenover een authentiek Nederlands cultuurgoed, namelijk: tolerantie. En dat is goed. Ieder kieze zijn plek. Als er iets authentieker Nederlands is, dan is het wel de Calvinistische traditie van verzet tegen autoritaire overheden, tegen gemakkelijk fascisme en voor een houding van opoenheid, verdraagzaamheid, zonder concessies aan fundamentele waarden. Dagblad Trouw komt niet voor niets voort uit het verzet tegen het Nazisme.

Tegenstellingen moeten worden benoemd, uitgesproken. Commentatoren als Sylvain Ephimenco bij hetzelfde dagblad Trouw, die jammeren, dat 'Trouw' zich zou hebben vergooid aan de opvattingen van Maxima ("ik zie geen nederlandse cultuur") en van koningin Beatrix, moeten nu kiezen: ofwel ze gaan in respectvolle dialoog met datgene wat authentiek Nederlands is, ofwel, ze dienen hun comfortabele commentaarposten bij kranten als Trouw te verlaten en zich aan te sluiten bij anti-islamhetzers als Wilders. Recht door Zee, geen halfslachtige compromissen meer!

Sinds 2 januari is er voor deze Brusselse Hollander weer meer reden om trots te zijn op Nederland. Hij zal helemaal trots zijn, als ook de progressieve Nederlanders zich uitspreken tegen Wilders en Verdonk, van PvdA, via Groen-Links tot de SP.

Eindelijk! Positieve aktie voor een niet-discriminerend Nederland

e e n l a n d e e n s a m e n l e v i n g

Vorig jaar riepen mijn Nederlandstalige blogs al eens op tot ondertekening van het manifest "Eén Land Eén samenleving".
Het initiatief ging uit van een breed samengesteld comité van, hoe zal ik het uitdrukken?, "aktief-fatsoenlijke" Nederlandse publieke figuren. Dus het was (en is, zie verder) niet zo maar één van de talrijke lege excercities die dienen om het geweten te sussen, maar op dat preciese moment (en nu nog steeds) is het opkomen voor een fatsoenlijke samenleving, ondersteund door een fatsoenlijk opererende staat, een moedig statement.
Helaas.
Helaas, want het zou vanzelfsprekend moeten zijn.
6.000 handtekeningen kwamen er. Het lijkt een magere oogst.
Maar ik liep ze eens door, en het zijn wel allemaal mense, die ik graag als vriend zou willen hebben: heel veel gewone "middenkaders", zoals onderwijzers, zorgwerkers, wetenschappelijke medewerkers, enz.
Ze vertegenwoordigen ook een enorme potentie. Een goede en brede basis voor verdere aktie in positieve zin. De voorzitters Rabbae en Dijkstal roepen nu op om daarmee een begin te maken.
Het programma van de conferentie in Rotterdam op 24 november is er nu eens niet één, waarbij klachten en beschuldigingen de hoofdtoon voeren, maar het is op zich een statement, dat integratie mogelijk en vruchtbaar is.

Opgeven voor deelnemen (er zijn slechts 300 plaatsen): Website Stichting Een Land Een Samenleving

Manifestatie 24 november 2007 te Rotterdam
“Geen angst voor elkaar, maar samenwerken”
Locatie:
Vergadercentrum Engels, Stationsplein 45, 3013 AK Rotterdam, 2 min van het Centraal Station Rotterdam. Voor een routebeschrijving zie www.groothandelsgebouw.nl
Programma
10.30 uur Inloop
11.00 uur Opening door dagvoorzitter, mevrouw Sylvia Borren, directeur Novib Oxfam
11.05 uur Toespraak door de heer Ivo Opstelten, Burgemeester Gemeente Rotterdam.“Van polarisatie naar samenwerking”
11.20 uur Toespraak door Professor, gasthoogleraar, Tariq Ramadan,
Identiteit en burgerschap, Erasmus Universiteit Rotterdam.“ De uitdagingen voor moslims in Nederland”.
12.00 uur Toespraak door Professor mevrouw Meurs, Lid van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid –WRR-. “ Identificatie met Nederland ”
12. 30 uur Toespraak door Socioloog, Emeritus Hoogleraar, Professor Anton Zijderveld: “De religieuze grondslag van Nederland: “Christendom, Jodendom en Islam”
12. 50 uur Toespraak door de heer Hans Dijkstal, voormalig Minister van Binnenlandse Zaken en Voorzitter Algemeen Bestuur eenlandeensamenleving.nl “Het ontmijnen van het debat in Nederland”
13.15 uur Pauze en lunch voor lunch wordt gezorgd. Tijdens de lunch-pauze is er mogelijkheid voor discussie met de inleiders in aparte zalen.
14.30 uur Debat tussen de voorzitters van de politieke Jongerenorganisaties in het kader van het thema:“de toekomst van Nederland”.
15.30 uur Einde

