02 september 2013
Partij van de Arbeid. Pauka's Last Spin
21 augustus 2010
Is de Nederlandse Rechtsstaat in gevaar? - Nee: Ze Bestaat al Bijna Niet Meer!
![]() |
| Geert Wilders in kostuum Admiraal De Ruyter (2010) |
"Is er dan geen eed, die verkozenen moeten afleggen, dat ze van niemand geld hebben aangenomen en met niemand verplichtingen zijn aangegaan in verband met de uitoefening van hun verantwoordelijkheid als verkozenen des volks?"
Antwoord: Ja, die eed is er, zoals overal. Maar de afgevaardigden van Wilders' PVV "partij" (zonder leden) hebben eerst privé beloofd, dat ze het contract met Wilders' stichting "zullen" onderschrijven, NADAT ze de eed aan het Nederlandse volk hebben afgelegd. Jezuïeten hadden het kunnen bedenken, of, beter gezegd: het is "Taqqyah". Taqqyah is een shiitisch concept, dat onder bepaalde, zeer strikte, voorwaarden, aan shiitische moslims toestaat, om hun werkelijke opvattingen te verbergen, om het vege lijf te redden, met name tegenover sunni-, bij voorbeeld wahhabitische-, moslims.
![]() |
| Wilders with Daniel Pipes, 2009 |
![]() |
| Wilders met Geller en Spencer, Florida, 2009 |
![]() |
| Pamela Geller met Wafa |
![]() |
| Robert Spencer met Pamela Geller, 2009 |
![]() |
| Bostom, Wilders, Spencer and Geller, Florida, 2009 |
![]() |
| SP-cartoon, 2010 |
![]() |
| Wilders and Spencer, Florida, 2009 |
07 juli 2010
Omdat politiek in gebreke blijft, moeten rechters en leden van de Raad van State Wilders zijn plaats wijzen...
Maar wat komt het laat.
En waarom komt het nog steeds niet uit de juiste bron?
Wat Balkenende niet mocht of durfde zeggen in de aanloop naar de verkiezingen, namelijk dat zijn partij, het CDA, de discriminerende punten van Wilders' PVV "ononderhandelbaar" vindt, erkende zijn opvolger, Maxime Verhagen uiteindelijk in het kamerdebat van 29 juni over de regeringsformatie:
Er is een aantal principes waarover ik echter niet onderhandel; ik ben dan ook niet bereid om die uit te ruilen. Ik zal dus niet zeggen: weet je wat, mijnheer Wilders, als de PVV haar standpunt opgeeft inzake het verbieden van de koran of het invoeren van een kopvoddentaks dan wel het registreren van bevolkingsgroepen, ben ik bereid om niet zo streng te zijn ten aanzien van de AOW of de overheidsfinanciën.De volledige tekst van dat deel van het kamerdebat publiceerden we op Krapuul (4 juli). Tussen haakjes ook even hulde aan Femke Halsema met haar prangende vragen aan de Limburgse jezuietenleerling. dat maakte, dat Verhagen tenslotte duidelijkheid gaf. (NOS-registratie kamerdabat YouTube).
Want Wilders deed op 2 juli net alsof er niets gebeurd was en voerde zijn gebruikelijke slachtofferrol op. "Maxime, kom me toch helpen om de "ramp" van een kabinet met Groenlinks te voorkomen!" Onzin. Wilders wist al lang heel goed, wat hij moest doen, om met het CDA in gesprek te komen:
- geen kopvoddentaks,
- geen verbod van de Koran,
- geen ethnische registratie van bevolkingsgroepen
- en niet: de "strijd tegen de Islam als kern van het buitenlands beleid".
Henk en Ingrid zijn voor Wilders, na de verkiezingen, niets meer dan "Gekke Henkie", respectievelijk "Malle Ingrid".
De mainstream pers heeft blijkbaar nog steeds niet begrepen, dat je Wilders' persberichten eerst even moet toetsen. Ze namen Wilders' kretologie zonder commentaar over.
Maar:
Zelfs in De Telegraaf lieten de helft van de reagerende Henk/Ingrids zich niet in het ootje nemen. En bij Nu.nl was het nog duidelijker. Reaguurders die als van oudsher begonnen te roepen, dat de linkse verraders weer hadden toegeslagen, werden zonder medelijden door een meerderheid van het reageervolkje het bos in gestuurd.
Dat overkwam "schoonmoeder" bij voorbeeld. Het "wijffie" dacht dat de PVV volgend jaar bij de verkiezingen voor de Eerste Kamer geweldig zou winnen. Andere reageerders moesten haar uitleggen, dat de 1e K. via de provinciale staten wordt gekozen en ze verdween onder onaangenaam gescheld.Nu.nl stelde vast, dat zijn publiek in meerderheid paars+ best ziet zitten.
Wilders, die, volgens alle voortekenen, helemaal niet de bedoeling had om te gaan meeregeren, zoekt nu, met de brutaliteit der wanhoop, naar schuldigen onder de door hem jarenlang verdacht gemaakten.
Dat wordt hem vergemakkelijkt door de angstige houding, die een meerderheid van de parlementariërs de laatste jaren hebben ingenomen.
Immers, de VVD is dicht tegen het program van de PVV aangekropen. Oude krokodillen, zoals Wiegel, zien een VVD-PVV combinatie nog best zitten. Het CDA heeft jarenlang ook geen "nee" durven zeggen tegen de waanzinnige voorstellen van Wilders. Hoopte het op een "Pim-Fortuyn"-effect, zoals in 2002, toen veel mensen op Balkenende stemden als een minder avontuurlijke variant van Pim?
In de oude kamer zijn het -hulde!- eigenlijk alleen D66 (3zetels, nu 10) en het GroenLinks van Femke Halsema (nu ook 10 zetels) geweest die zich principieel tegen het haat-discours van Wilders hebben verzet.
De PvdA onder Wouter Bos heeft daarentegen geprobeerd, om het anti-Europa en anti-immigratie-discours in verzachte vorm over te nemen. Het congres van 2008 in Utrecht heeft dat geblokkeerd.
En de SP? In 2006 groot geworden, groter dan de PVV nu? Ze heeft langzaam, te langzaam gereageerd. Het populistisch verhaal wordt verlaten, zeker. Wilders heeft hun het opportunistische anti-EU standpunt afgepakt (euroverkiezingen van 2009). En de SP heeft gereageerd, maar te laat. De SP heeft haar Europapolitiek veranderd, maar zonder lawaai te maken en zonder haar eurofractie te raadplegen. Die tweemans/vrouws fractie is nu gehalveerd. Europhoob Van Bommel moest nog vorige week een verkeerd begrepen anti-Euro-standpunt intrekken in de Tweede Kamer.
Dat neemt niet weg, dat de SP, met haar vaste wortels in de lokale belangenbehartiging, een geduchte tegenstander van de nergens verwortelde virtuele "partij" van Wilders zal worden.
In de persoon van Job Cohen, heeft de PvdA, die ook een moeilijk draaibare supertanker is, in de verkiezingsdebatten eindelijk laten weten, dat Wilders en zijn PVV "een gevaar voor de democratische rechtsstaat" zijn. Bijna als een voetnoot. Maar toch.
(RK schuilkerk De Hoop in Diemen *1786)
Onderbouwing ontbreekt nog. Ik heb op de "Joop", laat staan op officiële PvdA-websites, nog geen enkele reactie aangetroffen op het schandelijke PVV-standpunt, dat op 4 mei niet alleen nationaal-socialistische slachtoffers, maar ook slachtoffers van het "socialisme" zouden moeten worden herdacht. Waar is jullie eergevoel, vluchtelingen in de linkse schuilkerken
Bij uiterst Christelijk rechts zien we twee tegengestelde tendenzen. De mensen van de Christen Unie kiezen voor een open maatschappij en een zorgende staat. Dat is misschien wat al te betuttelend, maar wel fatsoenlijk. De lunatic fringe van de gereformeerden daarentegen, ziet, o.a. met de nieuwe SGP-leider, eigenlijk wel wat in de strijd tegen de Islamische Satan en heeft, een beetje overhaast, mannenbroeders!, al aangegeven, dat ze best een rechtse regering met de PVV willen ondersteunen. Waar Hirsi Ali opriep, om de christelijke fundis en Wilders te "gebruiken" om de Islam terug te dringen, bestaat in Nederland het risico, dat het scenario wordt omgekeerd en dat het de Christelijke fundamentalisten en neoconservatieven à la DagelijkseStandaard zullen zijn, die Wilders gaan "gebruiken". *)
We hebben dus moeten constateren, dat, bij gebrek aan een moedig "tot hier en niet verder" van democratisch links en fatsoenlijk rechts, het de rechters van de Amsterdamse Rechtbank en, in de laatste dagen, de vice-voorzitter van de Raad van State, hebben moeten zijn, die de grenzen hebben aangegeven, tot waar het haatzaaien mag gaan. Cohen's bedremmelde statement en Verhagen's binnensmonds "neen" zijn nog te breekbaar, om Wilders ervan te weerhouden om te roeptoeteren tegen alles en iedereen.
Op onderkoning Herman D.Tjeenk Willink kom ik in het volgende stuk terug. Zijn politieke analyse als informateur van 6 juli (mijn Google document) is werkelijk een mijlpaal.
