Katholieken, bevrijd uzelf en u kunt alles! Door Weird Gilders.

Wilders heeft zojuist even uitgelegd aan een moslim-denktank, waarom ze zo achterlijk zijn:  
"Zonder islam hebben Arabieren, Iraniërs, Indiërs en Indonesiërs een enorm potentieel". 
(En verderop worden de Turken ook nog op die wijze toegesproken.)

Geniaal! Dat nog niemand daarop gekomen was! 

In een vorige post zijn we al op het onzinnige van Wilders' redenering ingegaan (Geert legt Arabische intellectuelen uit, hoe SLECHT de Islam wel is...), eerder bij Krapuul verschenen als: Girt waarschuwt de Muzels voor de laatste keer: Bevrijd U van de Islam en de PVV zal U Vrijheid schenken!

(Een complete tekst van Wilders' stuk is beschikbaar op mijn doc.site, voor wie geen abonnement op NRC-H heeft.)

Hieronder het eerste deel van  deze geniale tekst, zij het bewerkt door Weird Gilders, die er weinig moeite mee had, om hem van toepassing te maken op andere ideologieën en de daardoor tot in hun wortels aangetaste naties. Met evenveel zeggingskracht!

Weird Gilders vertelt:

"Ik bezocht voor het eerst een katholiek land in 1976. Ik was 15 jaar en was met een Nederlandse vriend van Venlo naar het Waalse Stavelot gereisd. We waren twee studenten met rugzakken en we hadden bijna geen cent. We sliepen langs de weg en vonden gastvrijheid bij Walen, die ons spontaan op frieten en Piedboeuf uitnodigden. Ik herinner me nog duidelijk mijn eerste indruk van België: ik was overdonderd door de vriendelijkheid en behulpzaamheid van de mensen.
Ik herinner me ook nog mijn tweede sterke indruk van Wallonië: het viel me op hoe bang die aardige, vriendelijke mensen waren. Terwijl wij in Stavelot waren, kwam de bisschop van Namen er toevallig op bezoek. Ik herinner me de angst nog die de stad opeens overspoelde toen werd aangekondigd dat de bisschop onverwacht op bezoek zou komen; ik zie nog de stoet zwarte auto’s op de dag van zijn bezoek en voel nog het bijna lichamelijke besef van de angst, als een koude rilling op die snikhete zomerdag."

De jonge Geert kon toen nog niet weten, hoezeer die in burka's gehulde viezerds, zich dagelijks aan dienstboden, koorknapen en misdienaars vergrepen.

"De Belgische bisschoppen worden niet als de ergste roomse tirannen beschouwd. Ik ben benieuwd hoe de Italianen zich voelen als de paus in de stad is, hoe de Polen zich voelen als één van de twee PIS-leiders zijn komst aankondigt, hoe de Spanjaarden zich gevoeld moeten hebben als Franco in de buurt was. Een paar jaar later las ik in de Bijbel hoe de Hebreeën zich voelden in aanwezigheid van de schuinsmarcheerder Koning David, die zoals verscheidene verzen beschrijven, „terreur in hun harten wierp” en het, zoals we weten, op hun echtgenotes gemunt had (Bath Sheba).

Van Stavelot ging ik met mijn vriend naar Brussel. Mijn vriend en ik waren verbaasd dat dit arme en smerige België een buurland kon zijn van Nederland, dat zo schoon was. De uitleg van de Belgen, met wie we over hun armoede spraken, was dat deze toestand hun op geen enkele wijze te verwijten viel: volgens hen waren ze het slachtoffer van een mondiale samenzwering van de ‘grote mogendheden’ en de ‘zionisten’, bedoeld om de gewone Belg arm en onderdanig te houden. Ik vond die uitleg niet overtuigend. Volgens mijn intuïtie had het iets te maken met de verschillende culturen van Nederland en België."

Wordt Vervolgd 1! 

Wilders absurde provocaties (Jordanië is Palestina) dienen alleen om gratis te poseren als "held".

... en als we het Wilders-ideetje eens toepasten op Nederland?
--------------------

PVV-leider Geert Wilders wil het conflict in het Midden-Oosten oplossen door van Jordanië Palestina te maken, meldt Elsevier.nl in: Jordanië boos om Palestina-standpunt PVV.

Wel precies een jaar te laat. Want Wilders kondigde hetzelfde al in zijn beruchte Kopenhaagse rede van juni 2009 aan. Maar in de achterlijke Islamitische wereld lezen ze blijkbaar beter het PVV-program dan in het Nederlandse mediawereldje.

Enfin. Beter laat dan nooit. Het Wilders-standpunt riep bij mij de vraag op, of Wilders daarmee dan ook een gedwongen deportatie van Palestijnen naar (Trans-)Jordanië bedoelde. Ethnic cleansing dus. Ik bleef een vragende in de Arabische woestijn, natuurlijk.

Maar aan Elsevier wil Wilders toch wel kwijt, dat Palestijnen zodoende weliswaar hun Israelische of Palestijnse nationaliteit kwijtraken, maar niet stante pede hoeven te worden gedeporteerd:

Als het aan de PVV ligt wordt het tot Palestina omgedoopte Jordanië overigens geen verplichte thuishaven voor Palestijnen.

Bedoelt Jisrael Beteinu (want die hebben volgens mij het buitenland-program van de PVV geschreven), dat een Palestijnse nationaliteit als voorzien in de Akkoorden van Oslo, niet erkend wordt? En wat betekent het voor de Arabische inwoners van Israël? Als Israël het huidige gebied van de Palestijnse Autoriteit annexeert, verklaart het dan alle niet-joden tot Jordaniërs (=Palestijnen), dus buitenlanders?

Bovendien, de herinnering is zo kort. Niemand heeft het meer over de “zwarte september” van 1970, toen de bedoeïenen-meerderheid van het koninkrijk Jordanië op gewelddadige wijze korte metten maakte met de Palestijnse vluchtelingenkampen in het land. Een klein detail, dat niet van belang is voor de absurdistische verhalen, die Wilders hier en in Amerika loopt te verkopen.

Nu Wilders aan het onderhandelen is geslagen over deelname aan de Nederlandse regering, was het volgende wel te verwachten (Elsevier:)

De Jordaanse minister van communicatie is boos en heeft om opheldering gevraagd. Ook Saoudie-Arabië heeft volgens de Israëlische site Ynetnews boos gereageerd en om opheldering gevraagd via de ambassade.

Elsevier laat Wilders aan het woord:

Wilders is niet onder de indruk van de reacties van Arabische landen. ‘Dit is een vrij land – in tegenstelling tot die landen – en wij mogen dit standpunt hebben,’ zegt hij tegen elsevier.nl.

Ach, dat waren we even vergeten. Dit is een vrij land, dus je mag het “standpunt” van Wilders dus ook afwijzen, zonder te worden uitgemaakt voor stiekeme linkse agent die de sharia wil invoeren, of voor anti-semiet? En, wat ook niet onbelangrijk is, wat heb je aan standpunten, als ze niet of nauwelijks aan belanghebbenden (stemmers op de pvv, bij voorbeeld) worden geopenbaard?

Wilders wil natuurlijk helemaal niet in Nederland over zijn absurde en levensgevaarlijke programmapunten discussiëren. Die zijn bedoeld als provocaties aan de moslim-wereld, om, als die reageren, hier te kunnen paraderen als de “held”, die die muzelmannen eens even de waarheid zegt. OZO!

Voor wie het nog niet helemaal begrepen heeft, legt Wilders het nogmaals aan Elsevier uit:

‘Het is niet alleen een conflict over land, maar vooral over ideologie,’ zegt Wilders. Als Jeruzalem in handen valt van de moslims dan volgen Athene en Rome, staat te lezen in het verkiezingsprogramma van de PVV.

Nou, zou je zeggen, dat zijn we in de EU meteen van die corrupte landen af. Wilde de PVV-fractie in het EU-parlement niet ook zoiets? De christelijke landen Roemenië en Bulgarije zitten bij Wilders alvast op de schopstoel. Een uitnodiging aan de muzelman, om te beginnen met Sofia en Boekarest.

In z’n eerste paradox is Geert Wilders niet gestikt. Als het alleen om de ‘ideologie’ zou gaan, waarom zouden dan de moslims, die eeuwenlang aan Christenen en Joden vrijheid van godsdienst en ruime toegang tot Jeruzalem en heel Palestina hebben gegeven, er plotseling uit moeten?
Is het dan toch wèl een “conflict over land”? De huidige Israelische machthebbers over Jeruzalem maken het Christenen, zeker als het Arabieren zijn, veel moeilijker om in het gebied te leven, dan het bij voorbeeld onder de Turkse Ottomanen (15e eeuw tot 1918) het geval was. Om maar te zwijgen van de chicanes over de toegang van moslims tot de Rotsmoskee.
En, ja hoor, de kromme redenering loopt uit op een valse beschuldiging aan de “linksen”.  Ook uit het niet-gelezen PVV-program afkomstig:

Daarom vindt de partij dat ‘we alles op alles moeten zetten om het offensief van de linksen en de mohammedanen om Israël te vernietigen te stoppen.’

Als dit geen haatzaaien is, wat is het dan wel?

‘ Wilders vindt dat ‘het Westen Jeruzalem moet beschermen’.

Nog een a-historische en demagogische drogreden, die rechtsreeks uit de koker van de smerigste blanke suprematisten komt (Zie bij voorbeeld de vanuit de VS betaalde en geleide haatsites “Fjordman” en “The Gates of Vienna”).
Tot zo ver een poging tot serieuze discussie met Wilders’ standpunten.
—–
Een uitstapje in Wilders' Absurdistan

Misschien is het effectiever, daar we toch geen antwoord krijgen op redelijke argumenten, de Wilders-oplossing voor het Palestijnen-probleem eens ad absurdum te voeren.

Immers, als het ombenoemen van een land tegen de zin daarvan, zo’n perfecte oplossing is, waarom het niet eens dichter bij huis toepassen, op plekken, waar Nederland iets meer in de melk te brokkelen heeft?

Neem België. Verklaar Frankrijk tot “Wallonië” en de zaak is opgelost. 

Alle niet-Vlamingen krijgen de Walloons-Franse nationaliteit en verliezen hun rechten als Belgische (= voortaan Vlaamse-) staatsburgers. Dat Filip De Winter nog niet daarop gekomen is!
Immers, als Brussel in handen valt van een linkse kongsi van socialisten en mohammedanen, dan volgen Antwerpen en Rotterdam.
En de uitsmijter kunnen we mutatis mutandis dan zo overnemen:

‘ Wilders vindt dat ‘het Westen Jeruzalem Brussel moet beschermen’. 

Maar je kunt het evengoed andersom toepassen:


Noem Nederland “Vlaanderen” !
Zo absurd is dat niet eens, want op een onbewakt moment, in 2008 of begin-2009, heeft Wilders zelf ook al  eens een fusie van Nederland en Vlaanderen voorgesteld. Om te beginnen, riep hij op, om België niet meer te erkennen, en voortaan de Nederlandse ambassadeur uitsluitend bij de Vlaamse gewestregering te stationeren. Wilders’ ongemakkelijke vriend, de Vlaams-Belang-leider Filip De Winter, zag er wel wat in, maar, -wat kunnen die kleine volkjes toch eigenwijs zijn-, de meeste Vlamingen willen helemaal geen ‘Ollander worden. Een klein detail, dat Wilders ook over het hoofd ziet bij de Palestijnen.

Dus, als het bij de Belgen zelfs niet gaat, moeten we maar terugvallen op het eigen land.

Nederland-voorbeeldland.
Laten die Jordaniërs maar eens goed opletten!

Als Wilders aan de macht komt, wordt Nederland ombenoemd tot “Marokko”!