Powered by ScribeFire.

Lutter en De Kok: Een proefballon van het CDA?

Veel (en vooral veel lezens- en onderschrijvens-waardigs) is al geschreven over en tegen het brutale opiniestuk van twee tweederangs-CDAers in NRC-Handelsblad van 28 juni 2007, getiteld: "De Westerse Cultuur Sterft Uit" - Ondertitel: De combinatie van een dalend geboortecijfer en explosieve groei van aantal niet-westerse allochtonen is funest.
Twee heren die zich legitimeren met hun lidmaatschap van de "CDA-partijdelegatie Zuid-Holland", met name: Ton Lutter en Wim de Kok, luiden de alarmbel:

Er werden in 2005 gemiddeld slechts 11,5 kinderen per 1.000 inwoners geboren, daar waar dat er in 1950 nog 22,7 waren. Het percentage inwoners dat ouder is dan 65 jaar is in 2006 14,3 procent, in 1950 slechts 7,7. De vraag die onverbiddelijk op ons afkomt, luidt: hoe onze westerse cultuur te continueren? Demografie is het sleutelwoord van deze eeuw.

Dat zou allemaal zo erg nog niet zijn, aldus het tweetal, als niet de doortrapte Muzelman klaarstond om van onze zwakten en ons waardenverlies misbruik te maken:

Een cultuur die demografisch succesvoller is, mede door voortgaande immigratie, is de islam. In de islamitische traditie staan het gezin en het geloof nog overeind. Dat is hun succes, en precies hetgeen waar wij falen. Het percentage moslims bedroeg in 1971 nog 0,4 procent van de bevolking, en in 2004 5,8 procent (ongeveer 944.000 inwoners). Op weblogs en internetsites geven veel mensen aan dat men juist hierdoor bang is dat onze westerse cultuur geleidelijk aan wordt vervangen door de islamitische cultuur.

Ik ga nu maar even niet in op het begrip "cultuur" dat in een paar zinnen drie keer verhaspeld wordt. Aangezien je van de Grondwet niet naar godsdienst mag discrimineren, heeft wijlen Pim Fortuyn daarvoor het woord "cultuur" in de plaats gesteld. Vandaar. En zodoende.
Dat "demografie" niet de oplossing is, heeft een overeenkomstige, neo-darwinistisch geïnspireerde (!) discussie aan het begin van de twintigste eeuw al geleerd.
Vermeldenswaard is ook, dat de moed van Lutter en De Kok niet zover reikt, dat zij zeggen zèlf bang te zijn, "dat onze westerse cultuur geleidelijk wordt vervangen door 'de' (?) islamitische cultuur", maar dat ze zulks toeschrijven aan "mensen" die "weblogs" en "internetsites" onderhouden. Populisme, demagogie - rechtstreeks ontleend aan de methoden van hun leermeesters Mark Steyn (zie verderop) en Daniel Pipes (idem).
10 juni 2007: Pepperdine-Conferentie in Malibu. Leon de Winter, Ajaan Hirsi Ali, Henryk Broder, Andy Bostom (voorzitter van deelconferentie), Daniel Pipes en Greg Davis (een campus-zendingsdominee van de denominatie van Pepperdine University).