Als de VVD binnenkort de onderhandelingen over Paars+ afbreekt, wordt Cohen gehouden aan zijn toegeving, dat hij niet onder alle omstandigheden aan D66 en GL vasthoudt. VVD-PvdA-CDA wordt dan de formule. Jammer, maar helaas. Ik denk niet, dat de VVD het naar zijn kiezers kan maken, om alleen met "linksere" partijen in zee te gaan. In elk geval, wordt daarmee in beginsel Wilders op zijn (marginale) plaats gezet.
In beginsel, want het zware werk, om eindelijk een principiele afwijzing van de Wilders-demagogie op poten te zetten, kan niet van VVD en CDA worden verwacht en vooralsnog alleen in beperkte mate van de PvdA. Dat wordt dus de taak van buitenparlementaire krachten, en, hopelijk, van parlementair links: GL en de SP. fatsoenlijke liberalen en echte christenen, natuurlijk ook meegerekend.
Het is niet hopeloos, makkers. Wilders kan maar moeilijk ontkomen aan de roep om zijn PVV te democratiseren. Zijn verdachte financiële buitenlandse contacten zijn en worden onthuld. Het impossibilistische Europa-standpunt van de PVV is op den duur niet houdbaar. De PVV-aanhang eist terecht, dat Wilders eindelijk iets doet, om hen minder machteloos te maken.
Voor mijn vrienden bij Krapuul.nl en hun bondgenoten is er nog een mooie taak weggelegd.
-------------------------
*) Het is hoog nodig om eens aandacht te besteden aan de neocon/fundi/gereformeerde Leidse club, die Wilders manipuleert.
Bij de Volkskrant een link van Maria Trapp:
Leidse wetenschappers betrokken bij de Edmund Burke Stichting
De Burke Stichting wordt vooral door stemmen van Leidse wetenschappers vertegenwoordigd. De Burkiaanse intellectuelen, die niet in Leiden thuis zijn, zoals Arend Jan Boekesteijn (Universiteit Utrecht) , Joshua Livestro (wel een Leidse leerling van Kinneging) , Michiel Visser en Leon de Winter worden hier ook aangehaald, maar de invloed van deze denkers is van geringere omvang en betekenis. Michiel Visser en Leon de Winter traden bovendien vaak als coauteurs op samen met respectieve Bart Jan Spruyt en Afshin Ellian.Andreas Kinneging, hoogleraar rechtsfilosofie in Leiden
Afshin Ellian, hoogleraar Sociale cohesie in Leiden
Paul Cliteur, hoogleraar Encyclopedie van de rechtswetenschap in Leiden
De Leidse Germanist Jerker Spits
5. De positieve receptie van Heins stuk Passage door prof. Anthonya Visser; de door haar in de praktijk gebrachte (en door het Universiteitsbestuur ondersteunde) censuur en intimidatie moet in samenhang met de tendens tot conformiteit en verharding in de Nederlandse samenleving worden gezien. Het proces dat prof. Visser tegen mij ( ik ben trouwens onder haar verantwoordelijkheid cum laude afgestudeerd) heeft aangespannen www.passagenproject.com/proces.html is een geval van zowel afgrijselijk alsook lachwekkend McCarthyanisme, dat Universiteitsgeschiedenis maakt.
Ik heb ook Paul Cliteur, de kampioen van de Vrije Meningsuiting, van deze censuuraffaire op de hoogte gebracht ( in een persoonlijk gesprek in juni 2004). Ik heb hem verteld dat ik een debat eis aan de Universiteit Leiden over de zaak Passage. Hij zei:”Daar heeft Thony Visser geen zin in.” Ja, natuurlijk. Maar is dat een reden om mij niet te steunen in deze zaak van academische vrijheid?
27 mei 2010
Twee tersluiks ingevoegde haakjes (..) onthullen de #demoniserings-plannen van #Wilders.
Op blz. 35 van het PVV-program: staat:
• Op 4 mei gedenken wij de slachtoffers van het (nationaal) socialisme. Op 5 mei vieren
wij onze bevrijding. Dat blijft zo. ...
Denkt of hoopt men, dat die twee zo onschuldig lijkende haakjes rond "nationaal" daar toevallig terechtgekomen zijn? Nee, wat er staat, betekent, dat "we" op 4 mei ook "de slachtoffers van het socialisme" zouden moeten gaan herdenken. Dat wordt dus anders dan tot nu toe. Alleen 5 mei, "dat blijft zo".
Je zou kunnen denken, dat het hier om een kromme formulering gaat, want nergens in het program onderbouwt de PVV, dat ze de 4-mei herdenking van de Nazi-bezetting en de slachtoffers daarvan, van inhoud zou willen veranderen. Als er echter staat, wat de bedoeling is, dan is dit een bewijs, dat Wilders
al een heel eind gevorderd is met zijn intimidatie en gifspuiterij.
Hier zou een grens behoren te liggen: Dit gaat over de streep! Voor iedereen in de Lage Landen. Ik voor mij althans, laat me de 4-mei herdenking niet afnemen. Ik zal nooit toelaten, dat ze wordt omgezet in een herdenking van wat Wilders vies en voos vindt. Ik zou verraad plegen aan familie, vrienden, partijgenoten, kunstenaars en politici, die in mijn land algemeen kiesrecht, sociale woningbouw, staatspensioen literatuur en gedichten en nog veel meer andere beschavingselementen hebben gebracht, die voor mij tot de "wortels" van onze samenleving zijn gaan behoren. Bovendien, onder de slachtoffers van het Nazisme, hoeveel onder hen beriepen zich niet op het socialisme?
Immers, de 4-mei herdenking gaat over de Duitse bezetting van Nederland, de slachtoffers die zij maakte, zowel onder soldaten en burgers (de oorlogsmisdaad van het bombardement op Rotterdam, bij voorbeeld) en, niet in de laatste plaats, over de genocide op de joden die in Nederland verbleven. Het is een anti-Nazi gebeuren. We zeggen samen "neen" tegen een "misdadige ideologie", het Hitlerdom.
Diverse pogingen in het verleden, om het karakter ervan te wijzigen, zijn, -gelukkig- stukgelopen.
Men wilde bij voorbeeld de (Nederlandse) gevallenen bij de "politionele acties" in Nederlands-Indië van 1946-1949 erbij betrekken, of de Nederlandse militairen die in de Korea-oorlog (1950-1953) gevallen zijn.
Er is niets tegen, om ook deze slachtoffers te herdenken. Maar daar zijn genoeg andere gelegenheden voor.
Immers, de Nazi-bezetting van Nederland en alles wat daarmee samenhangt, is uniek, mag nooit meer worden herhaald. De 4-mei herdenking brengt alle Nederlanders samen, die het fascisme verafschuwen en die de slachtoffers ervan willen eren.
Slachtoffers: Of ze nu jood, communist, socialist, gereformeerde, katholiek, moslim (want ja, die waren er ook!), zigeuner (Roma), homosexueel, ondernemer (Van Hall, bij voorbeeld, bankier), vakbondsleider (Spoorwegstaking), westers, niet-westers (Surinamer, bij voorbeeld), liberaal, ja zelfs Trotskist (Henk Sneevliet) waren! Of die een combinatie van meerdere van de bovengenoemde "etnisch-religieuze wortels" of opvattingen in zich verenigden. Die mensen herdenken "we" allemaal samen.
4 mei is een belangrijk nationaal moment. Voor sommigen, waaronder schrijver dezes, zelfs het belangrijkste nationale moment als Nederlander. Het mag dan vooral gaan over wat we in grote meerderheid NIET willen zijn en over wat we nooit meer willen, het gaat ook over de verdraagzaamheid en openheid die tot de beste eigenschappen behoren van de mensen die samen ons land bewonen, daar we immers zonder onderscheid ALLE slachtoffers van de bezetting, of we het nu met ze eens zijn, of niet, in onze herdenking betrekken.
Dat nu, wil Wilders veranderen met zijn stiekeme, tersluikse, HAAKJES...
Ik zeg: "Wilders", want ik maak me sterk, dat zelfs onder zijn naaste onderdanen in de fractie en bij de kandidaten er maar weinig zijn, die het Nederlandse socialisme willen demoniseren, door het met nationaal-socialisme gelijk te stellen! En dat geldt in nog sterkere mate voor de Nederlanders die overwegen, om op 9 juni op dit PVV-programma te stemmen. Ze worden belazerd. En het is hoog tijd, om dat openlijk te zeggen.
De rattenvanger van Venlo pijpt zijn verleid'lijk lied in Nederland met verhalen over de zorg die hij zou hebben over de gewone mensen die worden getroffen door de gevolgen van globalisering en immigratie. Het gevaar, waaraan hij zelf blootstaat, wordt tot op het bot uitgebeend. Maar diezelfde gewone mensen toelaten als lid van zijn "partij" - dat is hem een stap te ver! Wilders stelt de democratisering van z'n "partij" nog even uit, zegt hij, omdat dat "voor- en nadelen" zou hebben. Vooralsnog zijn de nadelen voor Wilders groter dan de voordelen. Nederland is nog niet rijp voor het Führerprinzip. Het principe van de Leider, die -hij alleen- weet waarheen het moet gaan.
