Crisis Christendemocratie destabiliseert Europa: Frankrijk, Duitsland, Italië, België, Nederland.

Saluut van Eurlings aan Verhagen, Arnhem, 2.10.10

Bij gebrek aan eigen inbreng, klampt de Christendemocratie in diverse landen van Europa zich vast aan modieuze trends. De dramatische verliezen aan stemmen vertalen zich in opportunistische bondgenootschappen met twijfelachtige partners.

Nederland
Deze ontwikkeling zette zich al vroeger in dan het jaar 2002. Maar het was toen, dat in Nederland de CDA-hopeful J.P.Balkenende een soort non-agressiepact sloot met de populist Pim Fortuyn, om na de verkiezingen de macht onderling te verdelen. Het lukte, en na 8 jaar oppositie-lijden, werd het CDA opnieuw Nederland's grootste partij dank zij de stemmen van velen, die Fortuyn en zijn "partij" (LPF) vol malloten te ver vonden gaan, maar die hadden begrepen, dat Fortuyn (als hij niet vermoord was geweest) met het CDA had willen regeren. Daarmee kwam in het land een rechts verbond aan de macht, bestaande uit de conservatieven van de VVD, de erfgenamen van Pim Fortuyn (LPF) en het triomferende CDA.
Ondanks pogingen om "waarden en normen" bovenaan de prioriteitenlijst te plaatsen, bleef het zieltogende christendemocratische element vrijwel onzichtbaar en loste na 2007 op in een ongewenst verbond met de sociaaldemocraten van de PvdA. Balkenende en het CDA werden daarop keihard afgerekend bij de verkiezingen in mei 2010. De partij ging van 40 naar 21 zetels in het 150 zetels tellende parlement en werd de vierde in grootte na de conservatieven van de VVD (31), de sociaaldemocraten van de PvdA (30) en de rechtspopulisten van Wilders' PVV (24).
België
Ook in België (Vlaanderen) verdwenen in 1999 de Christendemocraten van het CD&V uit de regering. Vanaf 2001 werd onder leiding van de jonge Yves Leterme gezocht naar nieuw bloed in de vorm van een "kartel-overeenkomst" met een van de Vlaams-Nationalistische formaties, het NV-A van de humorloze Geert Bourgois en de coming man Bart Dewever. In 2005 had dat succes in de Vlaamse regio en in 2007 vierden Leterme en Bart Dewever uitbundig hun gezamenlijke verkiezingsoverwinning in een zaaltje vol NV-A leeuwenvlaggen. Bij de formatie van een nieuwe regering in België, bleek al spoedig, dat Leterme en diens CD&V niet in staat waren, om zich uit de omhelzing van NV-A te bevrijden en sinds begin-2009 sukkelt een caretakers-kabinet onder leiding van de uitgebluste Leterme aan het hoofd van een desintegrerend land.
De Franstalige christendemocraten hebben een originele mimicry gekozen. Het CDH, onder leiding van Joëlle Milquet, noemt zich "humanistisch" en refereert minder dan de franstalige Groenen van Ecolo aan het Christendom. Vaste bondgenoor van de in Wallonië oppermachtige socialisten, handhaaft het CdH zich als gematigde vleugel van progressief en verarmd Walenland.
Frankrijk
In Frankrijk werd de ooit machtige christelijke middenpartij fijngemalen tussen haar rechtse voorkeuren, dus bondgenootschappen met de meerderheid van de gaullisten, en de noodzaak om aan een achterban van verarmde boeren en verlichte gelovigen een sociaal gezicht te tonen. Na diverse splitsingen, zit het grootste deel van de gezeten Dickerdacks bij Sarkozy's UMP en volgt een minderheid de pathetische wendingen van François Bayrou. Bayrou hoopt een sleutelpositie te kunnen innemen, met zijn geslonken aanhang, tussen de twee blokken in de Franse politiek, het conservatieve- en het door de socialistische partij gedomineerde. van christelijke inspiratie is weinig of geen sprake meer. Des te meer van politiek opportunisme, zoals dat genadeloos aan de kaak werd gesteld door daniël Cohn-Bendit van de Franse Groene Partij bij de Europese verkiezingen van 2009.
Duitsland
Waar zijn de tijden van Adenauer's CDU en Franz-Josef Strauss' CSU? Dank zij grote onvrede met Gerhard Schröder's achtjarig bewind, werd de combinatie CDU-CSU in 2006 de grootste, maar moest met de sociaaldemocraten regeren. In 2010 kwam de SPD er opnieuw niet aan te pas en ontstond er een kleine meerderheid, om met de liberalen van de FDP te gaan regeren. Dat deed Angela Merkel, en het bekomt haar heel slecht. De christendemocratie is landelijk van boven de 30% naar ongeveer 20% gezakt. Door nederlagen in grote bondsstaten als Nordrhein-Westfalen, heeft de christen-liberale regering de meerderheid in de Eerste Kamer, de Bundesrat, verloren. De CDU-CSU zijn er nog niet aan toe, om, zoals in Frankrijk en de Benelux, zich te gaan vastklampen aan populistische bewegingen. Nog houdt het democratisch fatsoen, zoals het na 1945 is opgelegd, stand. Getuige de rede van de nieuwe CDU-bondspresident Wulff, gisteren bij de herdenking van de Duitse hereniging in 1990. Maar wat gaat er inde plaats komen van de afbrokkelende CDU-CSU?
Italië
In de tweede helft van de veertiger jaren, en opnieuw in het midden van de zeventiger jaren, werd de Italiaanse Democrazia Cristiana met massieve hulp van westerse bondgenoten in het zadel geholpen en gehouden tegenover de dreiging van regeringsdeelname van de machtige en gematigde Communistische Partij van Italië. Begin van de negentiger jaren was dat blijkbaar niet meer nodig. De gecorrumpeerde oude garde van de DC verdween bijna spoorloos, evenals die van de even gecorrumpeerde sociaaldemocratische partij van Nenni c.s. Italië werd overgelaten aan de aartspopulist Berlusconi, die de meerderheid van de oude DC wist in te lijven. Ironischerwijze, zijn het nu nog slechts de ex-neofascisten van Fini, die binnen de rechtse meerderheid weerstand bieden aan "il Cavaliere'. De kerk beperkt zich tot wat pruttelen, als Berlusconi weer eens uitglijdt.