Toen ik in de nadagen van Jan Romein in Amsterdam geschiedenis ging studeren (1959), leerden we in het seminarium theoretische geschiedenis en historiografiekritiek van wetenschappelijk medewerker Jan Haak, dat we bij het analyseren van teksten altijd (onder meer) de volgende vragen behoorden te stellen:

• Waarom nu, toen, op dat tijdstip?
• Door Wie?
• Waarom?
• en, heb ik later geleerd: Wie betaalt? (Follow the money)
  

Vraag 1: (Keuze tijdstip) Waarom schrijven twee heren die noch demografen noch cultuurhistorici zijn, op 28 juni 2007 een stuk over een boek dat al in 2003 in de VS verschenen is? Drie veronderstellingen:

1. Het antwoord zou kunnen luiden, dat het CDA bang is, om in de coalitie met de rechtzinnige CDU, straks op evangelisch gebied rechts te worden gepasseerd. Of links. Want de CDU houdt vast aan christelijk geïnspireerde waarden van gezamenlijkheid en tolerantie, die door Balkenende, sinds diens achterkamertjes-overeenkomst met Pim Fortuyn (2002), stilzwijgend naar de prullenmand zijn verwezen.
2. Een ander antwoord zou kunnen zijn, dat het CDA eropuit is, om Wilders de pas af te snijden.
3. Een derde antwoord is terug te vinden in het volgende deel van dit artikel: Intussen heeft Mark Steyn, met zijn bondgenoten in het Amerikaanse (semi-)establishment en met behulp van fundamentalistische christenen, "sociale actie" georganiseerd. Dacht hij aanvankelijk, dat de oplossing moest komen van versterkte staten en regeringen (nog in januari 2006, in het verderop geciteerde Wall Street Journal-artikel van zijn hand), nu propageert hij, samen met Hirsi Ali en Daniel Pipes, dat het zal moeten komen van een "upsurge" uit het volk. Beide auteurs lijken te voldoen aan het Steynse "profiel" voor dergelijke actievoerders: geen regeringsfunctionarissen, geen wetenschappers, geen (hoge) partijbonzen. Blijft de vraag, hoe de Steynse "Campus-Watch" *) beweging Lutter en De Kok gevonden en gestuurd heeft.

*) Zie voor dit initiatief van intimidatie van tegenstanders via internet: Mijn ervaringen in m'n Amerikaanse Blog "Legal Alien in New York" met Steynse ophitsing.

Vraag 2: (Wie?) Over De Kok heb ik nog weinig zekers kunnen vinden. Ene "Wim de Kok" uit Den Haag komt als IT-consultant en als accountant voor bij "Linked-In", een internationale, web-based netwerkbevorderingsorganisatie.

Ton Lutter (foto VPRO-website)

Bij Ton Lutter had ik meer succes. Lutter beheert de Haagse CDA-website en was tot aan de vorige verkiezingen gemeenteraadslid in Den Haag voor het CDA. Om onduidelijke redenen, is hij in 2005 niet opnieuw gekandideerd. Dat neemt niet weg, dat hij nog steeds actief is bij de begeleiding van CDA-gemeenteraadsleden en optreedt als gangmaker voor een ... Haags Pop-museum. Een museum voor popmuziek dus. Hoe dat te rijmen valt met de volgende passage in het stuk van zijn hand, blijft gissen:

Traditionele waarden staan sinds de rock-’n-roll jaren vijftig en de rebelse sixties onder druk. Waarden als seksuele moraal, huwelijkse trouw en verantwoordelijkheidsbesef.

Wordt het een museum met uitsluitend reli-pop? Verbazen we ons niet te zeer: Rabiate antigodsdienstigen en fanatieke christenen vinden elkaar wonderwel in hun gezamenlijke islamofobie, zoals we straks zullen zien, en zoals hier en hier en hier eerder werd betoogd.