Ik wilde het eerst zelf niet geloven en hoopte dat het gezichtsbedrog, een koopmanslistje, van Wilders was. Ik heb tot voor kort gedacht, dat dergelijke praat van Wilders bestemd was voor een buitenlands publiek, met name in Amerika, waar het geld vandaan komt, waarmee hij met zijn eenmanspartij de Nederlandse rechtsstaat bedreigt (Job Cohen, in het "premiersdebat").
Geert Wilders' ultraconservatieve- en suprematistische**) opvattingen, z'n plannen voor "ethnic cleansing" van "tientallen miljoenen moslims" in Europa (Kopenhagen, 2009) en z'n gelijkstelling van socialisme met het ondersteunen van een misdadige ideologie (Los Angeles, 2009 - we komen er verderop nog op terug), bewaarde hij immers voor het buitenland. En zelfs, wanneer hij erop werd aangesproken, distantieerde Wilders zich, zij het dubbelzinnig en lafhartig, van die associaties, zodra ze in Nederland onderwerp van discussie werden..
Zo liet hij het debat met Van der Laan over zijn Deense uitspraken verwateren in een gekissebis over hoeveel miljoenen moslims in aanmerking voor deportatie kwamen, om vervolgens in De Telegraaf de kaart van de demonisering te trekken: Als Wilders iets zou overkomen, zou het de schuld van de PvdA-minister Van der Laan zijn!
Bij het CAN-incident van eind maart, toen bleek dat Wilders zich had ingelaten met een ultra-protestantse organisatie in Californië, die vrouwen- en homo-haat niet schuwt, trok Wilders zich schielijk terug van de feestelijke presentatie van de Wilders-film die voor 1 mei gepland stond. Nu ook weer, zonder zich werkelijk van deze ongemakkelijke bondgenoten te distantiëren.
Ik begon dus te twijfelen. Wil Wilders werkelijk de "vrijheid van meningsuiting" gaan verdedigen met een heksenjacht op mensen, die in zijn definitie, -ook al noemen zich "links" of "socialist" en zijn het geen moslims-, zijn geïnfecteerd met de "misdadige ideologie" die Islam heet?
En ja, ik begin het werkelijk te geloven. Wilders weet ook wel, dat hij, als hij nu in Nederland dergelijke bedoelingen bekend zou maken, hij faliekant de kous op de kop zou krijgen.
Daarom plant Wilders de zaadjes van zijn giftig onkruid in onopvallende hoekjes. Het PVV-voorstel tot ombouw van de Nederlandse rechtsstaat, (waarin kerk en staat immers gescheiden zijn), naar een etnisch-ideologische staat met een "wortels"-bepaalde "joods-christelijke en humanistische" "Leitkultur", staat, evenals de voorgestelde demonisering van het socialisme op 4 mei, zonder verdere toelichtingen achteraan in het "Cultuur"-hoofdstuk in het PVV-program.
Intussen, wordt de zaaigrond door Wilders ijverig geprepareerd met de mest van de demonisering van de Nederlanders die niet onder de PVV-definitie vallen. In het RTL-"premiers"-debat van vorige week, werd Job Cohen weggezet als "geïslamiseerd". Wilders' woorden sloten zelfs niet uit, dat Cohen opzettelijk uit zou zijn op het invoeren van de sharia. Maar dat zei hij (nog?) niet met zoveel woorden.
Dat deed Wilders wel, in 2009, toen hij in de Verenigde Staten optrad. Herhaaldelijk zelfs. Hieronder als voorbeeld een van zijn beruchte toespraken in fundamentalistische synagoges en christelijke centra in de VS, die waarop de film "Islam Rising" van het CAN gebaseerd is:
Het Amerikaanse verhaal is in april 2009 steeds hetzelfde. Als je het helemaal wilt zien, bekijk dan de Geert Wilders Islamification Speech in LA, 11 april 2009, die 27,5 minuten duurt.
War het me bij de Wilders-retoriek om gaat, is het moment (ongeveer na 6:40 minuten), dat Wilders de "multiculturalisten" en "culturele relativisten" gelijkstelt met verraders. Met mensen die "ons" in het moeras hebben getrokken. De politieke hoofdvijanden, blijkbaar. Het zijn woorden, die Wilders reserveert voor linkse intellectuelen, voor socialisten.
Deze woorden doen denken aan de "cosmopolieten" die voor Hitler, en trouwens ook Stalin, de te elimineren boosdoeners waren. Cosmopolieten waren voor de laatstgenoemden: joden en "jodenvrienden". Culturele relativisten zijn voor Wilders: moslims en "moslim-vrienden".
In beide gevallen gaat het om mensen, die zich voor andere culturen dan de hunne openstellen. Daar is toch, zou je zeggen, niets mis mee? Als je vrijheid van spreken wilt, zou je toch ook vrijheid van denken, vrijheid van onderzoek, nieuwsgierigheid en bereidheid om je oorspronkelijke mening te relativeren (!), moeten willen?
Hier komt Wilders' inspelen op de angst voor het onbekende om de hoek kijken. Woorden als "cosmopolitisme" en "cultureel relativisme" worden gebruikt om de tegenstander te demoniseren. Mensen die zulke enge dingen doen als cosmopoliet zijn en die de superioriteit van de "westerse cultuur" betwijfelen, ook al zijn ze zelf geen moslims, die moeten wel deel uitmaken van een wereldsamenzwering om het kalifaat in te voeren.
Bij zijn demoniseringscampagne, sluit Wilders aan bij een helaas algemeen fenomeen in de Europese geschiedenis (en die van andere continenten ook). Als je maar lang en vaak genoeg van "verjoodsing" sprak, of van "Verjüdung" (of van gelijksoortige woorden in andere talen, want antisemitisme was echt niet tot Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk beperkt), wanneer je het had over sociaaldemocraten, communisten, vrijzinnige christenen, banken, het leger, de kunst, de wetenschap en de handel, dan ging het publiek stukje bij beetje geloven, dat er toch echt wel iets van waar moest zijn.
In dat demoniseringsproces, zijn de slachtoffers geneigd, om zich verdedigend op te stellen. "Er zitten helemaal niet zoveel joden in onze partij," zeiden de sociaal-democraten, "en die bij ons zijn, dat zijn geen gelovige of zionistische joden, maar mensen die net als wij zijn." "Het gaat in de politiek om andere, belangrijker, zaken." En, net als Wouter Bos c.s. het in de afgelopen jaren in de PvdA hebben geprobeerd, werd door hen getracht om een strenge houding aan te nemen tegenover immigranten, volksvreemde elementen, enzovoort. Dat alles en nog meer, bevordert juist het demoniseringsproces. Het is nu al zo ver gekomen, dat Wilders het familielid van een van de twee voorzitters van de Joodse Raad tijdens de bezetting kan beschuldigen van "islamisering", zonder dat de twee andere "premierskandidaten" van hun ontzetting en walging (if any) laten blijken!
Het is -helaas: nogmaals- een algemeen verschijnsel, die demonisering via de giftige suggestie van "Verjüdung" (nu: "islamisering"). Met als bondgenoten: de cosmopolieten (nu: "cultuurrelativisten").
En het zit er diep in, het gif van het antisemitisme, het anti-Roma-isme, en, nu, in Nederland en de rest van Europa, van het anti-islamisme. De angst voor de vreemdeling die naast u woont.
Zelfs na de holocaust, was het met het antisemitisme bepaald niet afgelopen. In 1944-45 wisten sommige zojuist van de Nazi-bezetting bevrijde Polen, niets beters te doen, dan pogroms los te laten op de weinige overgebleven joden in het land. Stalin, ook niet voor een kleintje vervaard, zoals al in de dertiger jaren was gebleken, startte in de tweede helft van de veertiger jaren in de hele Sowjet-Unie en de landen van het Warschau-Pact, een anti-joodse campagne, eerst in de communistische partijen (Slansky, enz.), later tegen allerlei soorten van specialisten en wetenschappers, met als toppunt de terreur tegen het zogenaamde "witte jassen complot" van joodse artsen in Moskou, dat pas werd beëindigd met Stalin's dood in 1953. En het was ook terecht, dat de Nederlandse regering zich onlangs bij de Westerbork-herdenking verontschuldigde voor de kille en discriminerende ontvangst, na mei 1945, van joodse overlevenden uit de onderduik en uit concentratiekampen.
En die Nederlanders die behoren tot het langzaam maar zeker door Wilders gedemoniseerde bevolkingsdeel van "linksen", "elite", "dhimmis" en theedrinkers, socialisten en kunstenaars, gewone vrijwilligers die taal- en fietslessen geven aan immigranten, en die denken gevrijwaard te zijn van discriminatie en broodroof, van marginalisering en vervolging, omdat ze zelf de Islam niet aanhangen en geen hoofddoeken dragen, die vergissen zich heel erg, als ze vinden (wensdenken?), dat het uitsluitend om een zaak tussen Wilders en de Islam gaat. Biefstuk- en kaviaar-socialisten gaan zelfs aan moslim-medeburgers verwijten, dat ze te weinig doen tegen Wilders, om zich een excuus te verschaffen, om zelf verder te overwinteren in hun "linkse schuilkerk", hopend dat het wel "overwaait".
