Wilders eist emancipatieverbod voor moslimvrouwen

"Een Internationale Vrouwendag is nutteloos in de Arabische wereld, als er geen internationale "Verlaat-de-Islam-Dag" bestaat."
Aldus Geert Wilders zaterdag in Rome.

Eén van de axioma's van het Wildersisme, is, dat de Islam onverenigbaar zou zijn met vrouwenemancipatie. Trouwens ook met democratie en emancipatie van homosexualiteit.

Wilders heeft dus een probleem, zodra er een openlijk homofiele imam langskomt, zodra Arabische jongeren massaal demonstreren voor democratie en zodra moslima's zich bevrijden van discriminatie.
"Als de feiten niet kloppen met de theorie, jammer voor de feiten dan," moet Wilders hebben gedacht.
Zo denkt elke extremistische fanaat en ideologische controle-freak..

Toen zo rond 1970 Dolle Mina de kop opstak in Amsterdam en omstreken, had de CPN onder Paul de Groot een reactie die zich goed laat vergelijken met die van Wilders. "Echte vrouwenemancipatie is niet mogelijk onder het kapitalisme. De klassenstrijd gaat voor. Vrouwen-bevrijdingsstrijd is in werkelijkheid een afleidingsmanoeuvre om de arbeidersklasse te verdelen en de klassenstrijd te saboteren!"
De verachtelijke 'multi-culti' vrouwen die op 8 maart samen met hun moslim-zusters de Internationale Vrouwendag vieren, zijn volgens Wilders eigenlijk agentes van de internationale Islam-samenzwering. Daar moet snel een eind aan komen! Helaas kan er nog geen verbod ingevoerd worden op uiterlijk vertoon van moslima-emancipatie. Daarom deze campagne van Geert Wilders voor een "symbolische datum" voor het uitreiken van prijzen aan personen of organisaties die uit de Islam treden.  Het lijkt een beetje op de PVV-voorstellen om 4 mei, de bevrijdingsdag, te bevuilen met een anti-socialistische strekking.
Je vraagt je altijd af, of en wanneer Geert Wilders nu eens eindelijk met oplossingen komt voor de economische crisis, het casinokapitalisme, het oorlogsgevaar, de vergrijzing, de dreigende klimaatcatastrofe (o nee, die wordt ontkend) en het onderwijs. Nou, die zul je ook in deze tekst niet tegenkomen. Wel dit:
Tegen het einde van zijn toespraak, noemt Wilders drie proriteiten voor het Westen. De eerste is wetgeving tegen het invoeren van de Sharia. De derde is het stimuleren van nationaal bewustzijn. Op dat laatste komen we nog terug. De tweede prioriteit is:

...Een tweede ding dat we zouden moeten doen, is ondersteuning geven aan moslims die de Islam willen verlaten. Een Internationale Vrouwendag is nutteloos in de Arabische wereld, als er geen internationale "Verlaat-de-Islam-Dag" bestaat. Ik stel voor om een dergelijke dag in te stellen, waarmee we de moedige mannen en vrouwen kunnen eren die de Islam willen verlaten. We kunnen misschien een symbolische datum voor die dag kiezen en een jaarlijkse prijs uitloven voor een persoon die de Islam de rug heeft toegekeerd of voor een organisatie die mensen helpt om zichzelf van de Islam te bevrijden....

In een vorig artikel stelden we al voor, dat (heel toepasselijk in het Italië van Berlusconi) de eerste prijs zal gaan naar de moslim-afvallige Marokkaanse Ruby Rubacuore, die als minderjarige het bed deelde met Sua Emittenza. Ruby-dag dus.
Maar, alle gekheid op een stokje, het is niet de eerste keer, dat Geert Wilders wordt betrapt op archaïsche-, om niet te zeggen: woestijn-tribale-, ideeën over vrouwen.
Wilders' roep om eerwraak op de Islam naar aanleiding van de verkrachting van een Nederlandse journaliste in Afghanistan ging gepaard met denigrering van het slachtoffer, dat zich aan de roverhoofdman zou hebben overgegeven onder invloed van de slappe linkse "multi-culti" verraders. Een clanhoofd in het hart van Balutchistan zou het Wilders niet hebben verbeterd. De vrouw had de clan-eer verraden, ook al was ze door haar verkrachter gedwongen. "Had ze zich maar niet in dat gevaar moeten begeven", is de achterliggende redenering. "Ze heeft het uitgelokt."