Dat de rol van kampioen voor "sociale aktie" wellicht een "second best choice" is van een ambitieuze politicus, die oorspronkelijk opteerde voor een nobeler vertrekpunt, leren we uit De Volkskrant van 3 februari 2001:

Adel van geboorte, of via de rechter

Van onze verslaggever Bert Wagendorp

Nog 323 famieljes telt het reservaat van adellijke geslachten in dit land, maar de Freiherren von Quast-Juchter en de Ritters von Lutter komen er voorlopig niet in. Afgelopen week bepleitten U. Quast en A.A. Lutter voor de Raad van State hun verzoek tot opname in de Nederlandse adel, vermoedelijk tevergeefs. Eerder had Binnenlandse Zaken hun rekest afgewezen.

Quast en Lutter behoren tot van oorsprong buitenlandse adellijke families die generaties lang in Nederland wonen. Zij hadden tot 1 augustus 1999 de tijd om een verzoek tot inlijving in te dienen, nadat in 1994 in de nieuwe Wet op het Adeldom een 'laatste kans'-periode van vijf jaar was vastgesteld. Daarna wachtte de definitieve verbanning naar het burgerdom. [..]

A.A. Ritter von Lutter, die overigens de telefoon gewoon opneemt met 'Ton Lutter', beroept zich bij zijn strijd om inlijving op het gelijkheidsbeginsel. In 1996 werden de kinderen van prinses Irene en Carlos de Bourbon de Parme opgenomen in de Nederlandse adel hoewel, volgens Lutter, het Spaanse adelsstatuut minder op het Nederlandse lijkt dan het Duitse, waaronder zijn eigen familie valt. 'Eerst doe je zo'n aanvraag omdat het je leuk lijkt. Als je merkt dat er sprake is van willekeur en mogelijk zelfs van misleiding van het parlement door de minister, dan wordt het een principiële kwestie.' Wordt hij weer afgewezen, dan gaat Lutter naar het Europese Hof.

"Geen erkend Ridder - dan maar samenspannen met het grauw", moet Ton hebben gedacht. "Der keerlen god" worden, gelijk graaf Floris V, dus god van de popmuziek, god van de weblogs van de islamofoben en nu: Brenger van de blijde boodschap van Steyn:

Vrouwen die kiezen voor de zorg voor kinderen, in plaats van een mooie carrière, dienen daar weer waardering voor te krijgen. Zij zijn de onbaatzuchtige heldinnen van onze tijd.

Der huisvrouwen god, kortom!

Even een intermezzo van een "Mee-Denker"
Indachtig aan Balkenende's motto "Mee-Doen!", denk ik hier even met De Kok en Lutter mee.
We moeten dus aan de familiepolitiek van de Moslims een voorbeeld nemen. Ze zijn "meer succesvol" bij het krijgen van veel kinderen in gezinsverband. Christenen kunnen dat ook. De geschiedenis is vol voorbeelden daarvan. Maar onder welke voorwaarden? Lutter en De Kok doen een pathetisch beroep op de Vrouw. Maar, onder ons, niets is wispelturiger dan de zwakke sekse. Voordat je het weet, staat ze weer aan de lopende band of in de groentewinkel. En maar kwebbelen! De tijd verliezen die ze zou moeten doorbrengen met het baren en christelijk opvoeden van kinderen! De Moslims hebben daar wat op gevonden: Huisarrest! En geen blote kleren! De hoofddoek om en de burka aan. Zo weet iedereen, ook de multiculturalisten, welke vrouwen hun vaderlandse, pardon: culturele-, plicht vervullen. Deze onbaatzuchtige heldinnen offeren opsmuk en liederlijke kledij op aan haar Zware Taak. Zo gaat het niet alleen bij de Moslims - in de tijd waarnaar Lutter en De Kok terugverlangen, ging het bij de Nederlandse Christenheid nèt zo. Kapjes op en oorijzers in. Doe mee met de klederdracht van je dorp. Anders ga je op de schandwagen.

Maar, het bovenstaande herlezend, begrijp ik dat ik toch iets moet hebben gemist in het Lutteriaanse proza. Want het kan toch niet waar zijn, dat De Kok en zijn maat pleiten voor wat neerkomt op een islamisering van de Vrouw, om de opmars van de "Islamitische Cultuur" te stuiten. Dat is, op zijn Hollands gezegd, het paard achter de wagen spannen! Nee, zó dom zijn de provinciale CDA-partijdelegatieleden uit Zuid-Holland toch niet?