Ik kom tot de conclusie, dat de vrijheidslievende niet-moslims, de mensen die zich dagelijks inspannen om van de economische, maatschappelijke en culturele veranderingen in plaats van een nachtmerrie, een succes te maken, dat het juist die mensen zijn, die, samen met de Nederlandse rechtsstaat, het grootste gevaar lopen. Wilders is in de eerste plaats een probleem tussen oorspronkelijke Nederlanders. En die hebben zich niet te gedragen als de beruchte "burgemeesters in oorlogstijd", noch als struisvogels, noch als jezuïtische rechtvaardigers van Wilders' ideeën, zoals onze barbarist Hans Jansen..
Wilders is uit op een ideologisch "verankerd", "verworteld", Nederlanderschap: Een vage en verwarrende definitie in artikel 1 van de grondwet over "joods-christelijke en humanistische wortels", moet het staatsburgerschap van mensen die dergelijke "wortels" niet hebben, beperken, twijfelachtig maken, althans aan voortdurende waakzaamheid en kritisch onderzoek onderwerpen. (Zie mijn artikel daarover op DLL: PVV bazelt over een "dominante wortel-cultuur": Ongelijkheid van burgers opnemen in art. 1 van de Grondwet? van vorige week). Degenen die daarbij het eerst in het vizier worden genomen, zijn de socialisten, blijkbaar.
Wantrouwend- en vooringenomen onderzoek, uitgaande van een voor-darwinistische en voor-christelijke theorie over "besmetting" door de islam van iedereen die in een "moslimland" geboren is, dat heet met een Latijns woord "inquisitio". Inderdaad, goed gezien, daar komt de Inquisitie vandaan. Kerkelijke rechtbanken onderzochten ketterij, dat wil zeggen: opvattingen die niet met die van de toenmalige RK Kerk overeenkwamen. Marteling werd daarbij niet geschuwd. De uitvoering van de wrede vonnissen werd aan de burgerlijke rechter overgelaten. Ook een vorm van scheiding van Kerk en Staat.
Het bekendst in de Spaanse inquisitie. Die richtte zich vooral op de vele Spaanse joden en moslims, die eerder, gedwongen, tot het christendom waren overgegaan. Hun gangen nauwgezet nagegaan. Als ze geen varkensvlees aten, thuis sjabbat vierden, in de richting van Mekka baden, dan waren ze erbij. Tegen 1492 was het hele Iberisch schiereiland zodoende moslim- en joden-vrij. Maar de arme katharen, een oude christelijke secte in Zuid-Frankrijk, kregen ook te maken met demonisering en vervolgens onderdrukking.
De Tachtigjarige Oorlog, de Geuzen-opstand dus, waarvan het PVV-program zoveel werk maakt, was, behalve een protestbeweging tegen 10% vermogensbelasting (de tiende penning van Alva) ook juist het verzet tegen de beoogde invoering van de inquisitie in de Nederlanden. In z'n eerste paradox is de PVV niet gestikt. Maar dit terzijde.
Het lijkt een paranoïde idee van mij, dat de islamofoben erop uit zouden zijn, om een nieuw soort inquisitie in te voeren. Ik zou er dan ook niet op zijn gekomen, als niet de vanuit Amerika opererende Duitse pro-Wilders blog "Politically Incorrect" (PI) niet onlangs een lans had gebroken voor het herwaarderen van juist diezelfde Inquisitie uit naam van de strijd tegen de islamisering. Het luidt "Die Heilige Inquisition hatte Recht!":
Die Heilige Inquisition war jung und fortschrittlich, war frauenfreundlich, war effizient, hatte recht, war heilig. Der all dies in einem Buch behauptet, heißt Hans Conrad Zander und war Mönch im Dominikanerorden (das ist der Gründerorden der Inquisition).
De redenering bij PI is nu, dat door de Heilige Inquisitie het Westen voor een Islamisering gered is. "Zonder de Inquisitie, zouden jij en ik hier nu niet zijn." Een noodzakelijk kwaad. Weer van toepassing op het huidige tijdsgewricht. Eén van de vele bezoekers en commentationen bij PI, ene jHunyadi, legt ons eens even precies uit, waarom de inquisitie zo gelijk had, met ketters aan te pakken. Het waren namelijk de voorlopers van onze dhimmis, onze "cultuurrelativisten":
Nicht zu vergessen: Die Katharer waren die Ursozialisten und Urkommunisten, die schon Friedrich Engels als Vorgänger erkannt hatte. Sie waren keineswegs die sanften Prediger und blütenweiß-unschuldigen Freigeister, sondern Psychosektierer und Putschisten mit extrem totalitären Zügen. Sie zwangen alte Mitglieder ihrer Gruppen zum Selbstmord, etwa durch Verhungern, durch Essen von Glasscherben oder Selbstvergiftung. Sie förderten Abtreibung und Kindsmord. Und sie galten schon zu ihrer Zeit als die fünfte Kolonne des Islam – “Lieber den Türken gedient als dem Papst” war eine ihrer meistgebrauchten Losungen, z.B. bei den Bogumilen auf dem Balkan.Kijk, dat zijn de ideeën die opgeld doen op een blog, die op z'n voorpagina wel zes verschillende keren voor Wilders werft en die eind maart een anti-Nederland en pro-Wilders demonstratie organiseerde voor de Nederlandse ambassade in Berlijn.
En Wilders zelf? Die laat het zich aanleunen.
De "sluipende islamisering" is demagogie. De sluipende ondergraving van de Nederlandse rechtsstaat en het ombouwen daarvan tot een Wilders-theocratie is maar al te reëel.
Wat twee onnozele haakjes ons niet allemaal kunnen leren...
-----------------------------------
*) Met uitzondering van de blog GeenCommentaar, die het als "Quote" publiceerde, maar ... met als enig commentaar, dat het hier weer eens een "godwin" betreft. Wat op zich juist is.)
**) suprematisme: de opvatting dat een ras, een bevolkingsgroep, een religieuze groep per definitie superieur zou zijn aan andere.
27 maart 2010
Methode-Vogelaar: Enorm succes bij integratie en verhoging veiligheid

Ella Vogelaar is op schandelijke manier afgeserveerd (eind 2007) als minister voor wijken en integratie. (In Nederland) Wouter Bos dacht toen nog, dat meegaan met het “strenge” discours tegen immigranten, zijn partij zou helpen om de Wilders-vote terug te winnen.
In werkelijkheid heeft het Centraal Bureau voor de Statistiek eind 2009 vastgesteld, dat in ALLE (ja: ALLE) achterstandswijken van Nederlandse steden het welzijn en het gevoel van veiligheid VOORUITGEGAAN zijn.
Hoe komt dat? Wie hebben dat gedaan? Hoe hebben ze dat aangepakt? Hoe komt het, dat de opvolger van Vogelaar, Eberhard van der Laan, niets anders kon doen, dan, met succes, haar beleid voortzetten in plaats van het af te breken?
Ik ga voor Krapuul portretten maken van de ECHTE helden van de integratie en de emancipatie van achterstandsgroepen.
Een Vogelaar “in het kwadraat”? GRAAG!
Volg bij Krapuul de mensen die *oplossingen* hebben gevonden voor de problemen van uitsluiting en discriminatie. Wilders noemt ze Krapuul, Dhimmis, verraders, links tuig. Wij komen voor ze op. De meeste racistische schreeuwlelijken kennen de probleemgebieden helemaal niet.
Daarmee willen we niet zeggen, dat er geen problemen zijn. Ze zijn alleen niet allemaal van vandaag op morgen op te lossen. Strengere handhaving, meer controle, meer mensen aan het werk – dat is intussen absoluut nodig, zowel bij de armen in de vergeten stadswijken, als ook bij de rijksten die het ervan nemen bij banken en hedgefunds. Met fractieleden wier hoogste wijsheid uit managementboeken komt, zal het ook niet gaan. SP, GL en FNV geven aan, hoe het wel kan. Het ontwikkelingswerk op middellange- en langere termijn in onze steden en wijken, wordt echter nog lang niet genoeg erkend.
Ella Vogelaar herkende het opbouwende werk van de projectleiders, de wethouders en de wijkbewoners die resultaten boeken bij de ontwikkeling van achterstandssituaties naar meer hoop en erkenning van ieders bijdrage en kwaliteiten.
Job Cohen ondersteunde Ella Vogelaar op het moeilijkste moment. Dat was mooi. Wilders heeft dat ook begrepen. De beste remedie tegen hem en voor een snellere oplossing van de immigratieproblemen, is, inderdaad: een “Vogelaar in het kwadraat”.
De vergeten “helden”, die dagelijks hun handen vuil maken op de werkvloer van de stedelijke achterstandswijken. Ze hebben geen tijd om “leuke” stukjes te schrijven op de discussiefora. Om echt te kunnen kiezen, op 9 juni a.s., moet je ook hun visie kennen.
Straks: Deel 1: Een multiculturele plantsoenendienst.
(Werd eerst gepubliceerd op Krapuul.nl)
Huib Riethof is onafhankelijk Europees expert op het gebied van de emancipatie van achterstandsgroepen en stedelijke achterstandswijken. Het begon in de Amsterdamse Weesperzijdestrook en de Dapperbuurt (1973). Vanaf 1982 leidde hij in opdracht van de regering het eerste Nederlandse emancipatie- en ontwikkelingsprogramma (PCG) in 18 steden en 32 wijken. Sinds 1990 actief in Europa.