Even eerder in de toespraak, komt Wilders waarachtig met hetzelfde uitlokkings-argument, als hij het heeft over 300 vrouwen die op 8 maart demonstreerden voor vrouwenbevrijding op het Tahrir-plein in Caïro. Ze werden aangevallen en beschimpt door een aantal mannen. - "Eigen schuld!" En "Zie je wel, dat Islam en vrouwenemancipatie niet samengaan!" Gelukkig, we hebben de feiten weer kunnen uitleggen volgens de theorie!
Even vergeten, dat in "onze cultuur" de vrouwen van Dolle Mina ook op veel agressie stuitten van mannen (en vrouwen). Dat is nog maar 40 jaar geleden. En sindsdien hoef je nog steeds alleen maar de borreltafels langs te gaan, om je portie vrouwijandigheid in te nemen.
Maar nu is het niet meer "politiek correct" om daar openlijk uiting aan te geven. Dat komt wellicht nog wel, als Wilders verder gaat met te pacteren met Amerikaanse abortustegenstanders, fundi-christenen (ook van de SGP) en veroordeelde staatspresident-vrouwenverkrachters.

De PVV heeft immers een fundamenteel probleem met vrouwen en homo's. Dat kun je afleiden uit het geschrift van PVV-ideoloog Martin Bosma. Immers, zelfs Bosma kan niet ontkennen, dat vrouwen- en homo-emancipatie een product zijn van de generatie van 1968. Maar tegelijkertijd schrijft hij alle kwaad, verraad en verwording toe aan deze linkse hobbyisten.
Dat wringt. In de simpele moraal die Wilders gelijkstelt aan de Nederlandse nationale cultuur, zijn kievitseieren "goed" en zijn tolerantie en openheid "fout". Het heeft er alles van weg, dat de lippendienst die de PVV bewijst aan vrouwen- en homo-emancipatie, alleen en uitsluitend zijn ingegeven door het vijandbeeld van "de" Islam. Wat je de Islam verwijt op het punt van achterlijkheid en discriminatie, dat kun je jezelf uiteraard niet veroorloven om ook te zeggen (en te doen).

Ook al jeuken je handen om aan die brutale geëmancipeerde vrouwen laten zien,, wie er de baas is...

Cultuurbehoud: Redt de Christen Unie van de Neocons. Voor Nederland!

Ik reageerde vandaag op de publicatie door Krapuul van een lang en evenwichtig artikel van Jan Dirk Snel: Het dilemma voor de Christen Unie.

Door het immobilisme van de SGP, de onchristelijke verBlekering van het CDA en de dynamiek van een eigen omroep, kreeg een deel van de Nederlandse protestantse fundis de wind in de zeilen. Zonder de eigen waarden te verwaarlozen, werd de jeugd aangesproken en handhaafden mensen als Rouvoet en Slob een sociaal en realistisch geluid in de chaotische discussies van het Nederland van het begin van de 21ste eeuw.
Ziehier mijn reactie als ongelovige, maar naar het integere strevende, op de discussie die ontbrandt bij onze broeders. Niet de moslim-, maar de mannen-broeders.

Toen ik in 1970 lid werd van de Amsterdamse gemeenteraad, was de ARP er met 2 zetels van de 45 een vaste waarde. Ik arriveerde, nog nahijgend van de revolutionaire illusies van 1968. Dacht dat de mobiliserende kracht van het opstandige woord er zou heersen. 