Dat is, ik geef het graag toe, wel een heel opmerkelijke uitkomst van onze laboratorium-excercitie met het Wilders-gedachtengoed. Maar de logica ervan, binnen de Wilders-parameters dan altijd, is moeilijk te weerleggen.

Alle Marokkanen worden dan immers Nederlanders. Geen problemen meer met dubbele paspoorten. Is het oorspronkelijke Nederland “te vol”? – Gelukkig is er in het oorspronkelijke Marokko nog ruimte genoeg! Dat vinden immers ook Wilders’ vrienden in Israël, wat de Palestijnen betreft: In de Arabische wereld is voor hen ruimte genoeg!, zeggen ze.

Het zal een flinke opoffering van Nederland vragen, maar geen grotere dan die van het koninkrijk Jordanië wordt geëist door de PVV.

———-
(Absurd-modus uitgeschakeld):

Ha, ha: Lachen met Wilders is leuk, op z’n tijd. Maar op de achtergrond hoor ik de oude Voltaire, held van onze Verlichting, pruttelen:

“Ceux qui peuvent vous faire croire des absurdités, peuvent vous faire commettre des atrocités”, oftewel:
“Wie jou absurditeiten kan wijsmaken, kan je ook wreedheden doen begaan”

Daarin ligt het gif van Wilders’ dommepraat.

(Oorpronkelijk: Krapuul: Wilders’ Jordanië=Palestina oplossing eerst op Nederland toepassen!)

PRO BRUXSEL BLOG: Brussel moet zich bevrijden van elke communautaire inmenging van buitenaf

Brussel is België's weeskind. ProBruxsel heeft een helder en duidelijk program voor de a.s. verkiezingen:

Sticht een eigen gewestelijke "gemeenschap", die onderwijs, culturele zaken en persoonsbelastingen autonoom regelt. 

Volstrekt realiseerbaar, indien tenminste de grote Brusselse partijen zich emanciperen van hun regionalistische commandocentra in Wallonië en Vlaanderen!

Ziehier het programma:

Doordat we het failliet van een vergelijk tussen de Gemeenschappen hebben moeten constateren wordt Brussel nu gedwongen om zelf een fundamentele hervorming van de Belgische staat te eisen zodat ze over voldoende financiële middelen kan beschikken om de toekomst van haar bewoners en hun kinderen veilig te stellen. Er is voor het Brussels Gewest geen enkele reden meer om afhankelijk te blijven van zowel de Franse als Vlaamse Gemeenschap. Brussel moet nu eisen dat het zich op een onafhankelijke manier binnen het nieuwe België kan besturen.

Binnen het België van morgen zijn de enige entiteiten die moeten blijven bestaan de Gewesten. Indien die dat nodig achten kunnen ze, samen, over de bevoegdheden beslissen die toevertrouwd zouden moeten worden aan het federale niveau, dat op haar beurt de Staat op het Europese en internationale vlak zou vertegenwoordigen.

Brussel moet vrij zijn om, volledig onafhankelijk, alle culturele bevoegdheden, inclusief het onderwijs en de persoonsgebonden materies van haar bewoners, te beheren.

Brussel moet de vrijheid hebben om zelf te beslissen wat ze nodig acht om een goed beheer en administratie, gebaseerd op respect van eenieder en met gegarandeerde rechten voor alle minderheden uit te bouwen.

Brussel zou eindelijk vrij moeten zijn om een meertalig onderwijs te kunnen organiseren om zo de jongeren de beste kansen te geven binnen een internationale Stads-Gewest, een plek waar al decennia lang de Latijnse en Germaanse culturen elkaar ontmoeten en waar, meer recentelijk, ook de Europese en mondiale culturen elkaar tegenkomen.

Brussel moet de vrijheid hebben zelf personenbelasting te kunnen heffen op de plaats van tewerkstelling.

Brussel moet de vrijheid hebben haar mobiliteit op een adequate manier te beheren om zo een betere levenskwaliteit van zowel haar bewoners als haar bezoekers te garanderen, en wel door middel van het heffen van een stadstol, net zoals Londen en Stockholm reeds met succes hebben ingevoerd.

Brussel moet de mogelijkheden krijgen om, ten voordele van alle bewoners en bezoekers, een harmonieuze samenleving te organiseren. In samenwerking met haar buren moet Brussel, wederom in het belang van allen, de mobiliteit, veiligheid, ruimtelijke ordening en economische vernieuwing van haar hinterland kunnen beheren.

Pro Brussel wil, als Wallonië en Vlaanderen dat ook wensen, een gemeenschappelijke toekomst met de andere Gewesten opbouwen. Maar als deze wil er niet meer is, dan moet Brussel vrij zijn om, onafhankelijk, haar lot in eigen handen te nemen.

En om dit project voor een autonoom Brussel en dat voor de toekomst van België te verdedigen, heeft Pro Bruxsel besloten om een lijst van 22 Brusselse Nederlands- en Franstalige kandidaten voor te dragen voor de volgende verkiezingen om ook in het federale Parlement de stem van de Brusselaars te laten weerklinken.

Bron:
PRO BRUXSEL BLOG: Brussel moet zich bevrijden van elke communautaire inmenging van buitenaf.

Ik ontwikkelde een dergelijk voorstel al in januari 2008: Stel je voor, dat de Brusselaars zelf een Gemeenschap stichtten? (De Lage Landen)

Wanneer distantieert Wilders zich van de steun van het Vlaams Belang?

20 januari vond een eerste procedure-zitting van het proces tegen Geert Wilders plaats in de Amsterdamse rechtbank. Niet meer dan 200 demonstranten hadden zich verzameld op Wilders' herhaalde oproep tot een landelijke demonstratie, voor het gerechtsgebouw. En een goot deel daarvan behoorde dan nog tot het vaste contingent van louche  fascistische persoonlijkheden, zoals voor eeuwig op video vastgelegd door ...., en, naar later bleek, expliciet toegelaten door de Wilders-organisatie. (!)

Het Vlaams Belang vergaart bijna 20% van de stemmen in het Noorden van België. Het organiseert een deel van de Vlaams-nationalisten, die in de Eerste- en de Tweede Wereldoorlog de kant van de Duitsers kozen. Een ander deel vindt een tehuis bij de NV-A, die ook wil dat Brussel en Wallonië ondergaan, maar op een nettere manier. Het VB wordt geboykot door alle andere partijen. Ongeveer, zoals ook met Wilders' PVV zou moeten gebeuren in Nederland.
De VB-leiding heeft het moslim-onderwerp ontdekt en probeert zich te profileren als de super-tegenstander van 'Eurabië"' in Europa. Vooralsnog, gelukkig, met weinig succes. Voorjaar 2008 werd het internationale Europese fascistengebroed min of meer verjaagd uit Keulen, Duitsland.
Een internationale conferentie met de uitvindster van het begrip 'Eurabia' in november 2007, Bat Ye'or, een dame uit Engeland, die als jodin verdreven werd uit Alexandrië (Egypte), bedoelde een Europees steden-netwerk tegen Eurabia te stichten. Het Vlaams Belang verzorgde de catering: vergaderzalen en hapjes in Brussel.
Griezels als "Fjordman", een blanke suprematist, die volgens sommigen betaald zou worden door de CIA *), en de beruchte "Arabist" Hans Jansen uit Nederland traden op in Brussel. De eerste ondersteunt de Serviërs tegen de "oprukkende Islam" in het voormalige Joegoslavië. Is tegen de erkenning van Kosovo, omdat de bevolking de Islam aanhangt. Hans Jansen beperkte zich tot een huilerig verhaal over hoezeer Ajaan Hirsi Ali en Geert Wilders te lijden hadden onder de linkse samenzwering in Nederland met de Islam. (Website).
Wilders heeft ooit aangegeven, dat hij graag Nederland zou willen fuseren met het Vlaamse Gewest van België. Daar hebben de gewone Vlamingen natuurlijk totaal geen zin in. Behalve het Vlaams Belang. Die zagen het wel zitten. Maar Wilders gaf niet thuis. Wat Filip De Winter ook probeert, zelfs in Israël wordt hij (terecht) gewantrouwd.
Maar op 20 januari kroop het bloed waar het niet gaan kan: De Winter en bijna evenveel demonstranten als Wilders kon verzamelen, kwamen in Brussel bijeen voor de Nederlandse ambassade. (Zie video boven!).
De voortdurende vraag aan gematigde moslims om zich opnieuw te distantiëren van dolgeworden salafisten, is beperkt gerechtvaardigd. Nu is de beurt aan Wilders.
Beste Geert, WILT u dat het Vlaams Belang zich bij u aansluit? Of wijst u dergelijke steun af, zoals ook Hirsi Ali dat doet?
Graag een DUIDELIJK standpunt. Zodat uw aanhangers weten, dat Filip De Winter gemeden moet worden!

Technorati Tags: Geert Wilders, Belgium, Separatism, Fascism

Het NV-A dreigt Vlaamse werklozen te beroven, vanwege de Maddens-doctrine!

Je wordt er niet goed van. Uit een verklaring van de federale minister van Werk, Joëlle Milquet in De Morgen van vandaag, blijkt dat NV-A minister De Muyter (Vlaams) een initiatief van haar, om werkgevers te belonen voor het in dienst nemen van jonge (en oudere) werklozen, wil boycotten!
Eerst was Vlaanderen akkoord en de vakbonden ook. Maar plotseling wil de vroegere Vlaamse werkgeversvoorzitter, met de goedkeuring van het christelijke CD&V, een "belangenconflict" inroepen, om de maatregel tegen te houden. In de Belgische wetgeving kunnen regionale regeringen (territoriaal of communautair) zo een "belangenconflict" inroepen, wanneer ze vinden, dat een federale maatregel hun gewest zou benadelen. dat legt zes maanden lang het regeren stil.
Dat gebeurt om de haverklap bij de splitsing van het arrondissement "BHV" (Brussel-Halle-Vilvoorde), waartoe een Vlaamse meerderheid in het federale parlement eind 2007 heeft besloten.
Ik vind dat de Franstaligen terecht protesteren tegen deze eenzijdige maatregel. Er moet een oplossing worden gevonden voor de Franstaligen in de Brusselse Rand. Het Vlaamse besluit voorziet daarin niet.
Het "belangenconflict" van NV-A Muyters is van een geheel andere orde. Het zou wel eens zo kunnen zijn, dat de ongediplomeerde Waalse werklozen meer profiteren van de maatregel, dan de beter geschoolde Vlaamse jonge werklozen. So what? Moeten de Walen worden gestraft, omdat hun onderwijssysteem slechter functioneert? Of de Brusselaars?
De werkloosheid in Vlaanderen is in de laatste tijd sterker toegenomen dan elders. Logisch, want de werkgelegenheid in Vlaanderen was beter dan elders. Vlaamse werklozen zouden minstens evenveel profiteren van de maatregel als niet-Vlaamse.
De maatregel lijkt als twee druppels water op de "Melkert-banen" in Nederland. Werkgevers ontvangen de uitkering van hun werknemer, en kunnen daardoor de arbeidskosten bestrijden.
Het CD&V doet, alsof het hun niet aangaat. Leterme (federaal minister-president) stuurde de vakbonden, die pleitten voor een gelijke behandeling van werknemers, onlangs naar huis met de boodschap, dat ze het zelf maar moesten oplossen met de werkgevers. Vlaams minister-president (CD&V) Peeters zegt dat hij het overlaat aan het overleg tussen Milquet en Muyters.
Dat overleg leidde vanmiddag tot een akkoord, waarbij Vlaanderen en Milquet water in de wijn deden. Het "belangenconflict" is dus even van de baan.
Maar er blijven een paar vragen: Waarom moest "madame Non" (Milquet) de publiciteit opzoeken, voordat het NV-A inbond? Is het misschien zo, dat NV-A ideoloog Bart de Wever zijn pion in de Vlaamse regering, Muyters, heeft aangezet tot sabotage van de federale regering in het kader van de Maddens-doctrine, die wil dat de federale regering machteloos wordt, opdat de gewesten haar taken overnemen? - Het lijkt er alleszins op!
Het inbinden van het NV-A is ook gauw verklaard: Een strijd met de (Vlaamse) vakbonden is nu niet bepaald welkom, zolang het NV-A niet de baas is in Vlaanderen.
Als ik Muyters was, zou ik beginnen te muiten. Muiterij tegen het ideologische keurslijf van de strak-separatistische achterban van het NV-A.
Ik ben eens op hun website gaan kijken, en ik viel van m'n stoel van schrik. Het NV-A wil precies hetzelfde als het Vlaams Blok, pardon: Belang. Pseudo-intellectueel en nep-historicus De Wever speelt een spelletje met de grotere Vlaamse politieke krachten en de oude Vlaamsnationalen lachen in hun vuistje. Eerst hebben ze aan het CD&V het leven onmogelijk gemaakt, nu is de SP.a aan de beurt.
Er heerste vandaag een dodelijke stilte van die kant. De SP.a zit niet in de federale regering. Maar haar achterban zou het slachtoffer zijn geworden van de NV-A/CD&V manoeuvre. Waarom geen standpunt van de Vlaamse sociaal-democraten? Antwoord: Ze hebben zich met huid en haar verkocht aan de Maddens-doctrine!
Het initiatief van Vlaams SP.a onderwijsminister Pascal Smet uit Brussel, om de Franstaligen gerust te gaan stellen over het Vlaamse verlangen, om de Franstalige scholen in de Brusselse rand te controleren, is slecht gevallen bij het NV-A. Smet wordt niet rechtstreeks, maar onrechtstreeks gepakt in het Vlaamse parlement. Hij zou het onderwijsbudget (financiënminister Muyters) slecht beheren. SP.a doet niets, om Smet uit de wind te houden. Het is ongelofelijk, dat sociaaldemocraten meedoen in een machtsspel, zogenaamd tegen de federale regering, maar in werkelijkheid, om ten koste van, bij voorbeeld, de werklozen, Vlaams separatisme te bevorderen.
We houden hier het NV-A in de gaten.
Sociaaldemocraten zouden niet met hen moeten willen regeren.