Dat brengt ons op Vraag 3 (Waarom?).
Het conservatieve politieke denken gaat uit van een onderscheid tussen staatstaken en "sociale" taken. (Meer uitgebreid in 'huibslog': Conservatisme en Neoconservatisme: Overeenkomsten en Verschillen)
De eerste behoren tot de "grote-mensen"-taken, zoals defensie, politie, justitie, buitenlandse politiek en regulering van de markt (bescherming van eigendom). De tweede worden idealiter door de gemeenschappen (al dan niet religieus gedefinieerd) in zelfbeheer uitgevoerd.
Het door Balkenende aangehangen communautarisme gaat daarop terug. Gewone mensen moeten "mee-doen" in hun gemeenschap en de echte staatstaken overlaten aan de elite. Corporatisme (zelfbeheer van economische sectoren via ondemocratische hierarchieën) creëert een "maatschappelijk middenveld" van lieden die economisch waardevolle informatie monopoliseren en die dienen als brug tussen de "sociale wereld" en die van de Staat.

Libertair-liberale ultras, zoals Hirsi Ali en de Amerikaanse neoconservatieve theoretici, en aanvankelijk ook Mark Steyn, willen alle bemoeienis van de Staat met "secundaire" (Steyn) zaken als kinderbijslag, minimum-loon, vaderschapsverlof, enz., afschaffen. Ze hameren op het "misbruik" dat met name immigranten zouden maken van sociale voorzieningen. Schaf ze af, dan blijven de Moslims wel thuis! De contradictie in hun stellingen blijkt natuurlijk al spoedig, wanneer zij de Staat, immers strikt afgescheiden van de religie in hun denken, willen inschakelen ter onderdrukking van de mensen die een bepaalde religie aanhangen. Dat wringt. De "oplossing" van die paradox, zoals Hirsi Ali op 10 juni in Malibu (zie verderop) verkondigde, is tweeërlei:

• a. Stimuleer "Sociale Aktie" via kerken en staatsgefinancierde organisaties van "gewone mensen" tegen Moskeeën en andere Moslim-eigendommen. Net als Lutter en De Kok in hun artikel, neemt de elite daarbij geen verantwoordelijkheid voor "uitspattingen" bij dergelijke pogrom-achtige toestanden. De Staat wast zijn handen in onschuld. Begrip voor de volkswoede. Jammer voor de dode en verkrachte Moslims. De orde wordt (laat-)tijdig hersteld door de Staat.

• b. Werk via "advocacy": Zoek mogelijkheden in de wet om Moslims te pesten en te vernederen. Dat wordt "precautionary action" genoemd (voorzorgsmaatregelen).Op 11 juni schijnt in het besloten deel van de Malibu-bijeenkomst serieus gesproken te zijn over een idee van de genoemde Frans-Zwitserse advocaat Arnaud de Montézac, om op Korans en op Moskeeën verplicht een sticker te plakken met de waarschuwing: "Dit object bevat illegale oproep tot Jihad!". Bijkomende binnenpret van de daar aanwezigen, aldus de website van deze Montézac, bestond uit het feit dat zo een aktie een lesje zou leren aan de groenen en de linksen die via dergelijke stickers de tabaksindustrie om zeep hadden geholpen!

Dit vileine egocentrisme gaat zelfs een Bush te ver. Deze "won" de verkiezingen in 2001 immers met een (nogal abstract) "caring conservatism". Ook de echte Neoconservatieven zijn eerder voorzichtig met oproepen om de Islam als zodanig aan te vallen. Islam an-sich is geen slechter instrument dan Christendom, om het volk te disciplineren.

Waarom komt een tweederangs-duo, dat zich vrijelijk op onbetekenende CDA-functies mag beroepen, nu met een hetzerige bijdrage in de Amerikaanse ultra-geest?

• Eén verklaring daarvoor is al gemeld: Steyn en consorten hebben "sociale actie" ontdekt en zoeken "willing allies" van het goede profiel in Europa. Een tweede verklaring zou kunnen liggen in een 'proefballon' van het CDA. Als Lutter en De Kok worden afgemaakt in de discussie, wat niet ver van de realiteit schijnt te zijn, is er geen man overboord.
  