Van hoofddoek tot hoofdzaak.
Van mafia tot welvarende middenklasse.
Het kan!
21 maart 2010
Wilders denkt dat we al zijn sprookjes over Turkije geloven. Maar niet heus!
-
albayrak
Tot dusver had de PVV eigenlijk niets aan te merken op de strengheid waarmee de staatssecretaris de door haar voorganger Job Cohen (1998-2002) ingevoerde precieze regels voor asiel en immigratie, toepaste. Geloof maar gerust, dat ze op het vinkentouw zaten, om verhoopt verraad door deze houdster van twee paspoorten (NL en TU) luidkeels aan te klagen.
Nee, ze deed het zelfs “beter” dan haar voorgangster Rita Verdonk. Die heeft nul komma nul bijgedragen aan een goede regelgeving, toen ze in de regering zat. Alleen geprofiteerd van wat haar PvdA-voorgangers zoal aan verstrakking van het toelatingsbeleid hebben geproduceerd. (Niet tot mijn genoegen, overigens).
Nu brengt Nebahat, in de slipstream van het Job-Cohen ontwaken van de laatste dagen in Nederland, iets heel wezenlijks in het debat: Ze neemt (overigens net als Hirsi Ali in haar nieuwe boek) haar moeder tot voorbeeld, over de vraag, hoe emancipatie verloopt.
Het geschiedde in het gemoderniseerde Turkije van Atatürk. Dank zij het feit, dat haar moeder haar hoofddoek mocht ophouden op haar werk bij de vleesverwerkende fabriek, kon zij zich vrijer in de maatschappij bewegen en geld verdienen, dat, onder andere diende voor de studie, die het haar dochter Nebahat mogelijk maakte om te worden wat ze nu is. Zonder hoofddoek. Maar met verbinding naar haar fantastische land van herkomst, Turkije.
En ja, mijnheer Wilders, de Turkse staat heeft het dragen van hoofddoeken verboden op de universiteiten en in het parlement. Dat was een logische maatregel, in een pas seculier geworden land, dat bezig was (is) om zich te ontdoen van achterlijke tradities. Maar achtereenvolgende Turkse regeringen zijn ook zo wijs geweest, om hoofddoek-dracht in het dagelijks leven NIET te verbieden. Wat je ook over het huidige Turkije mag zeggen, het is een inspirerend voorbeeld van hoe je vastgeroeste- en indolente traditionele groepen kunt helpen om wakker te worden. In Nederland moeten we dat voor een groot deel nog leren. Al zijn er legio lokale voorbeelden van hoe het wel kan en lukt. Maar daar horen we de PVV nooit over.
(Binnenkort wel op de Europese site e-urban, ik houd u op de hoogte!)
Wilders weet niet beter te antwoorden, dan (Telegraaf):
Wilders is niet onder de indruk van haar opmerkingen. „Albayrak zou als bezitter van een Turks paspoort beter moeten weten: zelfs in vele officiële Turkse gremia en instellingen geldt een hoofddoekverbod. Ze is dus een beetje de weg kwijt met haar twee paspoorten. De islamitische hoofddoek is bovendien een symbool van vrouwenonderdrukking ergo van de achterlijke islamitische cultuur”, stelde Wilders in een reactie.Wat nu? Weet Wilders die van z’n leven nog niet in Turkije is geweest, behalve misschien met vakantie in een Monschau-achtig fitness-resort, het beter dan Albayrak? Wat hebben die twee paspoorten ermee te maken? Is koningin Beatrix, die ook een Brits paspoort heeft (voor alle zekerheid, voor als bij ons de revolutie uitbreekt), soms ook een landverraadster? En mevrouw Wilders, de Hongaarse? Is het niet goed, dat ze in Hongarije mag stemmen tegen de groeiende anti-semitische partij Jobbik, die Joden wil behandelen zoals haar echtgenoot de moslims? En die met 2 zetels in het Europese parlement vertegenwoordigd is?
Albayrak heeft precies aangegeven, hoe je met steun aan versnelde emancipatie, aanpassing en integratie, moet omgaan. Niet door te stigmatiseren en te koeioneren (kopvoddentaks!), maar door mensen op weg te helpen naar meer inzicht. Wilders en Ajaan Hirsi Ali geloven alleen in dwang en vernedering. Ze hopen en wachten openlijk (Ajaan) of stilletjes (Geert) op een nieuwe wereldoorlog tussen de “culturen”.
Zijn wij zo dom, dat we de leugens niet doorzien en ons laten gebruiken als soldateska voor de Amerikaanse Neoconservatieven (Ajaan) en de machtsdromen van een gefrustreerde koloniaal (Wilders)?
Nee, toch?
14 december 2009
Eindelijk! PvdA NOOIT met Wilders samen (Bos)
Eindelijk is de kogel door de (linkse) kerk! Op het Apeldoornse PvdA-congres (12.12.09) verklaarde partijleider Wouter Bos onder grote instemming:,,Het Nederland van Wilders is ons Nederland niet", zei Bos. De stellingname van Bos werd door de partijleden met een langdurig ovationeel applaus begroet.(NRC-Handelsblad, Derk Stokmans, 12 en 14 december 2009; de foto is ook ontleend aan de NRC, copyright Roel Rozenburg)
Nu het CDA nog. De oude Aantjes, ooit (1977) van zijn voetstuk gevallen wegens Waffen-SS aktiviteiten als postbode in Noord-Brandenburg tijdens de laatste jaren van de Tweede Wereldoorlog, gaf al een voorzet. Maar de ervaring leert, dat de opinies van de vroegere CDA-fractieleider precies het tegendeel vertegenwoordigen van wat de CDA-leiding (klammheimlich) denkt. Dauerministerpräsident Balkenende werd groot door een deal met populist Pim Fortuyn in 2002. Een soort niet-aanvalspact. Hoewel balkenende op het laatste CDA-congres de "verruwing" van de politieke zeden betreurde, kan dat zowel als een veroordeling van Wilders, als als een veroordeling van Wilders-vijand D'66, geïnterpreteerd worden. Het CDA onder Balkenende, houdt, zoals gebruikelijk, alle opties open.
De ook al heel oude CDA-coryfee Dries Van Agt (minister-president van 1977 tot 1982), die de val van Aantjes, zo niet organiseerde, dan wel dankbaar aanvaardde, zal het nu niet meer oneens zijn met zijn 'luis in de pels'. Van Agt heeft zich, laat, maar beter laat dan nooit, het lijden van de Palestijnen aangetrokken en zal zeker gehuiverd hebben, toen hij Wilders in Kopenhagen hoorde zeggen, dat de Palestijnen maar naar Jordanië moeten vertrekken.
Bos dekte zich wel zoveel mogelijk in tegen de gebruikelijke Wilders-replieken (NRC):
Volgens Bos heeft de weigering om ooit met Wilders te regeren, ,,niets te maken met uitsluiten, demoniseren, cordons sanitaires of met de persoon Wilders, en het heeft al helemaal niets te maken met minachting voor zijn kiezers" .Nou ja. Ik vind, dat je best tegen de Wilders-kiezers kunt zeggen, dat ze van Lotje getikt zijn. Nederland is afhankelijk van export, van Europa. Het heeft niets te winnen en alles te verliezen, door zich ondergeschikt te maken aan een Israëlische rechtsuiterste fringe, die een ethnische "cleaning" van Palestijnen wil en met atoombommen Iran wil aanvallen. Samen met het Amerika van Obama, zouden we de kolonisatie van de Westbank moeten helpen stopzetten. De Europese ministers van Buitenlandse Zaken hebben zich al in die richting uitgesproken. Maar de (te) grote Wilders-vertegenwoordiging namens Nederland in het Europese Parlement zwijgt stil en vraagt alleen maar om "bonnetjes" van de uitgaven van Eurocommissarissen.
Waarom, denkt u, dat Balkenende het niet heeft gemaakt als president van Europa?
Het antwoord is: Wilders. Noch Angela Merkel, noch Nicolas Sarkozy, hebben een Europapresident gewild, die zich encanailleert met uiterst rechts. Het is hoog tijd, dat het CDA zich uitspreekt. Liefst voor 20 januari 2010, wanneer Wilders voor zijn rechters moet verschijnen, om zich te verantwoorden vor zijn racistische uitspraken jegens Moslims.
Als lid van de PvdA sinds 1960 (met onderbreking in verband met de PSP), sluit ondergetekende zich aan bij het congres:
De mededeling van de partijleider had een bevrijdend effect op de bijna duizend aanwezige PvdA'ers. Nog voor Bos zijn zin kon afmaken werd hij met ovationeel applaus en veel gejoel begroet.Ik kan weer trots zijn op mijn partij en me inzetten voor een goed lokaal bestuur bij de lokale verkiezingen van maart 2010. Trots op de PvdA, trots op Nederland, zoals het behoort te zijn.