Zonder de protestanten tekort te willen doen, is het toch vooral de katholieke stelling, dat de maatschappij niet beheerst dient te worden door winstbejag, die vanaf het begin van de twintigste eeuw aan de Westeuropese christendemocratie vleugels heeft gegeven. De sociale markt-ordening, met een maatschappelijk middenveld dat excessen van het monopolisme voorkomt, was een halve eeuw lang de vertaling daarvan en de sociaaldemocratie heeft zich in hoge mate daarbij aangesloten.
Toen in de tachtiger jaren onder Reagan en Thatcher de kille egocentrische maatschappelijke ordening weer de overhand kreeg, had de christendemocratie daarop geen sluitend antwoord.

Een nieuwe generatie christendemocraten, waarvan Balkenende, Leterme, Bayrou en hun Duitse- en Italiaanse collega's de vertegenwoordigers zijn, bekent zich 100% tot de zogenaamde vrije en onsolidaire marktordening, neemt de populistische en nationalistische, zelfs racistische, modes van de dag over. De christendemocratie heeft afgedaan als stabiliserende factor in de continentale Europese wereld. Erger nog, ze klemt zich in haar doodsstrijd vast aan duistere nationalistische en suprematistische bewegingen, legitimeert die en vergroot de democratische crisis. Bij de slepende regeringsonderhandelingen in België bij voorbeeld, weigert de relatief nog altijd grote CD&V om zich los te maken van de overdreven Vlaams-Nationalistische eisen van het NV-A. Daarmee maakt ze een Vlaams meerderheidsfront van "redelijkheid" van Socialisten, CD-ers, groenen en liberalen onmogelijk. Naar het schijnt, alleen omdat ze bang is, nog meer kiezers ann Dewever te verliezen.