Technorati Tags: Belgium, separatism, Flanders, Wallonia, Brussels

Brussel: Wat zijn de echte problemen? 4/12 [NL]

Brussel is altijd het weeskind gebleven van de Belgische compromissen.
De verschillende nationale overeenkomsten sinds de zeventiger jaren, apaiseerden (bevredigden) de twee grote regios/gemeenschappen met onverantwoorde overdrachten van geld en bevoegdheden.
Dat ging ten koste van de centrale (federale) regering en, zoals steeds meer blijkt, van de regio van het Brussels gewest.
Ter gelegenheid van het Verdrag van Maastricht, waarschuwden de belangrijkste Europese leiders (Thatcher, Schröder en Mitterrand) al de toenmalige Belgische premier (Dehaene), dat de enorme Belgische staatsschuld (meer dan 100% van het jaarlijks nationaal product), veroorzaakt werd door de "Belgische compromissen" en maar moeilijk tot de verdragsgrens van 60% zou kunnen worden teruggebracht voor het fatale jaar 1999.
Dat is dan ook niet gebeurd. De staatsschuld is nog steeds veel te hoog.
Maar de andere twee regio's (Vlaanderen en Wallonië) zwommen in het geld, tot voordat de crisis vorig jaar toesloeg.
Vlaanderen stelde bij voorbeeld een "jobkorting" in, exclusief voor inwoners van het gewest. Belastingkorting voor niet-werklozen, uitsluitend voor Vlamingen. De niet-Vlaamse collega's van de 300.000 Vlamingen die in Brussel werken, hadden het nakijken! Deze maatregel is nu door de nieuwe Vlaamse regering teruggedraaid, maar de separatistische NVA-component in die gewestregering zoekt dagelijks naar nieuwe "Vlaamse" regelingen, die het federale niveau in verlegenheid zouden kunnen brengen. Bij voorbeeld op het vlak van de ziekteverzekering en dat van de pensioenen.
Het arme Wallonië, lijdend onder de tweede industriële revolutie, die mijnen en zware industrie uit ontwikkelde landen heeft verjaagd, heeft desondanks financiële ruimte (en terecht!) om via haar "Marshall-Plan" de massa's werklozen te engageren in nieuwe productieve activiteiten. Voorbeeld: De luchthaven van Charleroi ("Brussel-Zuid") op bijna 60 kms van het Brusselse centrum. Niet alleen de luchthaven zelf, maar vooral de diensten die erdoor worden aangetrokken, jagen de Waalse economie aan. Terecht. En gelukkig. Het lijkt als twee druppels water op wat in het Duitse Ruhrgebiet gerealiseerd wordt.

Maar Brussel? Op dit moment de economische long voor zichzelf en de beide gewesten? Producent van 25% van het nationaal inkomen! (Met 11% van het nationale inwonersaantal.) "Ondergefinancierd". Dat is een politiek correct woord voor: VERWAARLOOSD!

Die verwaarlozing uit zich op vele gebieden. Het ONDERWIJS is een voorbeeld. Stel je even voor dat 800 (acht honderd) leerlingen in Brussel GEEN school kunnen vinden!! Het Brusselse onderwijs wordt dan ook niet gemanaged door de regio, maar door een surrealistische cluster van organen die door de Vlaamse en Waalse regio's worden bemand. Ongelofelijk! Niet verbazingwekkend, dat ouders die het zich kunnen veroorloven, Brussel ontvluchten. De tienduizenden Europese ambtenaren en - functionarissen in de regio vinden gemakkelijk hun oplossing: De EU financiert de extra kosten voor het privé-onderwijs aan hun kinderen.
En verwaarlozing uit zich ook in de economie: De oproepen van Brusselse werkgevers om de werking van het Gewest uit te breiden, taalvereisten te versoepelen, enz.: zelfs die oproepen worden genegeerd.
Ik spreek nu maar niet over de ruimtelijke ordening (de infrastructuur), die ofwel verwaarloosd, ofwel overontwikkeld wordt, tegen de belangen van de Brusselaars in.
En de cultuur? De KVS, de Koninklijke Vlaamse Schouwburg, past zich aan aan het Brusselse en internationale publiek. Ze creëert een schouwtoneel van Nederlandstalige Europese cultuur in het centrum van Europa. Reactie van de Vlaamse subsidiegever (de Vlaamse NVA-minister Bourgois)? - Dreigement om de subsidies in te trekken!! Het Nederlandse culturele Centrum "De Buren" probeert tegenwicht te geven, maar ontvangt slechts weinig steun uit eigen land.

Deze Nederlandse Brusselaar heeft zich aangesloten bij een Brusselse beweging die voor Brusselaars Brussel voorop wil stellen (ProBruXsel). Ik ben het niet altijd met de standpunten van mijn partijgenoten eens. Er zijn meerdere wegen die naar een terechte positie voor Brussel leiden.
Maar wat ons verbindt, dat is een besef van de onrechtvaardigheid die de positie van onze stad en onze regio heeft verslechterd tot een peil, dat onmenswaardig is.
Het zou beter zijn, als de Brusselse afdelingen van de grote partijen (de Parti Socialiste, het Mouvement Réformateur met zijn FDF-filiaal, de CDH) zich zouden inzetten voor Brussel als gemeenschap en gewest. Helaas is dat niet zo. Zelfs als men geëngageerd is in de Brusselse politiek, zoals CDH-voorzitster Joëlle Milquet, die schepen is in Brussel-stad, zelfs als men intelligent is als Elio di Rupo, voorzitter van de PS, kan men zich alleen maar een nauwere relatie Wallonië-Brussel voorstellen als oplossing van de problemen.
De kleinere partijen, vanuit Brussels perspectief, zijn de Vlaamse: De SP.a heeft zijn lot aan de anti-Brusselse standpunten van het NVA verbonden. NVA-voorzitter Bart de Wever oordeelt, dat Brussel geen bestaansrecht heeft, omdat het "het product is van 1830". De stad is "besmet" door het "Belgicisme" van de Belgische elite. Is dat de schuld van de 1,2 miljoen inwoners? De typisch Brusselse integratie is, naar mijn bescheiden mening, het resultaat van jarenlange inspanningen van de gewone Brusselaar. Een inwoner van de Marollen begint zijn zin in het Vlaams en eindigt hem in het Frans. Wat is daar mis mee? Om Brussel te verklaren tot Vlaamse stad (ook-Vlaamse stad) is het voldoende om in de Vlaamse gewestelijke constitutie op te nemen, dat er ook Franstalige en tweetalige Vlamingen zijn. West-Vlamingen en Limburgers zijn bij voorbaat akkoord.
Maar dat is te veel voor de oude Flaminganten die De Wever's achterban vormen.

Daarom moet er een NIEUWE speler komen in het Belgische politieke spel: Brussel.
Vlamingen in Brussel zouden er beter aan doen, om niet te vertrouwen op schijnbare voordelen die hun oorsprong vinden in de Egmont-achtige compromissen. Het is een vergiftigd "geschenk". Hun echte bondgenoten zijn hun Franstalige buren.
Franstaligen in Brussel, zouden er beter aan doen, niet meer te geloven in hun capaciteit om Franstalige Walen te overheersen. Olivier Mangain (van het FDF) wordt terecht door de Luikenaars en de inwoners van Namen en Bergen, gewantrouwd als een vertegenwoordiger van de vroegere overheersing door Brusselse bourgeois.
De Franstalige Brusselaars hebben niets te winnen bij een oudmodisch Belgicisme. Ze zijn ertoe veroordeeld, hun eigen stad te verdedigen. Samen met de niet- of half- Franstaligen.

Alain Deneef heeft vorig jaar een lovenswaardige campagne gevoerd, om de enen en de anderen te overtuigen. Tevergeefs. Op korte termijn. Maar wat niet is, zal nog komen. Begrijpelijkerwijs, heeft hij ervan afgezien, om het fragiele Brusselse bewustzijn over te leveren aan een enkele politieke beweging. Het zijn de Brusselse partij-afdelingen, die moeten veranderen. De Deneef-actie heeft daartoe bijgedragen. Vruchten te oogsten bij de volgende gemeentelijke- en regionale verkiezingen.

Hopelijk...

Technorati Tags: Belgium, Europe, Brussels, Separatism, City, Governance,

Brussel: De Maddens-Doctrine (1)

Vlaamse regeringspartijen aanvaarden stilzwijgend de "Maddens-doctrine" van Bart de Wevers N-VA

(Overgenomen door Medium4You, Brussel, 26/10/09)

't Is al weer een tijd geleden, dat ik over mijn bedreigde stad schreef. M'n stukken zijn terug te vinden in de Bruxsel-collectie op HUIBSLOG [NL en FR]. Medium4You nam er ook een aantal van over.
Ik onderzocht een paar strategieën, die Brusselaars zouden kunnen aannemen, om hun regio in België als het ware "weer op de kaart te zetten". Dat is hard nodig, want de opeenvolgende "staatshervormingen" van 1977 tot heden, concentreerden zich op het "afkopen" van de Vlaams-nationale- en Franskiljonse eisen, ten koste van het "federale" (i.e: het regerings-) niveau. Brussel, beperkt tot zijn 19 kleine stedelijke gemeenten, bleef daarin een "blinde vlek". In grote meerderheid Franstalig, wordt het stedelijk gebied omringd door het Gewest Vlaanderen. Dat laatste heeft niet echt een "Brussel-strategie", behalve dan de oprichting van een soort ijzeren gordijn rond de uitdijende stad, die 20% van het nationale product genereert.