Technorati Tags: Holland, racism, Wilders, Social-Democracy, Christian-Democracy

24 december 2008
Integratienota van PvdA-bestuur: Burokratische bezweringsformule
De tekenen stapelden zich op, de laatste maanden. Partijleider Bos vroeg zijn volgelingen, minder op de "toon" van Wilders cum suis te letten, en harder te zijn over de "inhoud" van de cultuurstrijd met de immigratie. Er was de afdanking van integratieminister Vogelaar, hier meermaals besproken. Vlak daarop de notitie van PvdA-kamerlid Dijsselbloem. De eerste beleidsdaden van Vogelaar's opvolger Eberhard van der Laan wezen ook in de richting van verharding van de standpunten.
Nu is er een partijbestuursstandpunt van 18 pagina's, waarover in maart 2009 een partijcongres zich moet uitspreken. De nieuwe partijvoorzitster Lilliane Ploumen is in de media naar voren geschoven, om de voornemens van de partij toe te lichten.
(PvdA-partijvoorzitster Lilliane Ploumen, foto NRC, source)
Het is naar mijn mening een fout gebaar, op een fout moment, maar als je de tekst rustig bekijkt, is er inhoudelijk weinig mis mee. Alleen jammer, dat er zo weinig inhoud in zit. Daarom is het begrijpelijk, dat de media en het publiek vooral kijken naar de betekenis van het gebaar en het moment. Beide zijn rampzalig.
De lege tolerantie
Een centraal onderdeel van het historische Nederlandse erfgoed, ook wel met "cultuur" omschreven, is datgene wat ooit treffend is omschreven als "lege tolerantie". In de inleiding van de nieuwe partijbestuursnota Verdeeld verleden, gedeelde toekomst wordt die aardig gekarakteriseerd:
Lange tijd hebben oorspronkelijke Nederlanders en nieuwe Nederlanders elkaar grotendeels vermeden.
Integratie was een zaak van tolerantie en uiteindelijk zou het dan allemaal vanzelf wel goed komen. In de praktijk betekende die tolerantie vooral wegkijken bij problemen. De gevoelens van verlies en onbehagen werden weggestopt.
En, eerlijk is eerlijk, die gevoelens werden ook niet erkend door de overheid en de politiek. Pas toen mensen die gevoelens uitschreeuwden werd er geluisterd – pas toen Pim Fortuyn ze verwoordde, kwam het conflict waar mensen elke dag mee te maken hadden, nadrukkelijk op de politieke agenda.
De aanpak van de nota, zoals blijkt uit de titel, is radikaal anders dan die van de xenofoben. De Wildersen en de Verdonks willen niet weten van een gedeelde toekomst. Ze houden de illusie in stand, dat de tegenwoordige toestand slechts een bange droom zal blijken te zijn geweest, als we de immigranten kunnen terugsturen of minstens apart zetten als tweederangs burgers.
Dat is op zich positief. Maar op de invulling die de nota geeft van zo een realistisch beleid, valt nog heel wat aan te merken, zoals verderop zal blijken.
Het eervol vermelden van Pim Fortuyn in het tweede deel van het citaat, brengt de afscheidsbrief van Vogelaar in herinnering, die immers verklaarde, dat het partijbestuur van de PvdA blijft steken bij Fortuyn. Inderdaad gaat de nota hier twee keer in de fout.
In de eerste plaats is het jaar 2008 niet het jaar 2001. Er is in de tussenliggende jaren werkelijk meer dan genoeg ingehakt op hypocriete immigrantenknuffelarij en meer dan genoeg de schuld voor de -zogezegd- mislukte integratie verlegd naar minderheden in het algemeen, hun organisaties, hun "cultuur" en hun veronderstelde neiging tot slachtofferschap.
Een natie van kankeraars en immer verongelijkten, zou dit laatste eerder hebben moeten begroeten als een blijk van verregaande acculturatie met de nederlandse cultuur en eigenaardigheden bij de minderheden. Maar dit terzijde.
Vogelaar heeft dus gelijk, als ze zegt, dat er niet zozeer nood is aan een late adoptie van het warrige "gedachtengoed" van Fortuyn, als wel aan een aantal concrete handvatten, om de emancipatie van immigranten verder te bevorderen en bevolkingsgroepen (bewoners van achterstandswijken) te ondersteunen bij het "delen" van de onvermijdelijke gezamenlijke toekomst.
In de tweede plaats, is de bewustwording van de verkeerde weg die de onderlinge aanpassing (dat is: integratie) insloeg, helemaal niet begonnen bij Pim Fortuyn. De vorig jaar overleden partijgenoot Henk Molleman pakte het integratiebeleid al in 1979, als directeur Minderhedenbeleid op het Ministerie van Binnenlandse Zaken, niet meer aan als een welzijns-probleem, maar als een keiharde poging tot grondige omvorming van overheidsingrijpen in situaties waarin etnische spanningen de cumulatie van achterstandsproblemen dreigden te verergeren. Ondergetekende heeft zelf in belangrijke mate, als medewerker van Molleman in de tachtiger jaren, daaraan bijgedragen als verantwoordelijke voor het Achterstandsgebiedenbeleid. De poging stuitte op tegenwerking in het overheidsapparaat (ministeries en stedelijke beleidsafdelingen wilden niet meewerken aan de noodzakelijke gebiedsgerichte integrale aanpak), maar kon, daar waar gemeentelijke gekozenen en projectleiders de kansen oppakten, toch aantonen, dat je met immigranten en oorspronkelijke bewoners samen een heel eind kunt komen.
De economische recessie hielp natuurlijk ook niet mee. Uiteindelijk werd in 1990 de Molleman-aanpak afgeschoten door een WRR-commissie onder leiding van CDA-prominent Wil Albeda.
Het onderscheid "allochtonen-autochtonen" werd ingevoerd. De overheid moest "op afstand" en, in plaats van gezamenlijk integrerende en emanciperende bevolkingsgroepen, werden "allochtonen" apart gezet als voorwerp van beleid.
Het eerste signaal vanuit de politiek over (tegen) integratie, kwam trouwens ook niet van Fortuyn (hoewel beschermeling van Albeda), maar van Frits Bolkestein, die vanuit Zwitserland, ik meen in 1991, ex cathedra vaststelde, dat de "moslim-cultuur" onverenigbaar zou zijn met de "westerse waarden". Een paar jaar later was er dan nog (het huidige PvdA-kamerlid) Paul Scheffer, die de schuld voor het immigratie-"drama" voluit legde bij cultuur en karakter van de moslim-immigranten. En natuurlijk bij de te softe beleidsmakers.
Te veel eer voor Pim dus. Hij was niet de eerste, noch de beste. En zijn gedachtengoed is lang voorbij de versheidsdatum.
Verderop (blz. 2) erkent het partijbestuur dat impliciet ook zelf in een passage die van groot begrip getuigt voor de problemen van immigranten in die onduidelijke en onvoorspelbare Nederlandse samenleving:
Nu het debat, het conflict, zo scherp wordt aangezet, hebben veel migranten en kinderen van migranten die hier al jaren wonen, de indruk dat ze meer dan ooit worden afgerekend op hun achternaam, huidskleur, afkomst of geloof. Hoe kun je je nog langer Nederlander voelen als anderen je steeds als allochtoon zien? Of als potentiële potenrammer, vrouwenbesnijder of terrorist? Hoe kun je vertrouwen hebben in je toekomst als het uitmaakt of je solliciteert met een verzonnen Nederlandse achternaam of met je eigen achternaam? Van Nederlander word je weer allochtoon in eigen land. “Tot 2001 voelde ik me Nederlander maar nu wordt ik niet meer zo gezien. Terwijl ík niet ben veranderd wordt er wel anders naar mij gekeken”, is dan een pijnlijke constatering.
Al die verschillende gevoelens - van verlies, onbehagen en onrechtvaardigheid - komen bijeen in het integratievraagstuk. De uitdaging is duidelijk. Na de fases van vermijding en conflict hoort het te gaan om acceptatie. En acceptatie kan niet zonder perspectief.
Perspectief. Helaas is het perspectief dat de nota biedt, niet een perspectief van empowerment voor de betrokken groepen mensen, grondslag van emancipatie, zelfbewustzijn edn echte verdraagzaamheid.
Wat dat betreft, had men misschien toch eens naar een merkwaardig hoofdstuk in het voorlaatste boek van Pim Fortuyn moeten kijken. Gewoonlijk kankert en tiert hij over vaderlandsloze sociaaldemocraten, criminele culturen en belemmeringen van de vrije marktwerking. Maar hier verandert de toon plotseling, alsof hij onze regeringsnota "Buitenkans" (grondslag van het achterstandsgebiedenbeleid, zie boven) uit 1984 gelezen heeft. Fortuyn zingt de lof van een wijksgewijze aanpak, in projectvorm, geïntegreerd over alle beleidsvelden, met inspraak en participatie van alle bewoners. Precies datgene ook, waarde partijgenoten, waar de afgeserveerde Vogelaar zich zo voor inzette met haar kracht-, respectievelijk pracht-wijken!
Maar van een dergelijke intensieve, dicht bij de mensen staande opbouw van geloofwaardig perspectief ("Change we can believe in" - Obama was niet voor niets oorspronkelijk opbouwwerker) is in de partijbestuursnota geen sprake.