Een voorlopig hoogtepunt bij het stervend christendemocratisch opportunisme, werd in het Nederlandse Arnhem bereikt op 2 oktober 2010. Het CDA, bijna gehalveerd bij de laatste verkiezingen, bekeerde zich met twee-derde meerderheid, tot een ronduit rechts regeringsprogram, gelardeerd met racistische pesterijen jegens moslims uit de koker van Wilders' Stichting PVV, wiens 24 kamerleden via "gedoogsteun" de regering in het zadel kunnen houden of wegsturen.

Een symbool van de nieuwe a-culturele en a-solidaire mentaliteit vormde op het congres de aftredende CDA-minister van Verkeer, Camiel Eurlings, die het bestond, om een soort militair saluut aan de interim-partijleider Verhagen te brengen. De christendemocratie vaardigt niet meer mensen met een geweten-, maar mensen met een hang naar hiërarchie en blinde gehoorzaamheid, af naar parlement en regering.
De Wildersen, Dewevers, Berlusconis, Sarkozys en straks wellicht de Sarrazins, doen daar hun voordeel mee.

En begrijp me goed: Deze ontwikkeling heeft niets te maken met het Christendom an Sich. Net zo min als de misdadige akties van Al-Qaeda iets te maken hebben met de Islam an Sich. Godsdienstige normen en waarden behoeven geen aparte partijen, net zo min als niet-godsdienstige humanistische waarden. Politiek gaat over keuzes, die verkozen mensen moeten maken vanuit de waarden die ze delen met hun kiezers. Niemand heeft de moraal in pacht.

De tegenwoordige Christendemocraten geven een slecht voorbeeld.

(Dit artikel verscheen op 5 oktober bij In Europa Thuis en At Home in Europe (EU). Reakties graag daar inbrengen.)

Proces Wilders: Niet de POLITICUS staat terecht, maar de CHARLATAN

Maandag 4 oktober hervat de Amsterdamse rechtbank het proces tegen de heer Geert Wilders.
W. wordt verdacht van groepsbelediging en haatzaaien. Zie info bij VN (1/10/10). 
Eerder betoogde ik al herhaaldelijk, dat het jammer is, dat de politiek en de media zich hebben laten intimideren, of bang in hun (linkse) schuilkerken zijn gaan zitten afwachten. Zij hebben hun werk niet gedaan. Nu moet de rechter proberen om de gemaakte brokken enigszins op te ruimen.

Dat is geen gemakkelijke taak. De verwarring over wat er nu eigenlijk op het spel staat is groot, en wordt door Wilders en de hem welgezinde media nog aangewakkerd, terwijl de politiek langs omweggetjes suggereert, dat de rechter buiten zijn boekje zou gaan. (Rechters: Wilders niet in de rechtszaal? – Waar bemoeit Bruin I zich mee!).

Daarom zou er eens luid en duidelijk moeten worden betoogd:

Wilders wordt NIET vervolgd wegens zijn meningen, maar wegens zijn GEDRAG.

Je kunt niet twijfelen aan Wilders' recht, om eenzijdig geselecteerde opinies over de Islam en de moslim-wereld te citeren en op grond daarvan moslims uit te nodigen, om die godsdienst af te zweren.
Dat heet in gewone mensentaal "poging tot bedrog". Niet netjes, maar ook niet strafbaar, als daarmee aan anderen geen schade wordt toegebracht.
Maar Wilders doet wat anders. Hij is helemaal niet geïnteresseerd in open debat met moslims. dat vermijdt hij zelfs als de pest. Wilders gebruikt een eenzijdige en irrelevante voorstelling van zaken, om haat tussen groepen aan te wakkeren. Opzet is daarbij aannemelijk. Maar die opzet te bewijzen, is geen eenvoudige zaak.
De vermoedelijke ernstige narcistische neurose van de beklaagde speelt bij diens gedrag een rol, maar kan bij de schuldvraag geen rol spelen. Wellicht wel bij het bepalen van de strafmaat en de aard van de straf.