Brussel meer dan ooit het kind van de belgische "staatshervorming"srekening...
In de afgelopen jaren, werd deze virtuele "scheidingsmuur" niet alleen gehandhaafd, maar zelfs verhoogd. Ik kreeg er voor het eerst mee te maken, toen in de negentiger jaren de "decreten-Peeters" (vernoemd naar de Vlaamse regionale minister, een sociaaldemocraat, van dat moment) de gemeentebesturen van - vaak in meerderheid Franstalige- - randgemeenten van de Brusselse agglomeratie die geografisch bij het Vlaamse Gewest horen, allerlei pesterige beperkingen oplegden bij het gebruik van de Franse taal in de communicatie met hun burgers. Argument: "Dan moeten ze eindelijk maar eens Nederlands leren...". Let wel, het gaat hier om Franstalige Brusselaars en (tijdelijke) immigranten die bij de Europese en internationale instellingen werken.

Hoewel ik alle begrip heb voor de historische frustraties van mijn Vlaamse taalgenoten, die eeuwenlang, tot in de zestiger jaren van de vorige eeuw, qua bevolkingsgroep achtergesteld werden door de Franstalige elites, vond (en vind ik nog steeds) dergelijke pesterijen ten koste van minderheden, absoluut niet kunnen. Wat is het verschil met de negentiende-eeuwse praktijken, die het spreken van Nederlands op de koer van Gentse gymnasia (lycea) verboden?

De Raad van Europa is het met me eens. Twee fact-finding commissies van die Raad kwamen tot dezelfde conclusie. En een veeg teken is, dat de Vlaamse regio nog steeds weigert, om het minderhedenstatuut van de Europese Unie te ondertekenen! Daardoor kan ook de Belgische staat dat niet doen. Maar wel braaf mee-kapittelen met de andere EU-staten, als de Turken, de Bosniërs of de Roemenen moeite hebben met datzelfde minderhedenstatuut!

Het onderschatte fenomeen Bart De Wever en zijn N-VA
Het bontst aan Vlaamse zijde, maakt het, opmerkelijk, niet eens het Vlaams Belang, maar het "N-VA" geheten politieke vehikel van neo-conservatief Bart de Wever. Deze would-be intellectueel steelt de show met uitspraken, als dat Brussel geen recht heeft op een eigen regio, omdat het "het product is van het Belgicisme". Dat laatste is, volgens een andere uitspraak van deze cynische politicus, het gevolg van de "ramp" van 1830. (In 1830 maakte België zich van het Koninkrijk der Nederlanden los door middel van een opstand, geleid door grotendeels verlichte Franstalige en Nederlandstalige geesten. HR). Wie 1830 een "ramp" noemt, ontkent de geschiedenis van dit land, ontkent de gemeenschappelijke identiteit van Walen, Brusselaars en Vlamingen. Een culturele identiteit, die wel degelijk bestaat. Bewijs: De al-Belgische Witte Marsen van de negentiger jaren naar aanleiding van het schandaal-Dutroux. En er is nog zoveel meer, waarvoor hier geen plaats is.

Ik ga op de rücksichtslose opvattingen van de heer De Wever in, niet omdat ik geloof, dat het België van "papa" nog een toekomst heeft. Maar zolang de Europese Unie nog een Unie van autonome Staten is, is dit land ertoe veroordeeld, als 27ste staat zijn rol als staat te vervullen, wil het niet telkens weer slachtoffer worden van zijn geringe omvang in het kader van de genadeloze Europese concurrentie tussen staatseconomieën, waarin het recht van de sterkste geldt. De energiesector wordt al genadeloos uitgebuit door het Franse Suez-concern. Belgische banken verdwijnen als sneeuw voor de zon: BBL werd ING (Nederlands). Tele2 (Vlaamse provider) werd Amerikaans. Fortis werd deels Frans, deels Nederlands. De heren De Wever weten heel goed, dat de Vlaamse onafhankelijke mini-staat die ze zeggen te willen, op deze markt, dit strijdtoneel, nog zwakker zal staan dan het huidige België. Maar dat kan hun niet schelen. Korte-termijn-spelletjes, zoals het kartel met de CD&V van de ongelukkige heer Leterme, hebben de voorkeur. De surrealistische Belgische niet-regeringsvorming in de jaren 2007-2008 is een voorbeeld van hoe de staart met de hond kwispelen kan. In casu: hoe de N-VA kartelpartner CD&V alle hoeken van de kamer liet zien, voordat ze zichzelf bekeerde tot de Maddens-doctrine.

Dr Folamour Strangelove Maddens' Untergangsphilosophie
Deze strategie gaat uit van een "Verelendungs"-scenario. Waar er in Vlaanderen geen meerderheid in zicht is voor een afscheiding van België, zeker niet, als men zich bewust wordt van de economische en politieke gevolgen daarvan, bepleit Professor Folamour (Strangelove) Maddens (what's in a name?) van de katholieke Vlaamse Universiteit van Leuven een stiekeme afbraakpolitiek van de centrale regering en dus ook (maar dat wordt niet gezegd) van het welzijn van de 1,2 miljoen Brusselse landgenoten, waaronder niet weinig Vlaamsche taalgenoten.

In een normaal land, zou het huis te klein zijn. Stel je voor: een Servische professor aan de universiteit van Banja Luka (Servisch Bosnië) ontwikkelt een plan, om door de Servische autonomie maximaal uit te buiten, de regering in Sarajevo machteloos te maken. De Belg Serge Brammertz, van het Haagse Joegoslavië-tribunaal, reserveert al vast een cel voor die man in de Scheveningse strafgevangenis!

Maar in België mag dat allemaal. En, tot mijn grote teleurstelling: sociaaldemocraten, de SP-A, doen hartelijk mee! Sinds deze zomer zitten ze samen met CD&V en N-VA in de Vlaamse gewestregering. Plannetjes maken, om een Vlaamse kinderbijslag, een Vlaamse zorgverzekering, en, -eerder-, een Vlaamse jobkorting in te voeren: Sociale ongelijkheid veroorzaken en verergeren! Want, bij voorbeeld, Nederlandstalige Brusselaars die belasting betalen onder andere aan de Nederlandstalige gemeenschap, kunne van die gunsten geen gebruik maken, of, alleen op aanvraag! Om maar te zwijgen van niet-NL-talige inwoners van Brussel die dagelijks samenwerken in de Brusselse instellingen met 240.000 Vlaamse pendelaars!!! Kunnen de Vlaamse socialisten het woord "so-li-da-ri-teit" nog spellen?

Het kostbare Belgische appeasement-systeem: Naar een staatsbankroet?
En waar komt, als men vragen mag, het geld daarvoor vandaan? Wel, in hun appeasement-ijver, hebben opeenvolgende nationale regeringen de Vlaamse regionale eisen afgekocht met extra geld en bevoegdheden, die vervolgens weer moesten worden gespiegeld met de Franstaligen (Walen). Al in het begin van de negentiger jaren, na het monetair Verdrag van Maastricht, werden opeenvolgende Belgische premiers (Martens, Dehaene, Verhofstadt) door hun collega's gewaarschuwd voor de ver boven de Maastricht-grens gestegen staatsschuld van België. In 1999 overtrof die nog de jaarlijkse bruto-inkomsten (meer dan 100%, terwijl de Maastricht-grens 60% bedraagt). De paarse Verhofstadt-regeringen van na 1999 konden alleen vooruitgang boeken, door staatsbezittingen te verkopen. De scheve financiële verdeling (kosten voor pensioenen, etc. voor de federale regering, maar veel inkomsten voor de regionale-) bleef bestaan.
En dan hebben we het eigenlijk alleen nog maar gehad over Vlaanderen. Maar wees gerust, er zijn nog andere boosdoeners!

Bijna al de Maddens-spelletjes gaan over de rug van Brussel...
Intussen, u zag het al, werd de regio Brussel het weeskind. De beide grote regio's Vlaanderen en Wallonië, hebben, elk in verschillende vorm, de ambitie om "samen" de blinde vlek "Brussel" te besturen. Wat moet er van het Belgische Weeskind worden, met zulke ruziënde Ouders? Gelukkig valt het arme kind nog voor een groot deel onder de zieltogende federale regering. Wat "gezamenlijk besturen" inhoudt, wordt echter al in de praktijk getoond door de "gezamenlijke" twee taalgemeenschappen in de CoCoF/V, die, buiten bevoegdheid van het Brusselse gekozen gewest, het onderwijs in de stad onveilig maken.
In een volstrekt ondoorzichtig institutioneel labyrint, beslissen (traag) volstrekt onbekende lieden, die nooit door mij gekozen zijn, over zoiets essentieels als het onderwijs aan mijn kind. Hoe zit dat? Als ik Belgisch, Nederlandstalig, staatsburger was, was ik bevoegd om te stemmen bij verkiezingen voor mijn gemeente, het Brussels Gewest en het nationaal parlement. Echter, het onderwijs is, evenals sociale uitkeringen, etc., een "personabele" aangelegenheid, die valt, niet onder gewesten, noch onder de centrale staat, maar onder (taal-) "gemeenschappen". Deze waren oorspronkelijk ingesteld, denk ik, om het gewestelijk gebieds-beheer (wegen, huizen, enz.) te scheiden van gemeenschappelijke belangen die niet met het gebied samenvallen. Maar al gauw zijn de "gemeenschappen", eerst in Vlaanderen, later in Wallonië Brussel-Frans, geannexeerd door de territoriale gewesten. Met als gevolg dat een niet door mij gestemd Vlaams gewest zich via gemeenschapsbevoegdheden inlaat met mijn sociale, culturele en onderwijs-belangen. Idem dito voor de Waalse kant.

Ik denk, dat een klacht bij het Europese Hof over deze surrealistische situatie, een goede kans zou maken om te worden gehonoreerd. Ik betaal belasting, en dan geldt: "no taxation without representation", is het niet?

Maar goed, terug naar professor Maddelove from Louvain. Zijn "strategie", openlijk en serieus besproken in de pers, betekent niet alleen een "uithongeren" van de nationale staat, maar ook: het uithongeren en afknijpen van de 1,2 miljoen Brusselse landgenoten, die niet, of onder onmogelijke voorwaarden, mogen profiteren van de Vlaamse manna. En al helemaal niet als ze Franstalig zijn. Kortom: Wallonië houdt het wel uit, onder de Vlaamse wurggreep, maar de nationale regering, de nationale belangen (defensie, buitenlandse zaken, Europapolitiek) en de agglomeratie Brussel, gaan de Verelendung in!

Zoals ik al aangaf, geloof ik niet in een herstel van het oude België. Enig alternatief is de mobilisering van de Brusselaars en hun bondgenoten zelf. Redelijke eis, is: volledige gewestbevoegdheden, inclusief tweetalige gemeenschapsbevoegdheden voor het Brussels Gewest. Tweede prioriteit: Uitbreiding van het Gewest met een goed deel van Vlaams- en Waals-Brabant. Maar eerste prioriteit eerst!

Pogingen to mobilisering en empowerment
Ik vond mijn ideeën voor een groot deel terug bij "proBruxsel" dat opkwam als partij bij de vorige gewestelijke verkiezingen. Veel verder dan ik het kon, werden problemen en oplossingen voor Brussel uitgewerkt (januari-mei 2009) in de "Staten-Generaal" van Brussel onder inspiratie van de onvolprezen tycoon Alain Deneef. De laatste werd beleefd aangehoord door de zittende politieke partijen. Die er verder niets zichtbaars mee deden. ProBruxsel nam naar mijn mening te snel de stap naar een politieke partij. De community-development werker in mij voelde aan, dat de woede onder Brusselaars groot-, maar de overeenstemming over wat te doen nog te gering is, om een beweging, een verandering binnen of buiten (of beide) de bestaande partij-afdelingen van Brussel te bewerkstelligen.