Het is geen perspectief voor de betrokken mensen, maar een "beleidsperspectief": De kern van de nota is het in drie stukken hakken van de weg naar integratie (onderlinge verdraagzaamheid). De NRC vat het als volgt samen:
[..] Stap één: verbieden. Twee: confronteren, ofwel „het benoemen en actief verdedigen van waarden”. En alleen als opties één en twee niet mogelijk zijn, niet gepast of geen soelaas bieden, dan volgt de laatste mogelijkheid: tolereren. „Het grote verschil met vroeger”, zegt Kamerlid Jeroen Dijsselbloem (PvdA), een van de auteurs, „is dat we niet beginnen met het verzinnen van argumenten om de derde strategie te rechtvaardigen. Eerst moeten de andere stappen zijn doorlopen, alvorens je iets tolereert.”
Onzinniger herindeling van de wereld is zelden vertoond. 't Is een nauwelijks verhulde bureaucratische rekstokoefening, om het verdraagzaamheidsdebat niet te hoeven voeren. Alsof je in stap één je nieuwe wetten en regels niet zou moeten toetsen aan wat qua aantasting van de vrijheid van anderen wel en niet door de beugel kan (dus aan wat tolereerbaar is)! En blijven we ook steken bij stap één, het verbieden, als de handhaving, zoals meestal het geval is, problemen oplevert?
En dan stap twee, waarom zijn waarden plotseling "confronterend"? Een abstract debat over waarden heeft inderdaad geen enkele zin. Als er problemen tussen bevolkingsgroepen zijn, volgt vaak een al dan niet terecht beroep op "eigen" waarden en normen. Als men dan "confronterend" gaat roepen:"Mijn waarden en normen zijn superieur, want ze behoren tot onze Nederlandse "Leitkultur" en ze zijn gepokt en gemazeld in de Verlichting, die jullie (moslims) niet hebben gehad", ja, dan kun je een verhelderende dialoog wel op je buik schrijven. Trouwens, één van de grote verworvenheden van diezelfde Verlichting is nu juist religieuze verdraagzaamheid. Een Verlichting die het heeft klaargespeeld, om min of meer met christelijke religieuze geborneerdheid af te rekenen en de godsdienst grotendeels naar het privédomein heeft verbannen, die zou in gevaar komen, als hetzelfde met delen van de Islam moet worden uitgediscussiëerd?
In de praktijk van het leven, zijn natuurlijk alle drie "stappen" tegelijk aan de orde. En nog een paar meer, die met emancipatie te maken hebben. Een sociaaldemocratische partij die zichzelf respecteert, zou dat hardop moeten durven zeggen. Er is geen gemakkelijke weg naar "integratie". In plaats van bij het ministerie van justitie ("verbieden") te beginnen, voordat over de rest kan worden gesproken, moet men de wijken en buurten in, om onderling samenhangende problemen samen met betrokkenen op te lossen. Het lijkt wel, alsof dit een poging is om de "Zwarte Piet" van de interetnische ergernissen bijtijds naar justitieminister Hirsch ballin (CDA) toe te spelen.
Aan de 'lokale politici', de PvdA-wethouders en burgemeesters dus, zou door deze drieslag 'houvast' geboden worden. Dat zou helaas wel eens waar kunnen zijn voor die lokale politici, die argumenten zoeken, om zich aan hun verantwoordelijkheid te onttrekken. "Eerst wetten en regels maken om te verbieden (justitie), dan de politie om ze te handhaven (justitie en de korpsburgemeester). Wat er dan nog nodig is, zien we wel...", zouden deze lieden kunnen redeneren. Lastig om duidelijk te maken aan goed geïntegreerde minderheden en bewoners van probleembuurten. Daarom staan er wat slecht doordachte demagogische voornemens in de nota die de schijn moeten wekken, dat er hard gewerkt wordt. Daarover een volgende keer.
Intussen ken ik een hele serie Nederlandse lokale bestuurders en hun medewerkers, met name ook van de Partij van de Arbeid, die dagelijks keihard werken aan datgene, wat alleen de grondslag kan zijn voor emancipatie en integratie. Ik hoop, dat die hun mond open zullen doen in het komende debat. Ze kunnen dit ongelukkige partijbestuursinitiatief missen als kiespijn.
Technorati Tags: Netherlands, immigration, ethnic integration, tolerance
26 november 2008
Nederland: Het Schaamhaar Voorbij... (1)
In Nederland winden politici en pers zich op over het schaamhaar dat de CU-minister voor Jeugd, de heer Rouvoet (foto, source: NU.nl), bij jongeren geregistreerd zou willen zien, ten behoeve van zijn voorgenomen Electronisch Kinddossier."Geen Kind wordt Alleengelaten!" - No Child Left Behind!, is de slogan die een en ander moet rechtvaardigen.
Achtergrond is echter iets wat nauwelijks besproken wordt: Ethnische registratie, zelfs van jongeren met de Nederlandse nationaliteit.
Kijken we eens even het schaamhaar voorbij...
Schaamlapje voor etnische marginalisering
We weten inmiddels, wat (bijna-)ex president Bush, met dergelijk optreden bereikte of wilde bereiken: Versterking van de rol van kerkelijke instituties bij sociale controle. Gevolg: Marginalisering van de zwakkeren in de samenleving. Die worden afhankelijk van "medelijden", van "compassion", kortweg: "compassionate conservatism". Dat is een onderdeel van de neo-conservatieve revolutie die vanaf het jaar 2000 met behulp van fundamentalistische-, "herboren"-, christelijke gemeenschappen en tv-dominees, Amerika zou hebben moeten veranderen in een 21ste-eeuwse versie van Orwell's Brave New World. We hopen, dat met de verkiezing van president Obama, daaraan een halt is toegeroepen. Maar in Nederland lijkt het, of niemand de nodige lessen uit de transatlantische Bush-ramp nog heeft getrokken...
Big Brother waakt over u: Overal, altijd!
Ik ben geen fanatieke tegenstander van registratie en van databases, die de justitie kunnen helpen om snel en efficiënt verdachten op te sporen en gevaarlijke ontwikkelingen te signaleren. Ik ben ook van mening, dat bendevorming, vandalisme, intimidatie en willekeurig geweld in en buiten de openbare ruimte, zoveel mogelijk voorkómen moeten worden, en, als ze zich voordoen, resoluut bestraft en bestreden moeten worden.
Daarin hebben we (ik zeg: "we", want ik heb als politicus en als ambtenaar in Nederland daarvoor mee verantwoordelijkheid gedragen) voor het jaar 2002 gefaald. Ik reken het mezelf in het bijzonder aan, omdat ik, als één van de belangrijkste verantwoordelijken voor het beleid van regeneratie van stedelijke achterstandswijken gedurende de tachtiger jaren, niet genoeg aandacht heb gehad voor de problemen, de angsten en het lijden van de traditionele bewoners van die stadswijken. We, "we", zadelden hen op met de volle last van de wrijvingen die de immigratie van mensen met ontwortelde ethiek, met zich meebracht. We dachten: "Er is ruimte voor iedereen. Wij Nederlanders zijn tolerant. Laat de immigranten met rust."
De valse tolerantie
Maar tolerantie in de Nederlandse vorm, is een luxe, die alleen niet-bewoners van achterstandswijken zich kunnen veroorloven. Immers, de Nederlandse vorm van tolerantie bestaat uit het negéren van de vreemdeling die zich bij ons vestigt. Zoek het zelf maar uit. Val ons niet lastig. Vorm je eigen "zuil". We onderhandelen met jullie bazen. Die krijgen van ons "inspraak". Zoals we gewend waren met de Hoofden van Lebak (Multatuli, 1860).
Nu genoeg mea culpa. Terug naar de werkelijkheid van 2008.
De onlangs door haar partij tot aftreden gedwongen minister Ella Vogelaar van "Wijken, Wonen en Integratie" (zie mijn posten in DLL en Huibslog), omschreef haar bezwaren tegen de ook door haar en mijn partij, de PvdA, bepleite "verharding" van het discours tegen immigranten, en met name die uit Islamitische landen, als: "De PvdA is blijven steken bij Fortuyn in 2002." Zie de NRC, 22 november 2008. Niets is minder waar. PvdA, VVD en CDA worden opgejaagd door Wilders en Verdonk. Gevolg is: een wedstrijdje om wie het best erin slaagt, om het leven van immigranten zo moeilijk mogelijk te maken. Orwelliaans gevolg: Van de minister van Integratie, wordt verwacht, dat hij/zij "de problemen benoemt" en de schuld neerlegt bij de immigranten-zelf: ouders die hun kinderen niet goed opvoeden, jongeren die bendes vormen - dat alles te verbinden met de ethnisch-culturele afkomst. Orwelliaans, want dit is dus juist het tegendeel van "integratie": segregatie!
"Oplossingen" die Pim Fortuyn in diens logorrheeën opwierp ("het gedachtengoed"), worden nu, nu het niet meer nodig is, zonder nadenken opgelegd. Zeker, de PvdA en het CDA gaan nog niet zo ver als Rotterdam-LPF-wethoudter Marianne Anker in 2006, namelijk om Antilliaanse tienermeisjes te steriliseren vanwege het gevaar dat ze zich laten bezwangeren en vervolgens als ongehuwde tienermoeders bijstand trekken, maar ik vrees het ergste. Tenslotte voerde Tony Blair nog niet zo lang geleden iets dergelijks in Engeland in.