• Maar je weet nooit hoe een koe een haas vangt: Trouw-commentator J.A.A. van Doorn toont begrip en zijn artikel wordt met instemming overgenomen door de Fortuynisten-website. Kijk eens, een ongedacht recruteringsveld voor het Balkenende-CDA, dat maar geen stelling neemt tegen racisme en islamofobie! En, het is ook niet weg als reserve-ankerpunt voor de Christendemocraten in thuisland USA!

Dat brengt ons (eindelijk!) op vraagpunt 4: The Money.
De Amerikanen hebben geld te besteden. Pipes werkt met Amerikaans regeringsgeld. Op zich heeft het CDA dat geld niet nodig. Maar het zou kunnen zijn, dat het niet wil, dat het in handen van anderen valt. Tot nu toe gaat het om de financiering van reisjes van Leon de Winter en Afshin Ellian naar Malibu. Peanuts. Het grotere geld zal gaan naar de subsidiëring van publicaties en websites in Europa, die bereid zijn om het grand design van Pipes en consorten daadwerkelijk te ondersteunen. Misschien gaat Wilders er ook wel een graantje van meepikken. Dan maar liever wat controle erover via Lutter en De Kok!

Om één en ander in een wat ruimer perspectief te plaatsen, hieronder wat informatie over de strategie van Steyn en Pipes, zoals die onlangs op een conferentie in de VS werd uitgewerkt.
Uitgebreidere verslagen [EN] op de zusterweblog "Legal Alien in New York" (Pepperdine 1, 2, 3 en 4).
De stenen obelisk van Pepperdine, met fundamentalistisch-christelijke teksten, in het teken waarvan atheïsten als Ajaan Hirsi Ali, Henryk Broder en verlichtingsadepten als Leon de Winter hun fusie met christelijk-extremisten als Pipes en Steyn celebreerden.

Op 10 en 11 juni 2007 vond in Malibu, Californië, aan de Christelijke Pepperdine University, een "Collapse Of Europe" conferentie plaats.
Islambasher Daniel Pipes, de door Bush benoemde president van de American Freedom (!) Association, voerde er het hoogste woord.
Mark Steyn, de Canadees-Amerikaanse humorist-filosoof-essayist was een goede tweede. Steyn herhaalde zijn pleidooien voor een staats-gestuurde Europese stimulans tot meer "reproductive activities" door Christelijke, blanke gezinnen in Europa.

Als "Europese" aangevers van anecdotes over

• het schrikkelijke verval van joods-christelijke waarden en normen alhier,
  
• het verraad van cultuurrelativistische (multiculturalistische) linkse intellectuelen,
• en de algemene neiging die in Europa (en niet in het minst in Nederland) zou bestaan om via "appeasement" (rustgevende toegevingen) de Muzelman als meester binnen te halen en hem toe te laten de Sharia in te voeren,

dienden oude bekenden.

Uit Nederland traden op: Ajaan Hirsi Ali, Leon de Winter en Afshin Ellian.
Ze bevonden zich in het gezelschap van erkende extremisten als de Duitse columnist Henryk Broder, de even Duitse Claire Berlinski, de Frans-Zwitserse advocaat Arnaud de Dotézac.
Henryk Broder kreeg veel lachers op zijn hand met zijn fabeltjes over Europese "appeasements"...

Nadat Mark Steyn en Ajaan Hirsi Ali plenair hun riedel hadden gehouden over de noodzaak om de Islam te bestrijden door middel van grotere witte christelijke kinderproductie in traditionele gezinnen, en was vastgesteld, dat 'Eurabië' al een feit was, tengevolge van het verraad van de multiculturele intellectuelen, ging een werkgroep aan de slag (de "Eurabia"-werkgroep), waarin Hirsi Ali haar nieuwste ontdekking verkondigde, namelijk dat zij in de VS geleerd had, dat niet de staat, maar "sociale actie" een dam tegen de boze Turk zou moeten opwerpen.