Mobiliseringsmodellen die kunnen werken voor Brussel...
Maar er is nog niets verloren! In deel 2 een excursie naar begin-zestiende eeuw, toen de Brusselse burgers weigerden om het Carnaval te beëindigen en de overheersing door de Bourgondische hertogen vanaf de Coudenberg bestreden.
Een model dat nog altijd kan werken...

België: Franstaligen "immigranten" in hun eigen land?

In de Belgische discussie over "staatshervorming", die nu al meer dan een jaar het land verlamt, is op 1 augustus een grens overschreden. Een Vlaams-nationalistische "kartel"-bondgenoot van de regeringspartij der Vlaamse christendemocraten bestempelde Franstalige Belgen, die toevallig in de Vlaamse regio wonen als "immigranten", die "net als Turken en Marokkanen", verplicht zouden moeten worden tot integreren.
Het is hoog tijd, om dergelijke ethnic cleansing-fantasieën grondig af te wijzen. De geschiedenis leert, dat je daar niet te lang mee moet wachten...

Even een klein inleidinkje voor onze Nederlandse lezers:

De heer Bart de Wever is voorzitter van de partij NV-A, één van de opvolgers van de Vlaamse "Volksunie". De VU was lange tijd de belichaming van het Vlaamse nationalisme, maar paste zich later stap voor stap aan, naarmate terechte Vlaamse eisen binnen de Belgische staat werden ingewilligd. Haar rol werd op "moderne" wijze overgenomen door het "Vlaams Belang" van Filip De Winter c.s. Deze laatste beweging combineert Vlaams extremisme met xenophobie ten opzichte van immigranten. Bijna een kwart van de afgegeven stemmen in het Noorden van België komen bij deze partij terecht.

Het Vlaamse CDA, dat de naam "CD&V" draagt, was zo rond het jaar 2003 ten einde raad: Een tot dan toe succesvol "paars" regime had de eeuwige christendemocratische regeringspartij gemarginaliseerd. Er was hoge nood aan een nieuw profiel. Net zo min als het CDA in Nederland, werd zoiets aangetroffen in het Christendom. Aansluiting bij populistische propaganda bleek de juiste oplossing. Het CDA omarmde Pim Fortuyn. De CD&V deed hetzelfde met het Vlaams-extremisme-"soft" van het NV-A. Groot succes: Bij de verkiezingen van 2006 in Vlaanderen en die van 2007 voor het Belgische parlement, won de CD&V via haar kartel met de Vlaamsnationalisten afgetekend van de "paarse" partijen.

Sinds de verkiezingen van 10 juni 2007, houdt De Wever zijn grotere kartelgenoot in gijzeling. Of, misschien beter gezegd, Leterme en zijn CD&V laten zich met genoegen in gijzeling nemen, om zelf niet verantwoordelijk te worden gesteld voor de chaos die ze veroorzaken door het regeren op federaal niveau vrijwel geheel te saboteren.
Intussen krijgt genoemde Bart de Wever alle ruimte om zijn Vlaams-extremisme tot de uiterste consequentie bot te vieren.

Het meest recente staaltje daarvan vindt u hier:

Bron:

«Franstaligen zijn immigranten»

een artikel uit

Voor de voorzitter van het NV-A, Bart de Wever, bestaat er geen franstalige minderheid in Vlaanderen, maar alleen « immigranten die zich moeten aanpassen ».

« Ik ben van mening, dat er geen franstalige minderheid is in Vlaanderen, alleen immigranten die zich moeten aanpassen. Dat wordt ook gevraagd van Marokkanen en Turken. We zeggen tegen hen ook niet: "Jullie zijn met velen , dus we maken van het Arabisch een officiële taal."Dat zou toch idioot zijn », verklaarde De Wever vanmorgen op de Belgische Franstalige radio, in antwoord op vragen van luisteraars.

« Nergens ter wereld wordt er zo geredeneerd », vervolgde hij, terwijl hij ontkende dat hij een « intolerante persoon » genoemd mag worden.

« Iedereen is welkom in Vlaanderen. je kunt er gerust Frans blijven praten. Het enige wat wij willen, is dat de bestuurstaal Nederlands is », voegde de voorzitter van het NV-A eraan toe, waarbij hij eiste, dat nu eindelijk een einde moest komen aan "het kolonialisme" van Brussel ten opzichte van Vlaanderen.

[...]

Wat Brussel betreft, "een historisch Vlaamse stad, die verfranst is", die stad is slechts het symbool van "de Belgische identiteit die men in de negentiende eeuw bedacht heeft", meent hij. En aangezien België "passé" is, moeten "de beide erfgenamen (het Vlaamse en Waalse gewest) zich met deze erfenis bezighouden", aldus weigerend, om het Brusselse Gewest als zodanig te erkennen.

(Volgens Belga)

Beste vrienden: Er is een grens aan wat we nog kunnen tolereren. Die grens is hier overschreden!

Anderstaligen verklaren tot "immigranten" die zich moeten "aanpassen" in hun eigen land, dat ruikt te veel naar "ethnic cleansing". Dat doet voor mij de deur dicht!

In de Brusselse regio wonen een miljoen franstaligen, nederlandstaligen, tweetaligen en anderstaligen vreedzaam en respectvol tezamen. Welk probleem willen de heer Leterme en zijn vriend De Wever eigenlijk oplossen? De Franstaligen in de Vlaamse gemeenten rond Brussel worden in de winkels, bij de dokter en bij de begrafenisondernemer zonder problemen in het Frans geholpen en bediend. Is dat een gevaar voor de Nederlandse cultuur? Helpt het iemand vooruit, als de ambtenaar van de burgerlijke stand het overlijden van een inwoner niet in het Frans mag opnemen?

Bart De Wever heeft geen enkel respect voor de culturele smeltkroes die Brussel is. Het is niet ééntalig, dus het past niet in zijn plaatje, dus het is kunstmatig, dus het mag niet meepraten over de staatshervorming. De "personnable aangelegenheden" van één miljoen inwoners (hun onderwijs, gezondheidszorg, enz.) moeten onder voogdij komen van een ondoorzichtig overlegorgaan van lieden die wij, Brusselaars niet gekozen hebben!

Dat is een aantasting van onze burgerrechten, misschien zelfs van onze mensenrechten! Ik zeg u, heren Leterme en De Wever, ik zal niet zonder slag of stoot het resultaat aanvaarden van wat u zonder mij en over mij eventueel bekokstooft. Ik zal een beroep doen op het Hooggerechtshof en, indien nodig op het Europese Gerechtshof.

U kunt wat mij betreft uw gang gaan, om een Vlaams mini-staatje op te richten, onder voorwaarde, dat u de Europese regels voor de rechten van minderheden onderschrijft en toepast (tot nu toe is België het enige land dat die voorschriften nog niet omgezet heeft in wetten). Van Brussel blijft u af.

Maar beter zou het zijn, als de grote Vlaamse democratische partijen ophouden met te flirten met vlaamsextremistische utopieën, accoord gaan met een België bestaande uit drie of vier (Duitstaligen erbij) regios, waar mensen van welke nationale taal ook, welkom zijn. Regionaal-particularisme naar het model van de Lega-Nord, dàt is pas "negentiende-eeuws" als constructie.

Zolang als u zich niet van het "immigranten"-standpunt van uw kartelgenoot De Wever distantieert, mijnheer Leterme, aanvaard ik u niet als mijn minister-president. Ik geef er ook kennis van, dat ik, als nederlandstalige Brusselaar, verbied aan een Vlaamse gewestregering waarin De Wever's partijgenoot Bourgois zetelt, om mijn "personnabele" aangelegenheden te behartigen. Daartoe mandateer ik de gekozen Brusselse gewestelijke autoriteiten. En ik doe een beroep op alle Brusselaars, om hetzelfde te doen.

Crossposted from (Franse versie): Toto Le Psycho; HUIBSLOG (NL versie: HUIBSLOG, In Europa Thuis)

Technorati Tags: Belgium, Brussels, Regionalism, Extremism

Brussel: Weg met territoor=taal!

Inleiding
Wat is waarheid? Is waarheid van belang?
Ieder deelnemer aan het Belgische debat heeft zijn gelijk. dat krijgt hij of zij dan wel voornamelijk van zijn eigen achterban. Eens, 15 juli, in september of in 2009, moet er een Groot Compromis ontstaan. Wat voor de één waar is, is dat voor de ander niet. Het is een illusie, dat intussen belangrijke spelers elkaars waarheden aanvaard zouden hebben.
Het compromis komt er dus niet op grond van waarheden, maar op grond van machtsverhoudingen. Het belang van waarheden is dus erg relatief. Het komt op de macht aan.
Brussel straalt veel minder macht uit dan het op grond van zijn positie zou kunnen. Het is lastig, om daar op korte termijn wat aan te doen.
Een nieuwe generatie, los van de oude FDF- en Volksunie-sentimenten, zelfbewuste wereldstad-bewoners, zou moeten optreden.
Het begint, maar het is nog te bescheiden. (proBruXsel)
Dit half-persoonlijke en half-politieke stuk is eerst in het Nederlands geschreven en verschijnt morgen in (mijn) Franse vertaling.

De logica taal=territoor omgekeerd naar territoor=taal
Ooit zijn in België territoriale taalgrenzen vastgelegd, waarbij, in het algemeen gesproken, grond werd gekleurd naar taal. Behalve wat Brussel betreft, maar daar gaat het straks over.

Taal is weliswaar taai, maar beweegt toch. In de ruim vijftig jaar dat de taalgrenzen bestaan, zijn landstreken van taalkleur verschoten. De reactie is geweest, met name aan Vlaamse kant, dan maar taal te gaan kleuren naar territoor.

De circulaire-Peeters, die anderstaligen in de faciliteitengemeenten dwingt om telkenjare hun verzoek te herhalen om overheidsstukken te verkrijgen in een andere taal dan het Nederlands, was voor mij, Nederlandstalige Brusselaar, de druppel die de emmer deed overlopen. Ik was zo kwaad en beschaamd, dat ik me in 2002 bij de vijfjaarlijkse vernieuwing van mijn Belgische verblijfsvergunning als EU-burger, als Franstalige heb laten inschrijven op het stadhuis van Sint-Gillis, waar ik sinds 1990 woon.

Hoe ik me als Franstalige Nederlander heb aangemeld...
Ik geef toe: Het was geen heldendaad en mijn wisseling van taalstatuut zou gemakkelijk kunnen worden geïnterpreteerd als een typisch Hollandse hooghartigheid ten opzichte van mijn Vlaamse broeders, die het eeuwenlang niet gemakkelijk hebben gehad met die arrogante Franstaligen.

Ik moet zelfs bekennen, dat opportunisme niet geheel vreemd is geweest aan mijn eenmansactie. Er waren op dat moment geen Nederlandstalige kaarten beschikbaar op de Burgerlijke Stand van Sint-Gillis en mij werd vriendelijk verzocht om over drie dagen terug te komen. Iets waarin ik, gezien de lange wachttijden die toenmaals moesten worden doorgebracht tussen gesluierde Poolse en Marokkaanse nonnen en niet-nonnen, helemaal geen zin had. (Intussen is de service op het stadhuis heel erg verbeterd, dat moet ook gezegd worden! Dank aan Carlo Luyckx, mijn favoriete locale politicus!) Zo ziet u maar weer, dat heldhaftigheid en symbolische daden maar al te vaak mede ontspringen aan een stukje platvloerse calculatie.