Een belangrijke aanwijzing voor het bestaan van opzet is het volgende. Verdachte en de medewerkers van diens stichting (kamerleden, raadsleden, europarlementariërs), beroepen zich bij voortduring op het bestaan van, -zogezegd door de verantwoordelijke overheden genegeerde-, spanningen tussen bevolkingsgroepen en personen met verschillende etnisch-culturele achtergrond. Waar echter aantoonbaar oplossingen hiervoor zijn gevonden en verbetering van de situatie bereikt, wordt daarover in alle toonaarden gezwegen en de verantwoordelijken daarvoor ("linkse bestuurders", Vogelaar*), "moslimknuffelaars") verdacht gemaakt.

Dat dergelijk demagogisch optreden ("Goebbelsiaans" in de woorden van raadsman Gerard Spong van de klagende partijen), aantoonbaar effect blijkt te hebben, kan mede op rekening van een gebrek aan voorlichting en de passiviteit van overheid en volksvertegenwoordiging worden geschreven. Dit element staat evenwel niet aan de rechter ter beoordeling en kan derhalve niet als verzachtende omstandigheid worden aangemerkt.

Iemand die zich zo gedraagt, wordt een OPLICHTER, een charlatan, genoemd.

Een charlatan bedient zich van een collectie gewichtig en geheimzinnig lijkende truuks, om zijn publiek te verleiden tot gedrag, giften en afhankelijkheid. Zie Wikipedia-Charlatan. Voor een keer moet in de eerder conservatieve Duitse CSU-minister Von und Zu Guttenberg gelijk geven, die Wilders een Charlatan noemde naar aanleiding van diens optreden in Berlijn op 2 oktober. Het is dit charlatanisme dat terecht staat. Niet de vrijheid van meningsuiting, noch de normen en waarden van anderhalf miljoen misleide, opgelichte, stemmers.

Terecht heeft het OM al in februari bij de aanvang van het Wilders-proces gevorderd, dat niet de Islam en ook niet de meningen van de verdachte over de Islam, maar diens misleidend gedrag aan de wet dient te worden getoetst. En de rechter is het OM daarin blijkbaar gevolgd.

Als de geboortige Venloenaar niet tegelijkertijd ook was wat hij OOK is, namelijk:

• een succesvolle geld- en stemmenverzamelaar, 
• een voorwerp van doodsbedreigingen, 
• een door rechts Israel gesponsorde haatprofeet en 
• volksvertegenwoordiger,

zou berechting en veroordeling voor juristen vanzelfsprekend- en door de meeste mensen terecht gevonden worden.
Immers,

• "tientallen miljoenen" moslims te willen deporteren uit Europa (Wilders, Kopenhagen, juni 2009), 
• oproepen tot een ghettobelasting op hoofddoeken, uitsluitend als die door moslimas gedragen worden (Wilders, Den Haag, september 2009), 
• aanhangers van een wereldgodsdienst beledigen door hun geloof te reduceren tot een "politieke ideologie" en hun heilig boek te willen verbieden (maart 2008), 
• enzovoort - 

als een gewone burger zich dat veroorlooft, wordt hij/zij door politie en justitie terechtgewezen. En er zijn er maar weinigen, die dat niet terecht zouden vinden.