Maar, o maar:
In een gemeenteraad zit het bestuur, als het goed is, dicht bij de burgers. Dus is er weinig plaats voor polarisatie en uitsluiting tussen de gekozenen. Je zoekt er concrete oplossingen voor concrete problemen. En iedereen die daarover wil meedenken zonder vooroordelen en maffia-bindingen, is welkom.
Zo komt het, dat de gereformeerden me aangenaam verrasten. Ze vertoonden echt dat realisme en die openheid op basis van hun onderliggende onwrikbare overtuiging, waar JD Snel het over heeft. In februari 1973 doorbrak ik in de Raad als eenmansfractie van de PSP met uitsluitend de steun van de AR-vertegenwoordiger en latere minister, Enneüs Heerma, het liberale en marktgerichte stadsvernieuwingsdenken.
Als je eens wilt zoeken naar de echte waarden die verborgen zijn in de “wortels” van de Nederlandse cultuur, luister dan niet naar de PVV die alleen carnaval en kievitseieren ziet, maar denk eens na over die Hollanders en Friezen die hun polders, waterschappen en consistories zelf bestuurden, zonder tussenkomst van adellijke heren en kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders. Iets van die mentaliteit is overgegaan in het anarcho-syndicalisme, in de relatieve onafhankelijkheid van de NL RK kerk en in de ver doorgevoerde decentralisatie van het bestuur naar gemeenten (in vergelijking met de rest van Europa) in Nederland.
Dus, in plaats van de Wilderse autoritaire kreten over een aan zijn grillen onderworpen rechterlijke macht, over een gecentraliseerde politie, los van de nodige controle door de locale overheden, over burgemeesters en dominees “met slappe knieën” die moeten wijken voor de knieschoten van de stadscommando’s onder leiding van De Roon – in plaats van dat alles hoort het zelfvertrouwen van de directe democratie, een van de kostbaarste bouwstenen van de Nederlandse cultuur.
De Christen Unie is daar, zoals JD Snel stelt, een belangrijke uiting van. Hoe paradoxaal het ook klinkt, hij heeft gelijk, als hij schetst, dat het realisme van de linkse liberalen (D66, vroeger Treub en de zijnen) maar al te vaak samenvalt met het realisme van deze variant van de mannenbroeders.
Je kunt het honderdmaal oneens zijn met elk van  hun (onverenigbare) uitgangspunten.
Ze zijn onze bondgenoten in integriteit en authenticiteit!

Bewust of onbewust laat JD Snel onbesproken, tegen wie hij zich in zijn artikel keert. Dat is namelijk (vermoed ik) Bart-Jan Spruyt. Spruyt zoekt al jaren, vanuit het Leidse neoconservatieve filiaal dat Burke Stichting heet, naar iets wat de rol kan spelen die de Amerikaanse Republikeinse Partij vervult (of vervulde) voor de neoconservatieven van The Weekly Standard in Washington. De Neocons gebruiken de christen-fundamentalisten onder de Republikeinen om hun agenda van elitaire Staat door te voeren. Hoe ze dat doen, heb ik elders beschreven.
Het lukte Bart-Jan niet met Geert Wilders (2006). Het lukt niet met met de SGP (zijn te sektarisch). Het lukte niet om pseudo-PVV afdelingen op te richten (Urk, 2009). Nu ziet Bart-Jan een nieuwe kans bij de Christen-Unie. De leiding lijkt verzwakt door het verlies bij de verkiezingen. Spruyt bepleit een forse wending naar “rechts”. Daarvoor heeft hij, zoals ik bij de EO zag, geen religieuze of inhoudelijke-, alleen tactische-, argumenten. Dergelijk opportunisme lijkt mij voor de getrouwen van Rouvoet een gruwel. Maar misschien overschat ik ze.
Snel bepleit daarentegen een vasthouden aan de integere interpretatie, die misschien niet snel verkiezingswinst zal brengen, maar wel de mannenbroeders het gevoel zal geven, zonder zonden voor hun Heer te kunnen verschijnen. De vreze Gods is dus een factor geworden in het huidig tijdsgewricht. Het gaat niet alleen meer om de vraag of de Profeet een pedofiel was, maar ook om de vraag, of de visie van de CU zal terugvallen naar een Manicheïstische, of, dat daarentegen de Bergrede richtlijn blijft voor de gelovige.
Het heeft toch wel iets bijzonders, dat in deze tijden veel van het lot van Nederland blijkt af te hangen van de standvastigheid in het geloof van zijn zijn koppigste zonen en dochters.

 

Het bovenstaande werd in licht andere vorm gepubliceerd als commentaar op het artikel van JD Snel bij Krapuul.nl.