Waarom zo bang zijn voor de toekomst van de Nederlands-Vlaamse cultuur?
Ik heb dan ook totaal geen afstand gedaan van mijn Nederlandse en Nederlandstalige wortels. Mijn taal is gebeeldhouwd door de geniale Statenbijbel-vertaling uit het begin van de zeventiende eeuw, en door het Tacitus-gelijke proza van Pieter Corneliszoon Hooft uit dezelfde periode. De ex-Antwerpenaar Vondel, ook al in die tijd, verkende de uiterste grenzen van zeggingskracht van het Vlaams-Nederlands dat hij in Amsterdam hanteerde.

Mijn taal is verlicht en versoepeld door de even geniale Multatuli in de negentiende eeuw, die het vrijdenken, het vrij denken, schijnbaar moeiteloos in het Nederlands onder woorden bracht. En natuurlijk ook door Claus, bij voorbeeld, Hugo Claus, wiens Oostakkerse Gedichten we elkaar voorlazen in onze huwelijksnacht in 1960. Mijn taal is gehouwen in steen, mijn taal kan alles uitdrukken wat ik wil zeggen. En als ik het niet weet, dan doe ik net als al mijn voorvaderen, en ik ga kijken wat ik kan vinden in het Frans, het Engels, het Duits of het Bahasa Indonesia. Het is een levende taal en hij zal nog lang bestaan, want hij heeft een vermogen tot integratie dat onbegrensd lijkt.

Waarom zou ik bang zijn, om tussen en met anderstaligen te leven? Wat doen ze af aan de culturele schat die ik mag delen? Niets. Integendeel: Zij hebben mij veel te vertellen en ik aan hen. Niet als abstracte "ontmoeting" in interculturele "diversiteits"-evenementen, maar over de zaken van het dagelijkse leven en over de grondgedachten, de filosofie van het mensenbestaan.

Opkomst van de politieke angst-manipulatoren die de twintigste eeuw zo verziekt hebben
Daarom haat en verwens ik elke politieke manipulator die inspeelt op onze angsten en onzekerheden. Het zijn dieven. Ze stelen onze vrijheid. Ik maak zelf wel uit, welke taal ik met mijn burgemeester spreek. Zorg er liever voor, dat we elkaar kunnen verstaan, in welke taal dan ook, door het vliegtuiglawaai van Zaventem in goede banen te leiden!

We winden ons op over de Esten en de Letten, die inwoners van hun land, sinds generaties, die Russisch spreken, burgerrechten ontzeggen. We willen de Turken dwingen om de Koerden culturele vrijheid toe te staan. En terecht. Maar hoe kan de Europese Unie Turkije dwingen om dat te doen, als rond de eigen hoofdstad van de EU, provinciale politici afdwingen, dat de taal van 75% van de boeken in de openbare bibliotheken, een andere taal moet zijn dan die van de meerderheid van de inwoners van de gemeente?

Ik heb natuurlijk makkelijk praten. In mijn vaderland Nederland is het Nederlands niet in gevaar, behalve in de ogen van sommige randfiguren als Wilders en Verdonk. Maar is het Nederlands dan in gevaar in België? Is het een ramp, als in een klein aantal verstedelijkte Vlaamse dorpen rond Brussel, een meerderheid geen Nederlands meer als moedertaal heeft? Is de perfecte tweetaligheid van de overheden in het Brusselse gewest, zoals ik die van nabij sinds 18 jaar ken, geen voldoende garantie voor het welzijn en het voortbestaan van Nederlandstalige en Vlaamse culturen in die streken?

De eigen cultuur en beschaving van België is onafhankelijk van taal
Trouwens, wat is nu eigenlijk Vlaamse cultuur? In mijn ervaring lijkt die cultuur als twee druppels water op de cultuur van de Franstalige Belgen en op die van de meertalige Brusselaars. En veel minder op respectievelijk Holland of Frankrijk. Dan bedoel ik niet de taal, maar dan heb ik het over de manier waarop mensen samenleven, hun perceptie van leven en dood, de manier waarop ze zich samen redden ten opzichte van overheden en andere rampen.

Toen, twee maanden oud, mijn Brusselse zoon overleed aan wiegendood in 1991, heb ik dat verschil en die overeenkomst goed kunnen zien. Nederlandse kennissen en relaties reageerden onbeholpen en met gêne op de ontroostbare ouders. Fransen bleven formeel. Alleen de Belgen, Vlamingen, Brusselaars en Walen zonder onderscheid, wisten het vaakst de juiste woorden te vinden en de gebeurtenis te plaatsen in de context van familie, onderlinge steun en menselijkheid. Zonder taalkundig onderscheid. In mijn ogen is dàt cultuur, is dàt beschaving en is dàt de rijkdom van de Belgische gemeenschappelijke geschiedenis van "zelfredzaamheid/débrouillardise", toegepast op de zaken van alledag.

Met behulp van alle Belgen, van alle soorten en talen, zijn mijn vrouw en ik er overheen gekomen. Dat is gebeurd, omdat Belgen allemaal samen iets bijzonders, iets humaans hebben, wat bij andere naties die ik ken minder ontwikkeld is. Ik geloof, dat het vooral datgene is geweest, wat ik als verraad voelde aan die open, menselijke, houding, waardoor ik me tot Franstalige St-Gillois heb laten verklaren in 2002, in plaats van tot onderdaan van Peeters, die ik ook nooit gemachtigd heb om mijn belangen te behartigen.

Nederland, Vlaanderen, Amsterdam, Brussel
Mijn cultuur is Nederlands en ik sta open voor alle culturen die ik tegenkom. Dat is niet alleen Nederlands, dat is vooral Amsterdams. Wat Nederland betreft, heeft de laatste jaren helaas een verkramptheid toegeslagen, die de heer Wilders onlangs al even inspireerde tot een voorstel om Vlaamse en Nederlandse bekrompenheden te verenigen tot een soort reservaat van angstbezeten anti-Islamisten. Mijn Eerste Minister, Balkenende, geen vriend, antwoordde kort en duidelijk. Hij zei: "De Belgen moeten het zelf oplossen". De Belgen. Niet: De Vlamingen. Zelfs de Zeeuws-Vlaamse Balkenende doet niet mee aan de separatistische spelletjes van zijn zuiderburen.

Mijn vaderstad Amsterdam gaat nog verder. Midden in het geraas en getier van de xenofobe columnisten van boven de Moerdijk, houdt de stad, geleid door de van rechts veel bespotte burgemeester Cohen, vast aan een beleid, om "de boel bij elkaar te houden". Die openheid, die tolerantie, die vrijheid van denken, die in februari 1941 de enige bekende massastaking tegen het wegvoeren van joden door de Nazis (en hun Hollandse helpers) voortbracht, is voor mij de essentie van de Nederlandstalige cultuur.

En die essentie laat ik me niet afnemen door opportunisten van het CD&V-NVA slag. Er is een andere, grotere, Nederlandstalige cultuur, die in België werd gedragen door mensen als Hugo Claus ("Redt de solidariteit", bij voorbeeld). Een cultuur, die wordt gekenmerkt door wijsheid, bedachtzaamheid, originaliteit en openheid. Een cultuur om mee te leven.

Brussel is Brussel, steeds meer Brussel, de provincie voorbij!

En nu terug naar ons gewest Brussel. Al spreekt 80% van de bevolking voornamelijk Frans, twee- of meer-taligheid is vrijwel regel. Brussel kon niet worden ingedeeld volgens de taal-territoor-logica. Franstalige extremisten die, vooral in de aanvang, het FDF domineerden, voerden actie, om Brussel in te delen bij het Franstalige gewest. Het is al lange tijd duidelijk, dat dit nooit zal lukken. Brusselaars identificeren zich in grote meerderheid, als het erop aankomt, niet met Wallonië maar met de Belgische monarchie. Getuigen: De zee van zwart-geel-rode vlaggen tijdens de crisis van 2007. En ook: De emotie bij de dood van koning Boudewijn.

Al zou je het in het licht van mijn ervaring met de beschikbaarheid van Nederlandse EU-identiteitskaarten in St-Gillis niet direct zeggen, en al kun je vermoeden, dat het bedienen van Nederlandstalige bewoners van de gemeente St-Gillis Obbrussel op dat moment wellicht niet een grote prioriteit had ten stadhuize, toch is de dagelijkse praktijk van strikte tweetaligheid bij Brusselse instellingen, voorzover mijn ervaring reikt, bijna perfect te noemen. Ik word zelfs ontroerd (ja ècht!), als ik Franstalig opgevoede autoriteiten zie zweten op het uitspreken van enkele grammaticaal min of meer correcte Nederlandse zinnen. Goed zo! Ga door! Geneer je niet! Waar in de wereld (behalve misschien op sommige plekken in Zuid-Afrika), zijn Nederlandstaligen zo geëerd?

Brussel kan niet meegaan met de taal-gebied logica van Walen en Vlamingen
Als Vlamingen (en ook Walen) weigeren, om dat Brusselse model over te nemen en te zeggen: "Er zijn ook Franstalige Vlamingen", respectievelijk, "Er zijn ook Nederlandstalige Walen", dus: "Onze gemeenschappen hebben twee (of meer) talen"; als ze dat blijven weigeren, en vasthouden aan de verbinding "taal-territoor", als ze op grond daarvan "corridors" verlangen en via overheidsmaatregelen de taal naar het territoor willen dwingen, dan is er maar één oplossing: Uitbreiding van het Brusselse gebied van goed geregelde twee- (of: meer-) taligheid. Want dat is beschaafd, dat is Belgisch, dat is toekomst, dat is Europa, dat is de eenentwintigste eeuw.

(Een droom:)
Beter nog zou het zijn, om de Belgische regionalisering geheel los te koppelen van de talen. Creëer economische en/of cultureel en/of geografisch bepaalde regios. Limburg samen met de Euregio Luik-Aken-Maastricht. Brussel met zijn uitgebreid hinterland in Vlaanderen, maar ook in Wallonië. De gemeenschap Rijsel-Tournai-West-Vlaanderen. Luxemburg-provincie met Luxemburg-Groot Hertogdom en de aangrenzende Franse en Duitse regios.

Roeien met de riemen die je hebt
Maar O.K., het is daarvoor voorlopig te laat. Laat Vlaanderen zijn "goed bestuur" en Wallonië haar Marshall-Plan. Het echte, meest urgente, probleem is Brussel. Brussel kan niet anders dan actief de conservatieve logica "taal-territoor" en "territoor-taal" doorbreken. Brussel zal dat zelf moeten doen. Door zijn voorbeeld en door de actie van zijn bewoners. Al zijn bewoners, van welke taal dan ook.

Onvermijdelijk daarbij is, dat een vergroot gewestgebied samenvalt met een eigen "persoonsgebonden" Gemeenschap die meertalig is. En voor minderheden alle garanties biedt die nu al in de Brusselse wet- en regelgeving bestaan en die op het Europees vlak behoren tot de te garanderen rechten van minderheden. Het Brusselse Gewest zou kunnen beginnen met zelfstandig de Europese regelgeving inzake rechten van minderheden te onderschrijven, zelfs al blokkeert een Vlaamse meerderheid dat op federaal vlak.

Alle begrip voor de Parti Socialiste, maar Brussel is geen vogelverschrikker om in te zetten bij de staatshervormingsonderhandelingen!

En wat de PS betreft: De PS is niet separatistisch. Maar hij zoekt een sterkere uitgangspositie voor de onderhandelingen met de Vlamingen. Brussel is daarbij een belangrijke inzet. De MR heeft de resten van het FDF ingelijfd. De MR is daardoor evenzeer gegijzeld als de CD&V dat is door het NVA. Een "federatie WalloBrussel" is naar mijn mening niet een serieus project. Op belangrijke gebieden als onderwijs bestaat al een dagelijkse samenwerking met de Franstalige gemeenschap. Dat is genoeg. De voorgestelde "federatie" voegt niets toe. Ze is er alleen, om de Vlamingen tot rede te brengen. Ook ik kijk met wantrouwen naar de exercities met "toegevoegde" ministers en het ontbreken van ook maar één woord over de Nederlandstalige Brusselaars in de verklaring Piqué-Demotte. Als de PS schrijft in haar "pedagogische verklaring" van 9 mei 2008, dat aan de 100.000 Nederlandstalige inwoners van een Franstalige federatie Brussel-Wallonië "minderheidsrechten" zouden worden toegekend, dan zie ik dat als een ernstige aantasting van het tweetalige statuut van mijn gewest.