(Voorbeeld: Een skinhead ergens in Brabant die na de moord op Theo van Gogh een spandoek voor het huiskamerraam van zijn moeder ophing: "Islam = Crimineel". Werd veroordeeld, moeder vrijgesproken. Kennelijk in overeenstemming met het publieke rechtsgevoel, want niemand nam er aanstoot aan. Maar als de burger G. Wilders herhaaldelijk betoogt, dat "de Islam een criminele ideologie" zou zijn, dan zou de wetshandhaving daar niets mee te maken hebben? Dat is toch de omgekeerde wereld! Juist vanwege zijn functies en status, is de haatzaaierij en groepsbelediging die uit een dergelijke kreet blijkt, in het geval van de heer Wilders eerder strafverzwarend dan -verlichtend. Wilders' demagogie niet toetsen aan de wet en die van een losgeslagen jongere in Brabant wel - dàt zou nog eens "klassejustitie" zijn! Of, om het in modernere termen te zeggen: 'De Haagse elites die elkaar de hand boven het hoofd houden. Achterkamertjespolitiek!'...)

Nemen we ook eens het geval van de Arabist Hans Jansen, een van de weinige publieke figuren in Nederland, die vrijwel onverkort het Wildersiaanse gedachtengoed voor zijn rekening neemt.
(Vele anderen, zoals Hirsi Ali, Afshin Ellian, Bart-Jan Spruyt, etq, kijken wel uit om de onzin die Wilders uitkraamt als basis voor zijn angstzaaierij en intimidatie, te onderschrijven. Ze distantiëren zich dus voorzichtig daarvan, maar spelen tegelijk de Pontius Pilatus, zeggende, dat het effect van Wilders' demagogie "de schuld is van Links". Overigens ook zonder enig bewijs.
Jansen echter, laten we het gooien op diens oude-jongens-achtige naïveteit, gaat vol voor de Wilderssprookjes en werd dan ook diens enige Nederlandse getuige-"deskundige" in het proces. Zie: Barbarist Hans Jansen viert 'D-day' in strijd tege...).
Als deze man, wiens falsificatie van Korancitaten is aangetoond door een tiental collega-geleerden, zou worden aangeklaagd en veroordeeld, zou dat veel begrip ontmoeten.
Maar daaraan wordt door justitie geen voorrang gegeven, omdat het hier kennelijk slechts om het hulpje van de charlatan gaat.

Het valt te hopen, dat de Amsterdamse rechtbank zich in het proces-Wilders zal houden aan zijn kennelijk voornemen, om zich niet te mengen in theologische of cultuurstrijd-debatten. De nuchtere feiten betreffende het haatzaaiende gedrag van de verdachte zijn hopelijk het onderwerp van de zittingen die in oktober geagendeerd zijn.

1. *) Hier even een korte toelichting op de "Vogelaar-leugen": Dat vier jaar "Vogelaar"-beleid in gemengd samengestelde achterstandswijken heeft geleid tot grote en meetbare verbeteringen in de veiligheid en het materieel welzijn, wordt door Wilders en diens bondgenoten in het regeeraccoord niet vermeld. Toch heeft het SCP dat in december 2009 in een uitgebreid onderzoek aangetoond. Erger nog: Wilders demoniseert en beledigt minister Vogelaar en haar opvolger. Anders dan Pim Fortuyn, die in een van zijn laatste boeken een lans brak voor de emancipatoire wijkgewijze benadering, is Wilders ermee accoord gegaan, dat de belangrijkste financiering van het Vogelaar-beleid, een heffing op de inkomsten uit privatisering bij de woningbouwcorporaties, door VVD en CDA wordt afgeschaft.
    

Barbarist Hans Jansen viert 'D-day' in strijd tegen islamisering met Bosma en Enoch Powell

Geert Wilders heeft toch maar een stel rare kostgangers.

De "arabist" Hans Jansen was in de negentiger jaren bij het Nederlandse volk bekend als de vaste commentator op tv, als het om het Midden-Oosten ging. Zijn wat hijgerige elocutie voerde een stroom nietszeggende commentaren de vreedzame huiskamers in.
Jansen was en is nog steeds niet echt pro-Israël, maar de barbarist was toen ook nog niet erg anti-moslim.
Zoals vele andere leden van de linkse elites, begon hij na de moorden op Pim en Theo echter het licht te zien. En hoe!