Het werd duidelijk, dat het dit gezelschap er niet om te doen was, om Europa te redden, maar uitsluitend om daarvan een zo zwart beeld af te schilderen, dat de Amerikanen van schrik naar de hooivorken en (legale) handwapens zouden gaan grijpen, om de Moslim eens en vooral mores te leren. Hirsi Ali zei het met zoveel woorden: Ze houdt het voor gezien in Europa. Hopeloos. De fakkel wordt overgedragen aan Leon de Winter en Henryk Broder.
Het schijnt, dat Leon de Winter toen nog een zwakke poging heeft gedaan, om duidelijk te maken, dat het in Amsterdam heus niet zó erg is, maar bij onze verslaggever kwam dat maar verward over. Henryk Broder maakte het aan hem bestede geld beter waar, door met Engelse voorbeelden te komen, die weliswaar nergens op sloegen, behalve op Amerikaans-geïnspireerde pruderie bij Christie's kunstveilingen in Londen, maar die werd vrolijk (want er werd flink gelachen om die domme Europeanen) toegeschreven aan "appeasement" tegenover de Islam!

Daniel Pipes kapitaliseerde op de plenaire slotconferentie de investeringen die hij had gedaan in zijn Europese 'Geisterriege' (bigberta in Watchblog Islamophobie), met een oproep tot

• "sociale aktie" tegen moslims
• versterking van de Europese defensie
• en "advocacy" (legaal Moslims vernederen), uit te werken in het besloten conferentiedeel op 11 juni.

Pikant is nog wel, dat hij als afschrikwekkend voorbeeld van Europese miskleunen bij immigratiebeperking, Rita Verdonk's examenpakket voor kandidaat-immigranten aanhaalde. Hoei, wat dom, vulgair en contraproductief, die kussende homo's en vrouwen met blote borsten in het introductiefimpje! De verslagen melden niet, of Ajaan, ja dan nee, iets ingebracht heeft tegen dergelijke beschimping van haar partijvriendin. Het valt te vrezen, dat Ajaan, evenals De Winter en Ellian, indertijd toch grote voorstanders van het afschrikwekkend neerzetten van de goddeloze Nederlandse maatschappij ("cultuur"?), om Moslims zoveel mogelijk van reizen naar Nederland te weerhouden, zedig hun mond hebben gehouden. "Submission" leek hun waarschijnlijk de beste taktiek, om de nieuwe bondgenoten tegen de Islam niet tegen de haren in te strijken...
Je zou bijna medelijden krijgen met ijzeren Rita: Het blijkt niet makkelijk, om goeie vrienden te blijven met alle slag islamofoben. Ik ben benieuwd, of Rita Verdonk nu in discussie gaat met Ajaan over het nut en de culturele waarde van blote borsten.

De Kok en Lutter in dienst van de Pepperdine-strategie
Voorlopig schijnt het initiatief echter te zijn overgegaan van de "verlichtingsfundamentalisten" naar de christelijke fundis.
Rechtstreeks of onrechtstreeks, lijkt het artikel van Lutter en De Kok dan ook voort te komen uit de Pepperdine-strategie. Hoewel die strategie geen officieel Amerikaans regeringsbeleid is, en de invloedrijke NeoCons ook afstand bewaren tot deze extremisten, staan er bij diverse Amerikaanse Diensten en semi-officiële organisaties, alsmede bij het Pentagon (aangekondigde desinformatie-campagnes, ook gericht op bondgenoten), financiëel interessante potjes op het vuur, die best eens ingezet zouden kunnen worden.
Ton Lutter mag dan zijn adelsbrief zijn misgelopen, een postchèque uit de States is ook niet mis.

De beste verdediging is de aanval: Waarom organiseren we niet met, bij voorbeeld, de Amsterdamse Vrije Universiteit, een Europese conferentie om Pipes en Steyn eens alle hoeken van de kamer te laten zien? En vrij vliegen plus bescherming voor Ajaan?

Er zijn waarachtig wel wat Europese waarden en praktijken te tonen, die onze Christelijke vrienden van Pepperdine University zullen aanspreken!