Ik wens mijn vrienden uit Luik, Namen, Charleroi, Bergen en Doornik alle ruimte om hun problemen op te lossen en ik verzet me tegen de soms bijna kolonialistische houding van mijn Vlaamse vrienden.

Maar ik zou het niet toelaten, dat Brussel eens te meer wordt gebruikt als joker in het pokerspel tussen de regionale Belgische politici.
Brussel is niet Vlaams, niet Walloens, niet Europees: het is Brussel, alles tegelijk en nog meer. Een meertalig, zelfbewust en open gewest dat alle ruimte verdient.

Technorati Tags: Belgium, Brussels, Flanders, Wallonia, Regionalism, Language, Governance

Nogmaals: De Meertalige Gewestelijke Gemeenschap van Brussel

Dacht ik wat nieuws te hebben uitgevonden, toen ik op 15 januari hier schreef: "Stel je voor, dat de Brusselaars zelf een meertalige Gemeenschap stichtten...". (Overgenomen in Medium4You 15.1.2008
evenals de Franse versie Et si les Bruxellois s'armaient d'une Communauté bilingue? van 13.1.08.)

Een oud idee, blijkt me nu. Al op 4 februari 2003 kwam Het Brussels Manifest uit. En daarvan zijn de slotwoorden:

In die optiek - en bovenop de voorstellen uit de voorgaande punten - stellen we de oprichting van een 'Brusselse Gemeenschap' voor. Zo'n instelling zou namelijk toelaten om meertalig onderwijs, interculturele activiteiten, meertalige Brusselse openbare diensten en media te ondersteunen. Ze zou het mogelijk maken het Brusselse institutionele landschap te vereenvoudigen door het geheel van communautaire bevoegdheden in Brussel in één instelling te verenigen. Ten slotte zou de oprichting van een dergelijke instelling een herziening met zich meebrengen van die aspecten van onze federale structuren die te eenzijdig gericht zijn op de twee grote Gemeenschappen.

Precies wat ik ook dacht. Maar toch met één belangrijk verschil: De ondertekenaars van het manifest denken aan een soort compromis "van bovenaf" ontwikkeld en uitonderhandeld in het kader van de eeuwige Belgische staatshervormingen.

Ik geloof daar niet (meer) in. Brusselaars zouden het eens op z'n Amsterdams moeten proberen: Gewoon zelf doen. Initiatiefcomité oprichten, verkiezingen uitschrijven, en aan de slag!

Onlangs is het initiatief weer nieuw leven ingeblazen met het bruXselforum* - "baas in eigen stad". Anders, dan in 2003, is er nu gelukkig wel veel meer sprake van eigen initiatief. Lees de drietalige website! Op 18 maart werd het "Platform" uitgebracht, geheten "Ons Project voor Brussel". Het is opgesteld door een indrukwekkende combinatie van gevestigde civiele instellingen:

De vakbonden ACV-Brussel en ABVV-Brussel,
de bedrijven en handelaars van BECI,
de leden van het Brussels Kunstenoverleg en het Réseau des Arts à Bruxelles
de bewonerscomités Bral en Inter-Environnement Bruxelles
de initiatiefnemers van de “Oproep tot de Brusselaars”, Aula Magna, bruXsel forum* en Manifesto,
reiken een gemeenschappelijk platform aan voor de toekomst van het Brussels Gewest [...]

Na vaststellingen over het bijzondere en dynamische karakter van de "kleine wereldstad" Brussel, haar onoplosbare knelpunten en de beginselen van gelijkheid en solidariteit die het Brusselse leven behoren te regeren, volgen er twaalf voorstellen.

De constructieve aanpak van het Platform spreekt mij in elk geval erg aan.
Helaas echter, valt het voorstel ver de "persoonsgebonden materies" (de verantwoordelijkheden van de Gemeenschappen dus) wat bleekjes uit. Uit Voorstel nummer 4:

Wat de ‘persoonsgebonden’ materies betreft moet het in Brussel gevoerde beleid de taalkloof, die momenteel een bron is van ongelijke behandeling en discriminatie, overstijgen. Meer in het bijzonder moeten de hulp aan personen, sportactiviteiten, jeugdhuizen en Brusselse sociaal-educatieve initiatieven open ontmoetingsplaatsen worden van de verschillende gemeenschappen en culturen die in dit Gewest leven. Meertalige en intercommunautaire initiatieven moeten worden toegelaten en verdienen zelfs aanmoediging.
We vragen de beide Gemeenschappen om in samenspraak de intercommunautaire dialoog in Brussel te bevorderen en te zorgen voor meer coherentie tussen hun promotie-activiteiten in de eigen taal en de promotie-activiteiten van het Gewest.

Maar iedereen weet toch, dat "samenspraak", "dialoog" en "meer coherentie" al jarenlang een leger van samensprekers, dovemansoren en andere coherenten volop bezighouden in organen als de Coördinatiecommissie voor de Communautaire Samenwerking, tussen CoCoF en CoCoN? Langs die weg, verzeker ik u, komt er nooit en te nimmer "meer coherentie". Alleen meer conferentie en concurrentie.

Waarom zou datgene wat in het Platform terecht wordt verlangd voor de niet-persoonsgebonden zaken (zoals Verkeer, Milieu en Ruimtelijke Ordening), namelijk dat het Brussels Hoofdstedelijk Gewest

een mate van constitutieve autonomie moet genieten die gelijk is aan wat aan beide andere Gewesten is en zal worden toegekend [Voorstel 12, slot],

niet ook juist gelden voor de gevoelige wèl-persoonsgebonden zaken als onderwijs, zorg en cultuur, die onder de taalgebonden "Gemeenschappen" vallen?

Het is goed, dat er een knuppeltje in het hoenderhok geworpen is. Het zou interessant zijn, om een dialoog (jazeker, een èchte!) te organiseren tussen de bruXselaars en het koppel Piqué-Demotte over hun beider manifesten...

10.5.08: Bovenstaand artikel is overgenomen op de bruXselforum* website en in de dagelijkse nieuwsdienst bruXsel Press Review

Technorati Tags: Belgium, Brussels, federalism

België: Stakende regering biedt zelf geen "minimale dienstverlening"

Duurbetaalde Stakers?

(Didier Reynders en Yves Leterme: Wilde staking, of langzaamaan-aktie?)

Eén van de kernprogrammapunten van de oranjeblauwe regering, die er maar niet wou komen, was de wettelijke verplichting tot "minimale dienstverlening" die bij staking opgelegd zou moeten worden aan de stakers. Nu hebben we een programloze regering, die stiekem en stukje bij beetje dergelijke programmapunten probeert in te voeren.

Ik zou er op zich niet eens zoveel op tegen hebben, om, bij voorbeeld bij de spoorwegen, inderdaad zo een wettelijke verplichting op te leggen. De wilde staking van locomotiefbestuurders, die voor een deel de vakbondsdemonstratie in december tegen de geplande verslechteringen en de prijsverhogingen in Brussel saboteerde, is een voorbeeld van hoe nuttig iets dergelijks zou kunnen zijn.

Nieuw en ongehoord in de politieke geschiedenis: Regering staakt tegen kiezers wegens interne onenigheid!

Maar dan moet zo een verplichting wel gelden voor alle niveaus van overheidsverantwoordelijkheid. Met name voor de regering zelf, die de hoogste verantwoordelijkheid draagt. En juist daar schort het nogal aan, in het huidige federale België. Iedereen staakt daar tegenwoordig tegen iedereen. Zonder ook maar iets wat op minimale dienstverlening lijkt. Een slecht voorbeeld!

De NVA staakt tegen haar kartelgenoot CD&V, om een "vette (regionale) vis" af te dwingen bij Leterme's gemeenschappenakkoord (als dat er komt). De meerderheidspartijen van de Vlamingen staken tegen de Franstaligen, omdat die niet zonder meer het program van de CD&V willen uitvoeren. De Franstaligen staken tegen de Vlamingen, want ze willen helemaal geen staatshervorming. De SP.a staakt tegen de hele regering, want ze is te klein geworden.

Kortom, iedereen staakt tegen iedereen. En, net als bij spoorstakingen, is het eerste slachtoffer: het publiek.

Eigenlijk staakt dus een groot deel van de politieke klasse van het land tegen de eigen kiezers. Pruilende kinderen. "Jullie hebben verkeerd gekozen!"

Het oneindige geduld der Belgen

Belgen (Vlamingen zowel als Walen, geen onderscheid) zijn ongelooflijk geduldig met hun verkozenen. Er valt nauwelijks een protest te horen. De stakende ministers hebben het goed getroffen met hun achterban!

De stakingshouding sijpelt verder naar onderen door. Het parlement wordt bevolkt door goedbetaalde afgevaardigden, die niets beters weten te doen dan klagen, dat ze er voor piet snot bij zitten. Die zou je dus kunnen beschouwen als zogenaamde werkwilligen, die van de staking profiteren, door zich onbevoegd te verklaren. Maar sinds wanneer is een parlement afhankelijk van wat de regering voorstelt? Initiatiefrecht, budgetrecht, wetgeving - het zijn allemaal bevoegdheden die het parlement zelfstandig kan uitvoeren, zonder dat de regering daartoe een voorzet geeft.

Maar, op enkele uitzonderingen na, doet niemand wat. CD&V afgevaardigde Van der Leyen (Volvo) is al opgestapt. De man kreeg niets te doen. Schaapachtig wordt geaccepteerd, dat de onderhandelingen over de staatshervorming (en de economische politiek op middellange termijn, Reynders) zelfs niet in de halve openbaarheid van de Octopus-Groep worden afgewikkeld, maar in duistere 1-2 tjes in achterkamertjes, met ik weet niet welke gemaskerde machthebbers uit politiek en bedrijfsleven.

De Crem en Michel leven zich uit

De enigen die er lol in hebben zijn de ministers De Crem (Oorlog) en Michel (Ontwikkelingssamenwerking). Alletwee nieuw, jong en ambitieus. Michel Junior buitelt enthousiast in het rond tussen Congolese dorpsbewoners. Kuifje redivivus. Pieter de Crem dacht even er tussendoor de Belgische buitenlandse politiek in atlantische zin te herzien, door 4 F16s naar het Zuiden van Afghanistan te sturen (Kandahar), maar moest gisteren in de parlementaire commissie toegeven, dat deze vliegtuigen niet de Nederlanders in Uruzgan zullen ondersteunen als die weer eens burgers bombarderen. Voor de Talibans is het dus zaak, om zich snel van hun partijkaarten te ontdoen, als de Belgische F16s eraan komen.

De ministers laten moeilijke dossiers liggen en doen waar ze zin in hebben

Leterme is langs slinkse en boosaardige wegen verantwoordelijk gemaakt voor het dossier van het vliegtuiglawaai rond Zaventem. Wat de man ook gaat voorstellen, het zal nooit aanvaardbaar zijn voor het Brusselse gewest en de Franstaligen in de gemeenten daaromheen. Oplossing van Leterme? Eén keer raden: Staken! Ik garandeer u, dat u voor 23 maart niets meer van Leterme op dit punt zult vernemen.