De mythe van de islamitische erfzonde ("Wie eenmaal met de Koran besmet is, geneest nooit meer. En zijn kinderen en kleinkinderen ook niet..." - ik parafraseer) werd onderbouwd in een haatpamflet in boekvorm waarvan de titel iets met apen en varkens vermeldt.
Najaar 2008 begaf Jansen zich naar Brussel, om aldaar in de lokalen van het Vlaams Belang samen met beroepsmoslimhaters als Bat Ye'or een internationaal congres toe te spreken (Antijihad), waarvoor zelfs Hans' nieuwe held Wilders bedankt had wegens het rechtsextremistische karakter ervan.
PVV-ideoloog Martin Bosma presenteerde op 29 september zijn boekje over het verraad der linkse intellectuelen in de oude vergaderzaal van de Tweede Kamer. De NRC valt van de ene verbazing in de andere bij het beluisteren van de haatdragende kreten van deze ex-professor aan de Utrechtse universiteit:

"Rivieren van Bloed"

Den Haag, 29 sept.
Nederland heeft met het akkoord tussen PVV, CDA en VVD een „D-Day” bereikt in de strijd tegen de islamisering. Dat neemt niet weg dat er nog strijd zal volgen, mogelijk met „rivieren van bloed” , zoals de rechtse Britse politicus Enoch Powell die in 1968 voorspelde als gevolg van de immigratie uit niet-Europese landen.
Dat zei de arabist Hans Jansen vandaag in Den Haag bij de presentatie van het boek De schijn-elite van de valsemunters van PVV-Kamerlid Martin Bosma. 

1967. De student theologie Hans Jansen was samen met de oprichter van de Studentenvakbeweging Ton Regtien, twee andere studenten en ondergetekende onderweg naar Parijs, waar we een solidariteitsmeeting in de Mutualité met het Vietnamese verzet tegen de Amerikaanse oorlog gingen bijwonen. Zo'n autorit was toen nog een hele onderneming, want de autoroutes waren nog lang niet klaar. Vijf of zes uur lang in een nauwe auto met een onophoudelijk kwebbelende toekomstige barbarist - ik geef het jullie te doen. Daar kwam nog bij, dat Hans ons geheel onnodig trachtte te overtuigen van het ongelijk van Israël in de Zesdaagse Oorlog en, volstrekt ten onrechte, van de weldaden, die een verblijf in een Arabisch trainingskamp voor stadsguerrilleros wel zou opleveren.
Soms had ik het gevoel, dat we met een provocateur van de BVD van doen hadden. Maar het was vooral irriterend. Zo irriterend, dat Ton op een gegeven moment Hansje dringend verzocht om z'n mond te houden.
Het Verraad der Klerken
Maar je ziet: Het kan verkeren. Nadat Hans Jansen nog jarenlang allerlei Palestina-comitees met z'n links-elitaire gepraat (ik gebruik maar eens een term van Martin Bosma) onveilig had gemaakt, volgde de omslag. Eerst naar een soort GBJ Hilterman pastiche, vervolgens naar een grove afspiegeling van het evangelie van Ajaan Hirsi Ali. Je zou kunnen genieten van de ironie van het geval, als er niet zo veel tragiek bij te pas kwam, als je bedenkt, dat het eerste deel van het boekje van Bosma nu juist gaat over die generatie van uit de werkelijkheid losgezongen intellectuelen als de barbarist er een is (NRC):

In dat boek verwijt Bosma de linkse elite, Nederland vanaf de jaren zestig, een multiculturele ideologie te hebben opgedrongen, die onder het volk geen steun geniet en die nu ten einde is. "

Het is intussen duidelijk geworden, dat er ook bij Martin Bosma veel autobiografische afrekening met een "links" (althans niet ideologisch-conservatief) verleden in zijn boekje zit. Bij de oude Hans neemt het echter wel heel pathetische vormen aan. "Zichzelf overschreeuwen" duidt het effect daarvan aardig aan. Jansen lijkt er wel op uit te zijn, gastheer Bosma te overtreffen in politiek incorrecte statements en citaten. Overcompensatie? Jaloezie? - Kortom:

De arabist Jansen, die al lange tijd banden onderhoudt met Wilders, zette zich scherp af tegen de „linkse elite en hulptroepen” die critici van de multiculturele samenleving de mond proberen te snoeren. Hij noemde de milieubeweging „de groene Khmer” en verwees naar het multiculturele „sultanaat van Amsterdam-West”.