Wat is de rol van de herboren Christenen in dit tableau?
Om een parlementaire meerderheid te krijgen voor hun coalitie, verkozen CDA en PvdA begin-2006, ter gelegenheid van hun gedwongen regeringshuwelijk in Den Haag, als junior-partner de ChristenUnie (CU) boven andere kandidaten als de SP, Groen-Links en/of de Partij voor de Dieren. (Ja, die laatste bestaat ook en heeft twee zetels van de 150 in het parlement.)
Aan buitenlanders, (Ik denk hier met name aan Belgen, en ook wel aan de Nederlanders beneden de Moerdijk, Zeeland uitgezonderd), is moeilijk uit te leggen, waar dit soort Calvinistische Christenen in de politiek eigenlijk voor staan.
De ChristenUnie komt uit een nog kleiner religieus splinterpartijtje voort, dat zich, ongemakkelijk, al tientallen jaren geleden nestelde tussen twee andere politieke afleggers van het gereformeerde (strenge) protestantisme. Aan de éne kant vinden we de, in CU-ogen, wat al te wereldse Calvinisten van de Antirevolutionnaire Partij (ARP), die in de zeventiger jaren opgingen in het naar de Duitse CDU gemodelleerde CDA, samen met Katholieken en traditionele, niet-calvinistische protestanten van de Christelijk-Historische Unie (CHU). Aan de andere kant staat rotsvast de onbewegelijke zwarte-kousen partij SGP (3 zetels).
De CU kreeg een "boost" door het optreden van de EO, de Evangelische Omroep, die op de wijze van de Amerikaanse TV-dominees, fundamentalistisch christendom weer "cool" maakte.
(Wordt vervolgd!)
21 november 2008
Ethnische registratie in Nederland?
Eén van de gevolgen van het wegzenden van Ella Vogelaar als minister van o.a. Integratie, is, dat etnische registratie van "probleemjongeren" opnieuw op de agenda van de volksvertegenwoordiging staat. Anja Meulenbelt, senatrix in Den Haag voor de SP, schrijft daarover op haar partijblog:In de coalitie (van CDA, PvdA en Christenunie, HR) zijn de meningen zwaar verdeeld over de mogelijke aparteEtnische registratie is tot nu toe verboden in Duitsland. Begrijpelijk, vanwege de geschiedenis. Maar er zijn daar initiatieven, om zoiets toch mogelijk te maken per Duits "Land". In Frankrijk en Engeland is het zonder meer verboden. Zelfs in Denemarken (Mohammedkarikaturen!) en in Zweden ook.
databank voor Antilliaans-Nederlandse probleemjongeren - over etnische registratie dus. Nadat Vogelaar bestraft werd omdat ze op de Antillen gezegd had dat het van de baan was, werd die beslissing tot woede van de Antillianen na haar ontslag meteen teruggedraaid.
In de Eerste Kamer, in de commissie NAAZ, waar de nieuwe minister van der Laan [here English] op bezoek was, werden de voors en tegens besproken. Er zijn behalve ethische (stigmatisering) ook veel juridische bezwaren - en is sowieso etnische registratie heikel: hoe zou je dat doen? Een van de buitengewoon onmiskenbaar blanke senatoren is geboren in Paramaribo, terwijl een van de weinige authentiek beige senatoren geboren is in Den Haag, dus onder welke categorie zouden die moeten vallen? En al helemaal: moet je bij voorbaat besluiten een aparte etnische groep te gaan registreren, waarom dan niet alle probleemjongeren?
Ik denk, dat er een Europese richtlijn hiervoor moet komen.
Iets voor een SP-initiatief in het Europarlement?
Mijn vroegere vriend Erik Meijer, fractievoorzitter in het EP voor de SP sinds 7 jaar, zou met zo een initiatief misschien zijn beklagenswaardige record als humanistisch politicus enigszins kunnen opvijzelen.Na een omstreden carrière in de PSP en Groen-Links, werd Erik Meijer door het SP-partijbestuur afgevaardigd naar Brussel en Straatsburg met de kennelijke opdracht, om niets te doen, wat in zou kunnen gaan tegen het populistisch gedram van de SP tegen de Europese Unie.
De masochist Meijer, die kennelijk gelooft, dat verraad aan eigen principes (want hij is eigenlijk een voorstander van een supranationaal Europa en een tegenstander van benepen nationalisme à la SP) het mooiste offer is, wat men brengen kan aan het onbereikbaar ideaal, vervulde zijn taak tot nu toe perfect.
Meijer en Europa
Desalniettemin, nam hij dezer dagen, als EP-rapporteur voor de toetreding van Macedonië, een onafhankelijk standpunt in. "Macedonië mag geen slachtoffer worden van de (met name ook door de SP ondersteunde-) populistische acties tegen verdere uitbreiding". Ik denk daarbij aan Turkije.
Ik viel haast van m'n stoel, moet ik u zeggen. Voorjaar 2009 zijn er Europese verkiezingen. Gaat de SP om?
Ik droom misschien...
14 november 2008
Nederlandse PvdA dumpt principe en minister
Ik kan er niet over uit.Minister Ella Vogelaar heeft vanuit een surrealistische combinatie van "portefeuilles" (Wonen, Wijken en Integratie), zonder een budget, zonder een eigen departement, een begin weten te maken met een grootse, bewoners-georiënteerde aanpak van de herontwikkeling van stedelijke achterstandswijken met een hoog percentage immigranten.
De verjubeling van volkswoningbouwkapitaal
Kan zij er wat aan doen, dat sommige verzelfstandigde en geprivatiseerde woningbouwcorporaties de gekste dingen doen met hun enorme, door de beastingbetaler vroeger opgebrachte-, kapitalen, om "aandeelhouderswaarde" te scheppen? De staat heeft indertijd de hele zaak "gederegulariseerd" en kan alleen achteraf ingrijpen. De geldverkwising van een Rotterde corporatie (ombouw van een cruiseschip!) is een extreem voorbeeld van een ontwikkeling die dateert lang voor haar aantreden.
Integratie en ordehandhaving zijn verschillende dingen
Heeft ze ongelijk, als ze vindt, dat haar integratie-opdracht niet vermengd mag worden met het aanleggen segregatie-lijsten, die nuttig zouden kunnen zijn voor politie en justitie bij hun strijd tegen criminaliteit onder Antilliaanse jongeren? Daar zijn toch ministers van justitie en politie voor?
Er bestaat geen toverformule voor emancipatoire stadswijkontwikkeling
Tenslotte het allergekste: "Geen resultaten bij de herontwikkeling van 40 stedelijke achterstandsgebieden". Vogelaar is in februari 2007 aangetreden. De wijken moesten eerst nog geselcteerd worden en er moest geld worden gevonden. Na maanden, dwong ze de met gemeenschapsgeld vervette woningbouwcorporaties om mee te investeren. Dat is geen geringe prestatie.
Ik spreek uit ervaring. Tien jaar lang was ik Haags ambtenaar met als opdracht de opzet van achterstandswijkenbeleid als speerpunt van integratiebeleid. Daarna heb ik overal Europa meegewerkt aan het systematiseren van die nieuwe aanpak. Mij hoef je niet meer uit te leggen, dat het acht tot tien jaar duurt, voordat er mogelijk een stabiel ("sustainable") resultaat is.
Emancipatie de bewonersgroepen, steeds meer geïntegreerd met elkaar in hun acties en met ondersteuning van een wijkgerichte- (dus niet sector-gerichte) interventies, is het kernpunt.
Zo een resultaat komt er alleen, als de investeringen gericht zijn op emancipatie en ontmarginalisering van alle bewonersgroepen.
Daar is een hopeloos ingewikkelde samenwerking van overheidsinstanties en andere actoren voor nodig.die lukt alleen, als ze gekoppeld is aan een sturing door de bewoners zelf. Emanciperen doe je namelijk niet door tuintjes te planten en krotmuren te beschilderen. Emanciperen doe je zelf.
Vogelaar had dat begrepen. Niet voor niets een (onderwijs-) vakbondsvrouw geweest. Mobilisering van de braakliggende "kracht" van de bewoners was haar kernpunt. Daarom heetten de 40 wijken dan ook oorspronkelijk "kracht" (en niet: "pracht"-) wijken.
Glijdt de PvdA af naar een populistisch standpunt?
Het meest ellendige is, dat oud-burgemeester en -minister Ed van Thijn gelijk krijgt met zijn waarschuwing, een paar dagen geleden, dat het gemakkelijke racistische discours van Wilders en Verdonk ook binnen zijn en mijn partij toeslaat. Ook Vogelaar zei het op haar aftredenspersconferentie donderdagavond laat: de PvdA heeft sinds 2002 geen duidelijk standpunt meer over integratie. Repressie van ongewenste gedragingen en gewoonten wint het van opbouwend werk. Als die twee niet samengaan, kan er van integratie geen sprake zijn.
Het heeft er veel van weg, dat Bos en zijn partijleiding zo dicht mogelijk tegehet repressieve verhaal van het verongelijkte post-Fortuynse Nederland willen aanschurken.
Als het waar blijkt (Het hangt ervan af, wie Vogelaar gaat opvolgen), zal dat zonder mij zijn.