Triomf van het provincialisme

De provincie, het provinciale denken, heeft op alle linies gezegevierd. Steve Stevaert (de Morgen, vorige week), kon zelfs vaststellen, dat het voor "Limburgers onverdraaglijjk" aan het worden is, hoezeer de Brusselse politiek wordt gedomineerd door provincialen.

Ik ben niet zo gauw geneigd, om de Limburger te volgen in zijn kort-door-de-bocht redeneringen. Maar als ere-provinciaal Steve het vanuit zijn Euregio zo ziet, dan moet er toch wel iets van waar zijn...

Brussel

Voor de stad en het gewest Brussel is dit alles nog onverdraaglijker. Er schjnen drie "luiken" te zijn in de gemeenschapsonderhandelingen. Eén daarvan is "Brussel". Piqué is een uurtje gehoord door het stakerskoppel Reynders-Leterme, toen bedankt en weer naar huis gestuurd. De anderhalf miljoen inwoners va groot-Brussel weten van niets. De bevoegdheden die geregionaliseerd zouden moeten worden, zijn voornamelijk persoonsgebonden-, dus gemeenschaps-bevoegdheden. Wat betekent, dat er nog meer onderdelen van het dagelijks leven van elke Brusselse inwoner geregeld zouden moeten worden in de ondoorzichtige circuits van coördinerende intergemeenschappelijke instanties (pensioenen, uitkeringen, enz.), daar immers Brussel geen eigen (meertalige) gemeenschap is.

Eigenlijk is het erger dan een klassieke staking: het is een bedrijfsbezetting!

De provincialen (Leterme met het oog op de NVA van Dewever en Reynders met het oog op het behoud van de grootste fractie in Wallonië) bezetten de regeringsposten, met uitsluitend het oog op winst (of vermijden van verlies) in hun provincies. En Verhofstadt weet niets beters te doen, dan in de wereld klanten te gaan werven voor de nog niet eens ingevoerde "notionele rente", die van België een soort offshore-land moet gaan maken, waarbij de bevolking evenveel gaat profiteren als de burgers van Saoudi-Arabie van de olie-inkomsten. (Buitenlandse investeerders krijgen grote belastingkortingen, te betalen door de gewone Belgische belastingbetaler, HR).

Ongedisciplineerde bedrijfsbezetting

Realisme zou vereisen dat er snel nieuwe federale verliezingen komen.
Het nieuwe surrealisme van de geheime Octopus-achterkamers mijdt nieuwe verkiezingen als de pest.

Belgen van Midden, Noord en Zuid: Ze spelen met uw voeten!

Uit HUIBSLOG

Technorati Tags: Belgium, Governance

Powered by ScribeFire.

Huib Riethof woont en werkt in Brussel als Europees adviseur/onderzoeker voor achterstandswijkenbeleid.

Goede Morgen, België!

Dagblad "De Morgen"

Ik lees De Morgen pas s'middags of zelfs s'avonds. Dat is geen probleem, want het is een goede krant. Ondanks het feit dat hij klein is. Ik bedoel: Weinig oplage, dus weinig personeel. Maar toch geroepen om niet alleen lokale-, provinciale-, gewestelijk/Vlaamse-, maar ook nationale (federale) en internationale nieuwsfeiten te brengen. Dat lukt ze wonderwel. En er hangt nog intelligent commentaar aan ook. Daarenboven zijn er ook nog de voortreffelijke culturele en literaire pagina's.

Ik geef het je te doen. Slechts een half land beschikbaar. Hevige concurrentie van streekbladen en van het veel grotere "Het Laatste Nieuws", alsmede van de (ex-) katholieke "De Standaard". Sinds Paul Goossens in de tachtiger jaren het zieltogende Gentse BSP-partijdagblad "Vooruit" en aanhangende edities ombouwde tot een onafhankelijke progressieve krant, sinds "De Morgen" verschillende keren bijna failliet was, is er nu sinds een behoorlijk aantal jaren een leesbaar Nederlandstalig dagblad, in Brussel gevestigd, dat stabiliteit vertoont en langzamerhand aan lezerstal wint. "De Morgen" lijkt qua losse toon een beetje op "Het Parool", maar is minder gefixeerd op één enkele stad.

België

Behalve een klein afzetgebied en veel concurrentie, bestaat er nog een andere grote handicap: De belgische politiek is wellicht interessant en exotisch, maar uiterst vervelend en stroperig. Belgen hebben trouwens van nature, veel meer dan Nederlanders, de neiging om zich niet met de landsregeringen (er zijn nu 7 ministersploegen) te bemoeien, zolang de laatste hen met rust laten. Een erfenis van meerdere eeuwen vreemde overheersing? (Bourgondiërs, Spanjaarden Oostenrijkers en tot 1830: Hollanders). Voor de Vlamingen geldt dan bovendien nog, dat ze het zelfstandige Belgische koninkrijk van na 1830 nauwelijks als het hunne konden beschouwen. Kerk en Franstaligen hadden het voor het zeggen. Pas na de Eerste Wereldoorlog kwam Vlaanderen economisch, cultureel en democratisch langzamerhand aan zijn trekken.

Tel daarbij op : De frustratie van de harde repressie van na 1944 tegen, vooral de 'kleine', Vlaamse collaborateurs. Het ging daarbij in hoge mate niet om overtuigde fascisten en nog minder om Jodenhaters, maar om kleine luiden, die in de Duitse bezetting een kans zagen, om het Franse juk helemaal af te schudden. Althans, dat was, wat Vlaams - nationalistische leiders hun probeerden Diets te maken.

Vlaamse emancipatie geslaagd

Maar de emancipatie van het nederlandstalige deel van België ging onstuitbaar verder. Het Noorden van het land moderniseerde zich, industrialiseerde en ontwikkelde een ruim pakket kleine- en middelgrote ondernemingen, terwijl de oude zware insdustrieën van Wallonië wegzakten en tegenwoordig vrijwel geheel verdwenen zijn. In de tweede helft van de zestiger jaren werd, niet geheel toevallig onder meer onder leiding van genoemde Paul Goossens, bij voorbeeld, na lange en harde strijd, de tweetalige Leuvense R.K. Universiteit van Leuven "ontdubbeld". De Franse afdelingen gingen dertig kilometers verderop, net over de taalgrens, naar een soort satelliet-universiteit, "Louvain-La-Neuve" bij Waver (Wavre). In Antwerpen, Gent en Brugge verdween de Franstalige elite, terwijl in Brussel een 'Front de Défense des Francophones" (FDF) ontstond (en groeide), dat (nog steeds) streeft naar een "ontdubbeling" van heel Brussel, maar dan onder verdrijving van het Nederlands als gelijkwaardige taal aan het Frans, dat de meerderheid van de autochtone Brusselaars spreken.

Het Vlaamse nationalisme (of: particularisme) heeft altijd sterk geleden onder een wat griezelige retoriek van bloed en bodem ("Dietse" cultuur, verheerlijking van het traditionele boerenleven). Niet verwonderlijk, dat in de marge daarvan, ronduit extreem-radikale partijen konden voortkomen als het "Vlaams Blok" (nu: "Vlaams Belang"), dat al jaren goed is voor rond 25% van de Vlaamse stemmen. Nu er weinig meer te eisen valt aan de Belgische staat voor Vlaanderen, behalve dan totale onafhankelijkheid, richt de woede en frustratie zich op andere "vreemde" elementen in het gebied: Immigranten, Moslims.

Vlaamse politici, angstig achteromkijkend naar het VB, rijden zich vast

De regeringscrisis van dit moment in België wordt mijns inziens veroorzaakt doordat de traditionele partijen, onder en boven de taalgrens, in de afgelopen jaren veel te veel hebben toegegeven aan de symboolpolitiek die de radikalen eisen. Vlaanderen's meestal grootste partij, de Christelijke CD&V, is een "kartel" gaan vormen met de NV-A, de grootste opvolgster van de Volksunie. De SP.A kartelleert met "Spirit", een kleinere, links-liberale, loot van de Volksunie. De Franstalige liberalen van de MR zijn gefuseerd met het FDF. Met de hete adem van het VB in de nek, nemen alle Vlaamse grote partijen nu standpunten in, waarvan ze konden weten, dat ze niet via de traditionele Belgische weg van koehandel kunnen worden weggemasseerd. De Walen daarentegen, beginnen langzamerhand in de positie te geraken, waarin hun Vlaamse landgenoten vroeger verkeerden: Ze zijn armer, worden overheerst door de Nederlandstalige meerderheid (denken ze) en worden slecht en corrupt bestuurd door traditionele elites die soms maffia-achtige vormen aannemen (moord op socialistenvoorman Cools in Luik, 1991; het corruptienest van Charleroi dat momenteel uitgemest wordt). In combinatie met het onverzoenlijke militantisme van een belangrijk deel van de Brusselse franstalige bourgeoisie, leidt dat eveneens tot een radikalisering en tot particularisme.

Gewone Belgen dramatiseren niet en passen "débrouille" toe

Overigens is het zo, dat in de meeste delen van België de gewone mensen zich niets aantrekken van het taal-particularisme. Daarin lijken Vlamingen en Walen op elkaar als twee druppels water: Ze zijn débrouillards, ze redden zichzelf wel en zetten de tering naar de nering. In de provincie Luxemburg en trouwens in alle toeristengebieden in de Ardennen, waar veel Vlamingen en Nederlanders komen en huizen bezitten, wordt vrolijk de klant tweetalig bediend. Nederlandstalige opschriften, die in gevoelige gebieden in en rond Brussel ophef zouden veroorzaken, zien we er meer en meer. Hetzelfde geldt voor de belgische kust, maar dan omgekeerd: Veel Franstalig bezoek - de bediening is perfect tweetalig en zonder problemen.

Opkomst van anti-particularistische tegenkrachten: Brussel

Een geluk bij het ongeluk van de huidige impasse, zal misschien zijn, dat het weldenkende deel van de Vlaamse natie, 400 schrijvers, intellectuelen en sportlieden, een open brief heeft ondertekend met een oproep om een einde te maken aan het surrealistische spel van de vastgereden politici. Daarmee is het "belgicisme", dat tot nu toe voorbehouden was aan een losse verzameling oude en conservatieve nostaligici met uiteenlopende motieven, plotseling hip, modern en "cool" geworden.

Ik ben van mening, dat het goed is, dat nu eens "aanvallend" wordt opgetreden tegen de angsthazerij die alleen maar de woekering van het VB en consorten aanmoedigt. Tegen dergelijke bewegingen (zie ook Wilders in Nederland) helpt doodzwijgen, meebuigen, dubbeltongig spreken helemaal niet. Integendeel. Hetzelfde is al een tijdje aan de gang in Brussel, waar een progressieve Vlaamse elite van politici, zakenmensen en kunstenaars zich keert tegen de claims van zowel Franstalige- als Nederlandstalige doordouwers. Zij pleiten voor een specifieke Brusselse "Communauté" (Gemeenschap), die het feit van de tweetaligheid aanvaardt, uitbuit, en losmaakt van de preoccupaties van de provinciale politieke elites. Gelukkig zijn er ook heel wat Franstalige Brusselaars die er zo over denken. Symbool daarvan zijn de Belgische nationale vlaggen die bij voorbeeld in de deelgemeente Wolowe-St-Lambert aan de particuliere balkons hangen.

Het is dan ook niet toevallig, dat juist in "De Morgen" het initiatief van de 400 grote aandacht op de eerste pagina kreeg. Samen met de dromerige, maar o zo pakkende kleine kolommetjes van Camps&Dewulf op diezelfde pagina, samen met toon en strekking van de hoofdredaktionele commentaren (niet gewichtig, down-to earth) en samen met de relativerende toon die het blad weet aan te slaan, wordt deze import-Brusselaar elke middag aangemoedigd en geïnspireerd door De Morgen.

(Uit 'huibslog', 29.9.07)