Net als de PVV, is de barbarist niet geïnteresseerd in oplossingen voor de spanningen en de conflicten die het samenleven van verschillende culturen vaak met zich meebrengt. Als Amsterdammer zou hij toch beter kunnen weten. De stad is altijd multicultureel geweest. Voor 1942, was 15% van de inwoners van joodse afkomst. Er was best veel antisemitisme. Jansen heeft zelf de bijbelse wortels daarvan onderzocht.*) Maar in de halve eeuw die aan de Duitse bezetting voorafging, vond een echte wederzijdse integratie plaats. Die had te maken met sociale en culturele emancipatie. Van twee kanten. De bijbelse wortels van het onderling wantrouwen speelden nauwelijks meer een rol. Die werden pas weer uit de kast gehaald door de bezetters en hun handlangers.

Kijk Hans, nu even luisteren, in plaats van kwetteren. Ik heb goede redenen, hierboven uiteengezet, om met argumenten en op democratische wijze, zonder oorlogsretoriek, inderdaad ernaar te streven, dat in het multiculti-debat aan de teksten van de bijbel of van de koran niet meer betekenis wordt toegekend dan ze hebben. Dat is niet: "de mond snoeren", maar open staan, ook voor argumenten die ontleend zijn aan het dagelijkse leven van mensen die in een multiculturele omgeving wonen of werken.

De man van jouw "Sultanaat van Amsterdam-West", Ahmed Marcouch, bewijst dagelijks dat dat kan. Zonder de problemen uit de weg te gaan en zonder aan onredelijke eisen van opgefokte jongeren toe te geven.

Aan een heruitgave van Julius Streicher is geen enkele behoefte.

*) Och heden! UPDATE. Ook ik ben in de domme val getrapt van de naamsgelijkenis tussen Hans Jansen en Hans Jansen. De professor Hans Jansen die NIET onze barbarist is, heeft geschreven over de nieuwtestamentische wortels van anti-semitisme. Dom van mij, om op amazon.com af te gaan. Ik zal het nooit meer doen. Beloofd!
Intussen versterkt dit gegeven de strekking van mijn betoog. Hans Jansen de barbarist heeft zich nooit echt beziggehouden met de wisselwerking tussen de teksten in heilige boeken en actueel racisme/discriminatie.
Hij beperkt zich tot het aandragen van vervuilde tekst-munitie, eerst aan Abu-Nidal, vervolgens aan Geert Wilders.
Ergens heeft Martin Bosma gelijk. (Zie Kustaw Bessems: Het evangelie van Martin Bosma...). Elke sociale beweging trekt in haar spoor bewuste of onbewuste opportunisten aan, die hun kunde en schrijfkunst prostitueren aan de heersende trend. Al in de twintiger jaren van de vorige eeuw, noemde men dat "La Trahison des Clercs", het verraad van de intellectuelen. Of dit op Bosma zelf van toepassing is, is niet uitgesloten, al doet zijn schrik bij de dood van Theo van Gogh authentiek aan. Maar ja, evenmin als men de geschiedenis kan stilzetten op de datum in de zomer van 1914, dat Jean Jaurès met een pistoolschot werd vermoord op een Parijs terras, zo kan men zich veroorloven met denken op te houden vanaf 2 november 2004.
Maar ik ben wel zeker, dat de barbarist een soort Julius Streicher Preis verdient.
Dat hij er nog lang van mag genieten in het bejaardenhuis van de inktkoelies!

-----

En over Streicher gesproken, de door Jansen met instemming opgevoerde Enoch Powell kon er aan de andere kant van het Kanaal ook wat van. Een echte haatzaaier die terecht door Edward Heath uit de Conservatieve Partij werd gezet. In 1968 hield Powell zijn beruchte rede in Birmingham. Daarin citeerde hij Vergilius' Aenaeis: "As I look ahead, I am filled with foreboding; like the Roman, I seem to see 'the River Tiber foaming with much blood.'" - Dus geen "rivieren van bloed", geachte professor, maar een citaat dat niets met immigratie te maken heeft. In Vergilius' tijd werd het Romeinse burgerschap aan mensen van om het even welke etniciteit verleend, als ze maar rijk genoeg waren. De joodse familie van Saulus (later Paulus) uit het nu Turkse Tarsos is daar een bekend voorbeeld van. Demagogie in commissie met de walgelijke Enoch dus, beste barbarist!

Wilders schaft meteen ook maar even de rol van de oppositie af

De drie bruine heren zijn er (voorlopig) uit. Er liggen een ontwerp- coalitie- en gedoog-contract. De Telegraaf tekent de eerste oprispingen van Geert Wilders op: "PVV nu in centrum van invloed"
Hij bedoelt natuurlijk: "in het centrum van de MACHT".
Maar dat zeg je niet, in Nederland.
Nederland is namelijk nog steeds een parlementaire democratie. De macht is er tamelijk evenwichtig verdeeld over justitie, parlement en uitvoerende macht. Net zoals in Israël of de VS.
Als Rutte inderdaad minister-president wordt, zal hij dan ook zeker niet van de traditie afwijken en net als Obama zeggen, dat hij de MP van ALLE Nederlanders wil zijn.
Dat is natuurlijk wel wat lastig voor hem, nadat hij zijn domme uitspraak over rechts Nederland dat zich de vingers gaat aflikken bij het komende coalitie-akkoord, heeft gedaan. De man heeft duidelijk geen "Fingerspitzengefühl". Maar wie weet, al likkend, komt dat er toch een beetje.

Maar Wilders zet meteen de toon. Hij doet mee, zegt hij, om de helft van de Nederlandse kiezers, als het kan, vier jaar lang monddood te maken:

De PVV-leider merkte op dat het akkoord betekent dat „links niet veel te vertellen zal hebben”. „Geen Cohen, Halsema of Pechtold. Dat is goed voor Nederland.”

Stel je eens voor, wat Wilders zou hebben gezegd, als Verhagen namens een centrum-coalitie zou hebben herhaald, wat hij dit voorjaar als CDA-minister van Buitenlandse Zaken nog in Nijmegen zei:

"Dit centrumkabinet betekent, dat Wilders en zijn PVV niet langer de belangen van Nederland kunnen schaden."

Het huis zou te klein zijn geweest: "1,5 miljoen stemmers genegeerd!" En de hele riedel.

Wat Klink voorspelde, namelijk dat VVD en CDA dagwerk zouden krijgen aan het tegenspreken van Wilders' interpretaties van het kabinetsbeleid, wordt al één minuut na het sluiten van de ontwerp-akkoorden duidelijk.
Maar Klink ging er nog vanuit, dat CDA en VVD eraan hechten, om hun eigen principes te verdedigen.
Ik denk dat hij zich daarin vergiste.

Verhagen en Rutte laten zich gewillig meesleuren in de definitie van Wilders. Ze geven hun naam niet aan een "rechts" kabinet, maar aan een "anti-links" kabinet.

De demonisering van democratisch gekozen en - gecontroleerde volksvertegenwoordigers als zijnde "slecht" voor Nederland zal hun een zorg wezen, zolang ze maar hun namen aan het kabinet mogen geven.

Twee bruine beren, die broodjes smeren.
Aan één kant.
Oh, het was een wonder!
Wàt die beren smeren konden!


- Sent using Google Toolbar"